«Ευτυχισμένες μέρες» του Σάμιουελ Μπέκετ

Οι «Ευτυχισμένες μέρες», «ένα λυπητερό τραγούδι που θα στοιχειώνει μέσα σας πολύ καιρό αφότου το ακούσετε», όπως έγραψε ο Howard Taubman των «New York Times» όταν το έργο του Μπέκετ πρωτοπαρουσιάστηκε το 1961 στη Νέα Υόρκη, ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1966 σε μετάφραση, σκηνοθεσία και ερμηνεία από την ηθοποιό και προσωπική φίλη του συγγραφέα Χριστίνα Τσίγκου. Κατ’ επέκταση, όταν το καφέ βαλιτσάκι της Τσίγκου – που κρατά στα χέρια της η Γουίνι – βρέθηκε στα χέρια του Δημήτρη Τάρλοου, αποτέλεσε και το έναυσμα για τη δημιουργία της δικής του παράστασης.

Στις «Ευτυχισμένες μέρες» ο λόγος της ηρωίδας, πλούσιος σε αποχρώσεις, ρυθμικός και επαναληπτικός, διανθίζεται από παύσεις και ποικίλες εναλλαγές συναισθημάτων που εκφράζονται άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με μελαγχολία.

Ωστόσο η Γουίνι, αν και θαμμένη σε έναν λοφίσκο από άμμο, ακινητοποιημένη και ανήμπορη, δεν παραπονιέται. Είναι μια γυναίκα που αρνείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, που εφευρίσκει αισιοδοξία και ελπίδα μέσα από την πιο βαθιά απόγνωση, που «διασκεδάζει» κάθε αρνητική σκέψη, ακόμα και όταν περιγράφει τις σκοτεινές στιγμές της. «Άλλη μια ευτυχισμένη μέρα» λέει, ενώ τίποτα δεν συμβαδίζει με την κατάστασή της.

Αντίθετα όλα είναι «μια από τα ίδια, γιατρειά δεν υπάρχει», και ο χρόνος κυλά χωρίς εκπλήξεις. Και όμως, ως μέσο αντίστασης στη φθορά, μιλάει ακατάπαυστα ξεθάβοντας τις αναμνήσεις της, ενώ ασχολείται με ασήμαντα αντικείμενα που βγάζει από την τσάντα της και με μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας.

Πιο πέρα βρίσκεται ο άνδρας της, ο Γουίλι, με τον οποίο μάταια προσπαθεί να επικοινωνήσει. Ωστόσο ακόμα και η ουδέτερη παρουσία του είναι ένα είδος παρηγοριάς καθώς, όπως μας δείχνει ο Μπέκετ, η ανθρώπινη επαφή, ακόμα και ελλιπής, είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Ο Δημήτρης Τάρλοου βυθίστηκε στο έργο του Ιρλανδού συγγραφέα και πέτυχε να αποδώσει το νόημά του ενώ ταυτόχρονα το παραλλήλισε με το σήμερα. Δηλαδή τη ματαιότητα του πολέμου και «τα τελετουργικά με τα οποία ο άνθρωπος προσπαθεί να δώσει νόημα στο κενό και να ξεγελάσει την απελπισία, τη μοναξιά, τις ψευδαισθήσεις του».

Η Αγλαΐα Παπά στον ρόλο της Γουίνι κατέκτησε ένα συναισθηματικό βάθος, γερά ριζωμένο (η συνεργασία της με τον Θεόδωρο Τερζόπουλο σίγουρα έχει συμβάλλει σ’ αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα). Κατανοώντας απόλυτα το φιλοσοφικό κείμενο και χρησιμοποιώντας μια μεγάλη εκφραστική γκάμα – όπως μία ανεπαίσθητη αλλαγή στον τόνο της φωνής της ή ένα αμυδρό φτερούγισμα στα μάτια – φώτισε το πρόσωπό της ηρωίδας με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο και με κοριτσίστικη συμπεριφορά απέδωσε μοναδικά το πικρό μπεκετικό χιούμορ.

Ο Δημήτρης Μπίτος ως Γουίλι, αν και μιλάει ελάχιστα, έχει μια έντονη παρουσία στη σκηνή. Είναι ο τρόπος που κινείται και το εντυπωσιακό μαγιό της δεκαετίας του ’30 που φοράει, καθώς ο Πάρης Μέξης (σκηνικά – κοστούμια) είχε την ενδιαφέρουσα ιδέα να τοποθετήσει την πλοκή σε κάποια άνυδρη παραλία – γεγονός που ο αμμόλοφος παίρνει στην παράσταση συμβολικό χαρακτήρα.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.