Κριτική ταινιών: «Κομμένη κλωστή» και «Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς» – Δύο ιδιαίτερες, παράξενες, ταινίες

Από μία σύμπτωση, δύο ιδιαίτερες ταινίες αυτής της εβδομάδας έχουν ένα κοφτερό εργαλείο για πρωταγωνιστή τους, αφού «Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς» συγκατοικεί με την «Κομμένη κλωστή». Το πρώτο πραγματοποιείται από τη σκηνοθεσία του Καρίμ Αϊνούζ, με τη βοήθεια του πρώην συνεργάτη του Γιώργου Λάνθιμου, του σεναριογράφου Ευθύμη Φιλίππου. Την κλωστή την κόβει το μοντάζ του Φρέντι Μακντόναλντ, πραγματικά λεπτοδουλειά. Είναι αυτό που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του φιλμ ζωντανό.

Το μοντάζ σε ρόλο ραπτομηχανής

Τίτλος ταινίας: «Κομμένη κλωστή»

Σύνοψη: Μια μοδίστρα μπλέκεται στα ίδια της τα νήματα, όταν μια μοιραία επιλογή ξετυλίγει μια επικίνδυνη αλυσίδα γεγονότων. Αφού αρπάζει έναν μυστηριώδη χαρτοφύλακα, από μια συναλλαγή, η οποία έχει πάει στραβά, βρίσκεται αντιμέτωπη με αδίστακτους διώκτες

Σκηνοθεσία: Φρέντι Μακντόναλντ

Παίζουν: Τζον Λιντς, Ιβ Κόνολι, Κάλουμ Γουόρθι

Κάποιες ταινίες, όπως η «Κομμένη κλωστή», διαθέτουν επί μέρους αρετές, οι οποίες αγγίζουν τον άριστο βαθμό, την ώρα που το υπόλοιπο φιλμ κινείται στη μετριότητα και στην αδιαφορία. Παρά ταύτα, το μοντάζ της «Κομμένης κλωστής» μοιάζει με έργο ραπτομηχανής πάνω σε ύφασμα από σελιλόιντ, χρησιμοποιώντας κλασικούς όρους στην τεχνική επεξεργασία. Μια μοδίστρα, η Μπάρμπαρα, η οποία βρίσκει μια βαλίτσα με χρήματα ανάμεσα στις λαμαρίνες ενός τροχαίου ατυχήματος και στους δύο νεαρούς, οι οποίοι χαροπαλεύουν. Αυτό την μετατρέπει σε αντικείμενο μιας ανελέητης καταδίωξης, αφού πρόκειται για τα απομεινάρια μιας ματαιωμένης συναλλαγής ναρκωτικών. Από μόνο του το σεναριακό εύρημα δεν είναι πρωτότυπο, ούτε ιδιαιτέρως ελκυστικό. Έστω κι αν από την αρχή η ηρωίδα θέτει το θέμα των επιλογών – ή αλλιώς, «τι θα γινόταν αν…» -, προκειμένου να πασπαλιστεί με κάτι διαφορετικό η αφήγηση, πάλι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άγνωστο κινηματογραφικό τοπίο. Ανάμεσα σε αυτά, η πατρική φιγούρα ταλαιπωρεί τους πρωταγωνιστές, άλλη μια χιλιοφορεμένη αναφορά με σκοπό να πάρουν κάποιο νόημα τα περιστατικά.

Όσο περνάει όμως η ώρα, η Μπάρμπαρα με θαυμαστό τρόπο λύνει κάθε πρόβλημα, βγαίνει από το αδιέξοδο, κατασκευάζοντας μια μηχανή από το συνδυασμό ενός συστήματος κλωστών. Η εφευρετικότητά της γίνεται αξιοθαύμαστη, αλλά περισσότερο ακόμη εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίον ο Φρέντι Μακντόναλντ παρακολουθεί τις κινήσεις και τις κατασκευές της ηρωίδας του. Για να λέμε την αλήθεια, δεν γίνεται απολύτως κατανοητός και αντιληπτός ο τρόπος λειτουργίας του κάθε συστήματος, αλλά παραμένει γοητευτική η κινηματογραφική αποτύπωσή του. Χωρίς να ενδιαφέρεσαι ιδιαιτέρως για τις «εφευρέσεις», παρακολουθείς τα σπαρταριστά αποτελέσματά τους, αφού στο τέλος όλο το σκηνικό περιπέτειας αντικαθίσταται από σκηνικό κωμωδίας. Έχουμε, τελικά, να κάνουμε με μια μαύρη κωμωδία, κάτι που συγχωρεί τη γραφικότητα πολλών περιστατικών. Ο Μακντόναλντ επιθυμεί να προσδώσει και μια φιλοσοφική χροιά στο έργο του, προσθέτοντας το θέμα των επιλογών και του ρόλου τους στη ζωή μας. Ο ίδιος ο ανθρώπινος βίος παραλληλίζεται με το ξεδίπλωμα μιας κλωστής, που με ανάλογο τρόπο μπορεί να κοπεί. Το φινάλε διατηρεί έναν ανάλογα εξυπναδίστικο ή κωμικό χαρακτήρα (όπως θέλει το διαβάζει ο καθένας), αλλά και πάλι ό,τι μένει στη μνήμη είναι αυτή η γεμάτη ρυθμό και ένταση συγκόλληση των εικόνων, το μοντάζ δηλαδή.

