Η μεγαλοπρεπής σφαλιάρα στον Βίκτορ Όρμπαν στις εκλογές της Ουγγαρίας, ύστερα από 16 χρόνια διακυβέρνησης, μάλλον σόκαρε τα… αφεντικά και τους φίλους του στη Μόσχα και την Ουάσιγκτον και η μεγαλοπρεπής νίκη του Πέτερ Μάγιαρ με 52,44% σκόρπισε ικανοποίηση σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ας δούμε εν τάχει μερικά (χρήσιμα για όλους) συμπεράσματα απ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Καταρχάς δεν υπάρχει μια σοβαρή ιδεολογική μετατόπιση της Ουγγαρίας, αφού το Tisza (Κόμμα Σεβασμού και Ελευθερίας) του Μάγιαρ είναι «παιδί» του δεξιού ορμπανικού κόμματος Fidesz, όπως και ο ηγέτης του, αλλά σε μια σχετικά φιλοευρωπαϊκή εκδοχή. 

Πάντως δεν θα περιμέναμε… αριστερή ή σοσιαλιστική στροφή σε μια χώρα με την ιστορία της Ουγγαρίας τον 20ό αιώνα – άλλωστε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μετά το κύμα ακραίας λιτότητας και οικονομικών μεταρρυθμίσεων τη δεκαετία του 2000, το έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Οι Ούγγροι λοιπόν φαίνεται ότι:

• Δεν άντεξαν τη διαφθορά και τον δεσποτισμό της διακυβέρνησης του Όρμπαν και, στην πρώτη καλή ευκαιρία, τον αντικατέστησαν με κάποιον που συνεχίζει και ανανεώνει την ίδια πολιτική παράδοση.
• Δεν άντεξαν την προσκόλληση (αν όχι… παράδοση) στη Ρωσία, από την οποία έχουν πολύ κακές αναμνήσεις από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.
• Δεν άντεξαν τη φτώχεια τους, η οποία είχε λάβει ενδημικά χαρακτηριστικά και διέψευσε πλήρως τις πολυετείς διακηρύξεις του Όρμπαν.
• Προτίμησαν μια ελεγχόμενη στροφή προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας τα – παγωμένα λόγω διακυβέρνησης του Όρμπαν – χρήματα, που ανέρχονται σε 17 δισεκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία συνοχής και το Ταμείο Ανάκαμψης, συν άλλα τόσα περίπου από το αμυντικό σχέδιο του προγράμματος SAFE, ίσως δώσουν μια ανάσα στην προβληματική οικονομία της Ουγγαρίας, η οποία στερείται 1 εκατ. ημερησίως από ευρωπαϊκά κονδύλια λόγω νομικών διαμαχών.
• Ένα δίδαγμα λοιπόν είναι ότι ο έλεγχος της κοινής γνώμης, του κράτους, της ενημέρωσης, της Δικαιοσύνης και των υπόλοιπων θεσμών δεν μπορεί να εξασφαλίζει επ’ άπειρον την εξουσία όταν η φτώχεια θερίζει. 
• Ένα δεύτερο λέει πως ο άκρατος λαϊκισμός ενός ηγέτη (Όρμπαν) αναπόφευκτα θα θρέψει τον άκρατο λαϊκισμό ενός επόμενου (Μάγιαρ), αρκεί να είναι εξίσου ταλαντούχος ή κυνικός.
• Ένα τρίτο λέει ότι το να ανήκεις σε μια ένωση (Ε.Ε.) και να εξυπηρετείς συστηματικά τα συμφέροντα του αντιπάλου της (Ρωσία) ή αυτού που θέλει να την «τιμωρήσει» (ΗΠΑ) απαιτεί μεγέθη που ξεπερνούν κατά πολύ αυτά της Ουγγαρίας και άλλων παρόμοιων σε ισχύ χωρών.

Η πορεία του Μάγιαρ πάντως θα είναι διαρκώς στο μικροσκόπιο για πολλούς λόγους.

Διαβάστε επίσης

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ το πιο επικίνδυνο σκάνδαλο

Ρουσφέτι ή οργανωμένη απάτη;

Στόχοι και δυσκολίες για Τσίπρα και Καρυστιανού

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.