Η θεατρική ομάδα Rodez παρουσιάζει το έργο του Θανάση Τριαρίδη «Η ΜΟΥΓΓΗ ΚΑΜΠΑΝΑ» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 23 Μαρτίου 2026

Με αφορμή την παράσταση «Η Μουγγή Καμπάνα» του Θανάση Τριαρίδη που ανεβαίνει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 23 Μαρτίου 2026 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30, τέσσερα ταλαντούχα νέα παιδιά μάς μιλούν για την αξία του «εμείς» στις δυστοπικές εποχές που διανύουμε. Η Σόνια Καλαϊτζίδου, ο Μάριος Κρητικόπουλος, η Ανθή Σαββάκη και η Ηλέκτρα Σαρρή θεωρούν το θέατρο ιδανικό αντίδοτο για τη δυστοπία και παρακινούν τους νέους  να μην θεωρούν τα social media ουσιαστική επικοινωνία και να μην φοβούνται να κυνηγoύν τα όνειρά τους στον πραγματικό κόσμο.

Κάθε Δευτέρα, μετά το τέλος της παράστασης, ακολουθεί συζήτηση με τον συγγραφέα, Θανάση Τιαρίδη.

• Πώς αποφασίσατε να ανεβάσετε το συγκεκριμένο έργο; Τι σας ενέπνευσε σε αυτό;

Μάριος: Κατά την περίοδο της καραντίνας, για να μην μείνουμε εντελώς ανενεργοί και μακριά από τη δουλειά μας, μπήκαμε σε μια αναζήτηση κειμένων για το επόμενο βήμα της ομάδας μας. Τα έργα του Θ. Τριαρίδη είναι όλα διαθέσιμα με ελεύθερη πρόσβαση στην ιστοσελίδα του. Έτσι αρχίσαμε να διαβάζουμε. Έχουμε, ως ομάδα, μια αγάπη στο να μεταφέρουμε λογοτεχνικά κείμενα στη σκηνή και όχι αμιγώς θεατρικά. Έτσι πέσαμε και στην «Μουγγή Καμπάνα». Είναι ένα κείμενο που σε γοητεύει και σε κερδίζει από την πρώτα, κιόλας, παράγραφο. Είναι τόσο έντονο σε εικόνες, που αμέσως το μυαλό μπαίνει, ταξιδεύει και αφήνεται στον κόσμο του συγγραφέα. Πρόκειται για ένα παραμύθι για ενήλικες, με ωραίες-ήρεμες στιγμές αλλά και πολύ σκληρές. Ο άνθρωπος και οι αποφάσεις του είναι ένας πολύ σημαντικός άξονας της ιστορίας και του έργου αλλά και της παράστασής μας. Και ήταν φυσικά μια πρόκληση για εμάς να αφηγηθούμε και οι τέσσερις μας,  με κοινή αναπνοή, σαν είναι σώμα, όλη την ώρα πάνω στη σκηνή ένα κείμενο πιο επίκαιρο από ποτέ.

• Μια γενοκτονία και μια επιδημία είναι δύο άξονες γύρω από τους οποίους κινείται η ιστορία; Υπάρχουν αναφορές στο έργο που συνδέουν την ιστορία με το σήμερα;

Σόνια: Θα έλεγα ότι ο βασικός άξονας της ιστορίας είναι, και από γραφής του Θ. Τριαρίδη, αλλά και από τις επιλογές στη δραματουργία μας, οι σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται ανάμεσα στους ανθρώπους διαχρονικά αλλά και κατά τη διάρκεια κάποιων «τυχαίων» συμβάντων που μετατρέπουν κάποιους σε προνομιούχους. Δηλαδή, το πώς αλλάζουν οι εξουσιαστές σε δυνάστες και οι εξουσιαζόμενοι σε θύματα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, χρησιμοποιείται το συμβάν της γενοκτονίας και στη συνέχεια  η συνέπειά του,  το ξέσπασμα της επιδημίας με στόχο να δείξουν στην ακραία της μορφή, και δυστυχώς ρεαλιστική,  αυτή την μετατροπή. Είναι λοιπόν για εμάς σαφείς οι αναφορές στην πραγματικότητα και την επικαιρότητα. Αφενός, αναγκαστικά λόγω των πολεμικών συγκρούσεων και της γενοκτονίας που όλοι βλέπουμε να συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή, κι αφετέρου λόγω της πανδημίας του Covid 19  (από το πρόσφατο παρελθόν) της οποίας τις κατασταλτικές συνέπειες βιώνουμε, ακόμη,  ως κοινωνία.

