Όσο αυξάνεται η φασαρία για τα υπό διαμόρφωση νέα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού τόσο πληθαίνουν τα ερωτήματα για τη δυνατότητά τους να αναδιατάξουν το κομματικό σύστημα και να διαμορφώσουν νέο συσχετισμό δυνάμεων.

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι κανένα από τα δύο αυτά κόμματα δεν μπορεί να προκαλέσει μείζονα ανατροπή της τρέχουσας ισορροπίας. Ας δούμε μερικά στοιχεία που μπορούν ίσως να μας διαφωτίσουν λίγο περισσότερο.

1. Παρατηρώντας τις έρευνες κοινής γνώμης σε βάθος χρόνου, από τις ευρωεκλογές και μετά, διαπιστώνουμε ότι επικρατεί μια αξιοσημείωτη σταθερότητα στα δημοσκοπικά ευρήματα, τα οποία αποτυπώνουν περίπου το εκλογικό εκείνο αποτέλεσμα.

Ακόμη και η εξαίρεση του διασπασμένου και συρρικνωμένου ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει τον κανόνα, αφού ένα μέρος των ψηφοφόρων του φαίνεται ότι τελεί εν αναμονή του κόμματος Τσίπρα.

2. Σε γενικές γραμμές η Ν.Δ. κινείται στα ίδια, το ΠΑΣΟΚ επίσης, όπως και η μεταξύ τους απόσταση, ενώ και σε επίπεδο ευρύτερων ιδεολογικών και πολιτικών χώρων (π.χ. δεξιά της Ν.Δ. και αριστερά του ΠΑΣΟΚ) παρατηρούμε ότι οι αυξομειώσεις των κομμάτων προκύπτουν ως ανακατανομή ποσοστών μεταξύ των δυνάμεων που απαρτίζουν τους χώρους αυτούς.

Συνεπώς έχουμε να κάνουμε με ένα είδος σταθερότητας – αν όχι… στασιμότητας.

3. Σε αυτό το πλαίσιο η Καρυστιανού, αφότου επέλεξε να εμφανιστεί με φρασεολογία, πολιτικές θέσεις και στελέχη που παραπέμπουν στον χώρο της πέραν της Ν.Δ. Δεξιάς – σπάζοντας τη μέχρι πρότινος συμμαχία με την Αριστερά –, δύσκολα μπορεί να ελπίζει σε κάτι περισσότερο από μια υπέρ της ανακατανομή των ψήφων αυτού του χώρου συν μια προσθήκη από αναποφάσιστους απογοητευμένους από τη Ν.Δ.

4. Για τον Τσίπρα τα πράγματα είναι διαφορετικά, αφού η διαρκής συρρίκνωση και απαξίωση των κομματιών του κάποτε ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ – του σχεδόν 18% στις εθνικές εκλογές του 2023 – αφήνει ευρύτερο περιθώριο στον πρώην πρωθυπουργό.

Κι αυτός όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη σταθερότητα που εμφανίζουν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και Πλεύση Ελευθερίας, αλλά και τη μεγάλη δυσκολία επιρροής σε χώρους άλλους απ’ αυτόν της Αριστεράς / Κεντροαριστεράς.

Αν πάντως θέλουμε να δούμε τη βασική διαφορά μεταξύ Τσίπρα και Καρυστιανού, αυτή έγκειται στο εξής:

● Ο Τσίπρας, ως πρώην πρωθυπουργός, είναι ένας συστημικός παίκτης, ο οποίος μέσω του rebranding και της αποστασιοποίησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποσκοπεί στη διαμόρφωση μιας πρότασης εξουσίας φιλικής προς την Αριστερά και το Κέντρο.

● Η Καρυστιανού επενδύει στην οργή, στην ιδιότητα της «μάνας των Τεμπών» και σε ένα μάλλον περιορισμένο κοινό απογοητευμένων δεξιών, ευεπίφορων σε θεωρίες συνωμοσίας (ξυλόλια κ.λπ.) που επικρατούν σε αυτούς τους χώρους.

Σύντομα θα δούμε τι ψάρια θα πιάσουν…

Διαβάστε επίσης:

Κόμμα εξουσίας το ΠΑΣΟΚ ή σκληρό ιδεολογικό κλαμπ;

Ποιο είναι το πραγματικό κυβερνητικό έργο

ΠΑΣΟΚ: Από κόμμα μαζών σε κλειστό σύστημα πολιτικών ομάδων

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.