Η εγκατάσταση αμερικανικών Patriot στην Τουρκία, μετά τις ανιχνεύσεις drones και πυραύλων στον εναέριο χώρο της, στέλνει ένα σαφές μήνυμα: η Άγκυρα δεν μπορεί να δημιουργήσει μόνη της έναν αξιόπιστο αντιαεροπορικό «θόλο».

Παρά τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα και τη ρητορική περί στρατηγικής αυτονομίας, η τουρκική αεράμυνα εξακολουθεί να εξαρτάται από δυτικά συστήματα όταν η απειλή γίνεται πραγματική.

Η αποδοχή των Patriot δεν είναι μόνο τεχνικό ζήτημα αεράμυνας. Είναι και πολιτικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ ότι η Τουρκία χρειάζεται τη δυτική ομπρέλα ασφαλείας σε μια περίοδο αυξημένης αστάθειας λόγω του πολέμου με το Ιράν.

Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη ρητορική ανεξαρτησίας και την πραγματική ανάγκη για αμερικανική προστασία.

Το παράδοξο είναι ότι η Τουρκία επένδυσε επί χρόνια σε αυτόνομες δυνατότητες αεράμυνας, από τους S-400 μέχρι τα εγχώρια προγράμματα. Ωστόσο, όταν εμφανίστηκαν πραγματικές απειλές από drones και πυραύλους, κατέφυγε και πάλι στα αμερικανικά Patriot.

Αυτό δείχνει ότι, παρά τις φιλοδοξίες της, η τουρκική στρατηγική ασφάλειας παραμένει δεμένη με τις δομές του ΝΑΤΟ.

Πέρα όμως από τις λεπτές τουρκικές ισορροπίες, σε αυτή την κρίση υπάρχει και ο ευρωπαϊκός παράγοντας, που επίσης βαδίζει πάνω σε ένα λεπτό στρώμα πάγου.

Η επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Κύπρο, σε μια περίοδο έντασης στην ανατολική Μεσόγειο, λειτουργεί ως σαφές πολιτικό μήνυμα ευρωπαϊκής παρουσίας στην περιοχή.

Σε μια στιγμή που η ασφάλεια της ανατολικής Μεσογείου επηρεάζεται από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, το Παρίσι δείχνει ότι επιδιώκει να έχει ενεργό ρόλο και να τοποθετήσει τη Γαλλία στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την περιοχή.

Η συγκυρία της επίσκεψης αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αν ληφθεί υπόψη ότι τα πρόσφατα πλήγματα σημειώθηκαν κοντά σε περιοχές όπου λειτουργούν βρετανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Παρ’ όλα αυτά, η δημόσια παρουσία του Λονδίνου παραμένει περιορισμένη.

Σε αυτό το περιβάλλον η Γαλλία εμφανίζεται πρόθυμη να προβάλει την ευρωπαϊκή διάσταση της ασφάλειας στην ανατολική Μεσόγειο.

Η γαλλική κινητικότητα δεν είναι μόνο συμβολική. Συνδέεται και με τις φιλοδοξίες του Παρισιού να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ευρωπαϊκή προσπάθεια δημιουργίας ενός ισχυρότερου πλαισίου κοινής ασφάλειας και άμυνας.

Μέσα σε ένα περιβάλλον διεθνών κρίσεων, η Γαλλία επιχειρεί να δείξει ότι η Ευρώπη μπορεί να αποκτήσει πιο αυτόνομη στρατηγική παρουσία – και ότι το Παρίσι φιλοδοξεί να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας.

Και η Ελλάδα;

Η Αθήνα ακολουθεί σταθερά τη γραμμή των δυτικών συμμάχων της απέναντι στην κρίση με το Ιράν, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις επιλογές των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Η στάση αυτή παρουσιάζεται ως συνέπεια των στρατηγικών συμμαχιών της χώρας, όμως για αρκετούς θυμίζει περισσότερο μια πειθήνια προσαρμογή στις προτεραιότητες των ισχυρών.

Η επιλογή πλήρους ευθυγράμμισης με την αμερικανοϊσραηλινή στρατηγική διατηρεί την Ελλάδα στον πυρήνα των δυτικών συμμαχιών. Ταυτόχρονα όμως γεννά ένα ερώτημα: Διαμορφώνει η Αθήνα δική της στρατηγική ή αρκείται στον ρόλο του προβλέψιμου συμμάχου;

Και η ιστορία δείχνει ότι οι προβλέψιμοι σύμμαχοι συχνά παύουν να έχουν αξία ακριβώς τη στιγμή που παύουν να είναι χρήσιμοι.

Διαβάστε επίσης:

Ρωσία και Κίνα: Γεωπολιτικά όρια και στρατηγικές ευκαιρίες

Στρατηγικής σημασίας το δημοσκοπικό 33% του Μητσοτάκη

Ο αέναος κύκλος και η πυξίδα του ΠΑΣΟΚ

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.