• Πώς επηρεάζεται κάποιος όταν αναλαμβάνει εξουσία, πώς μια κοινωνία υποδέχεται τους πρόσφυγες,  πώς αντιμετωπίζουν οι πολίτες το ξέσπασμα μιας επιδημίας και πώς χωράει μέσα σε αυτά η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση. Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που θέτει το έργο; Καταφέρνει να δώσει απαντήσεις στους θεατές;

Ηλέκτρα: Αυτά είναι ακριβώς τα ερωτήματα που θέτει το έργο! Είναι τόσο μεγάλη η καταστροφή που συνέβη στο χωριό της Ευλογιάς, τον τόπο που διαδραματίζεται το έργο μας, που μόνο μία λύση θα μπορούσε να υπάρξει για να αποφευχθεί: Η αγάπη και η δικαιοσύνη.

Ο εγωισμός, ο ωφελιμισμός, η απληστία, η διαφθορά, το κακό, η ζήλεια, ο φόβος για το ξένο, επιφέρουν τελικά τόσο πόνο στις ζωές των ανθρώπων -το βλέπουμε και σήμερα- που θα ήταν ειλικρινά πιο εύκολο αν οι άνθρωποι αγαπούσαν, αν βοηθούσαν, αν νοιάζονταν, ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει ρίσκο και ξεβόλεμα.

• Ως μια ομάδα νέων καλλιτεχνών που φαίνεται να δουλεύει με όρεξη και αγάπη γι αυτό που κάνει, τι θα συμβουλεύατε τους νέους ανθρώπους μέσα στους περίεργους καιρούς που ζούμε;

Ανθή: Μια φράση μου ‘ρχεται στο μυαλό… “Η συλλογικότητα θα σώσει τον κόσμο”. Ως ομάδα πιστεύουμε πολύ στο “μαζί”, στο “από κοινού”. Είμαστε πολύ φίλοι και εκτός πρόβας και αυτό – αν και κάποιες φορές έχει επιφέρει προστριβές – είναι ανεκτίμητο. Όταν δημιουργούμε μαζί, δεν καλλιεργούμε μόνο την φαντασία μας και τα σκηνικά μας προσόντα, αλλά μαθαίνουμε να βάζουμε μπροστά το “εμείς” και όχι το “εγώ”. Και σε έναν κόσμο όπου οι χώρες η μία μετά την άλλη θωρακίζονται και υψώνουν τείχη για να κρατήσουν έξω τον “άλλο”, τον “ξένο”, το θέατρο, ως μια τέχνη συνόλου, φαίνεται να είναι το ιδανικό αντίδοτο. Ευχόμαστε, λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι – και ιδίως οι νέοι – να μην απομονώνονται, να μην εθελοτυφλούν, να μην νομίζουν ότι τα σόσιαλ μίντια είναι ουσιαστική επικοινωνία και να μην φοβούνται να κυνηγάνε τα όνειρά τους στον πραγματικό κόσμο.

Διαβάστε επίσης:

«Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» του Μαρκ Μέντοφ στο Θέατρο ΑΛΦΑ – Σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου

Ο «Σωσμένος» του Έντουαρντ Μποντ – Η νέα παράσταση της Ομάδας Cartel σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη

«Cleansed» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά – Η μεγάλη επιτυχία συνεχίζεται για 2η χρονιά

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.