Αξιολόγηση** 1/2

Τίτλος ταινίας: «Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς» (« Rosebush pruning»)

Σύνοψη: Μια πάμπλουτη αμερικανική οικογένεια ζει απομονωμένη σε μια έπαυλη στην Ισπανία. Όταν ο μεγαλύτερος γιος αποφασίζει να εγκαταλείψει το οικείο περιβάλλον, καλά κρυμμένα μυστικά, τραύματα και σχέσεις εξάρτησης έρχονται στην επιφάνεια, ανατρέποντας με πάταγο μια πλήρως ασταθή ισορροπία.

Σκηνοθεσία: Καρίμ Αϊνούζ

Παίζουν: Κάλουμ Τέρνερ, Ελ Φάνινγκ, Πάμελα Άντερσον

Θεωρητικά, στο «Κλάδεμα της τριανταφυλλιάς» παρακολουθούμε τα περιστατικά τα οποία εξελίσσονται στο εσωτερικό μιας οικογένειας, η οποία ζει απομονωμένη σε μια έπαυλη στην Ισπανία. Δύο γονείς και τέσσερα παιδιά (τρία αγόρια και μια γυναίκα) ασκούνται σε σεξουαλικές σχέσεις, κρυφές και φανερές επιθυμίες, αναζητούν τον τρόπο να αποδράσουν από την ιδιότυπη φυλακή πολυτελείας. Το μεγαλοαστικό οίκημα μοιάζει σαν ένα μαντρί κι όποιος φύγει «τον τρώει ο λύκος». Ο πρώην συνεργάτης του Γιώργου Λάνθιμου, ο σεναριογράφος Ευθύμης Φιλίππου, δεν μας είναι άγνωστος, άρα μπορούμε εύκολα να φανταστούμε την ιδιορρυθμία, αλλά και τις εμμονές της σεναριακής δομής.

Μπορεί η οικογένεια ως αποτυχημένος θεσμός να βρίσκεται στο επίκεντρο, ωστόσο αυτό περιγράφεται με τον πιο παράξενο τρόπο. Τίποτα δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, ακόμη και για έναν επαγγελματία θεατή. Υπάρχουν φορές που οι καταστάσεις και τα πρόσωπα μπερδεύονται, αλλά δεν χρειάζεται να καταβάλει κάποιος προσπάθεια για να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει. Για μια ακόμη φορά ένας δυνάστης πατέρας, τυφλός τούτη τη φορά (Οιδίπους;), η κατάχρηση της ψυχανάλυσης, η υπερβολή στο μεγαλείο της. Τελικά, οι εικόνες είναι αυτές που τις χαίρεσαι μία-μία. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια πινακοθήκη γεμάτη πανέμορφους πίνακες μοντερνισμού. Το σύνολο συνθέτει ένα έργο βίντεο-αρτ, το σινεμά συναντιέται με ένα εικαστικό αδερφάκι του. Μόνον που στο συγκεκριμένο φιλμ ξεχνούν την υπόλοιπη οικογένεια.

Αξιολόγηση: **

Διαβάστε επίσης:

Γάζα: Το ντοκιμαντέρ «NAZA» θα είναι διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο από τον Νοέμβριο

«You Can See Everything»: Η A24 κυκλοφόρησε το επίσημο trailer του ντοκιμαντέρ για την ιδρύτρια της Theranos, Elizabeth Holmes (photo/video)

67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Τιμητικός «Χρυσός Αλέξανδρος» και αφιέρωμα στον Νίκο Γραμματικό

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.