Ντιμπέιτ και πάσης Ελλάδος

Δηλαδή, να ’βγαιναν οι δύο διεκδικητές του τίτλου μια τρίτη φορά, να μας πούνε τι; Μια απ’ τα ίδια; Νισάφι, το πιάσαμε το υπονοούμενο, κύριε Ραφηνάτε μου: ο ένας είναι δυσάρεστος πλην υπεύθυνος, ο άλλος οραματιστής και αποφασισμένος. Πόσο να αντέξει πια κι ο πολίτης να ακούει τα ίδια και τα ίδια;Δηλαδή, να ’βγαιναν οι δύο διεκδικητές του τίτλου μια τρίτη φορά, να μας πούνε τι; Μια απ’ τα ίδια; Νισάφι, το πιάσαμε το υπονοούμενο, κύριε Ραφηνάτε μου: ο ένας είναι δυσάρεστος πλην υπεύθυνος, ο άλλος οραματιστής και αποφασισμένος. Πόσο να αντέξει πια κι ο πολίτης να ακούει τα ίδια και τα ίδια;

Έτσι, που λέτε: δυο βραδιές στον καναπέ – και καμιά στο Λεβερκούζεν. Υπό την έννοια, ότι όλες αυτές οι εικοτοπαπαρολογίες περί γερμανικού τύπου συγκατοίκησης στην εξουσία – ούτε κατά διάνοια, δηλαδή. Ο Έλληνας, λέει, ψοφάει για αυτοδυναμίες και ποδοσφαιρικές πολώσεις… Δυο βραδιές στον καναπέ, με το πονεμένο μου γόνατο σε μαξιλάρια –μπας και ξεκουραστεί– και το μπουχτισμένο μου μυαλό σε εγρήγορση –μπας και ενημερωθεί.

Ενημερώθηκα, λοιπόν, μετά από τις δύο πολυτραγουδισμένες τηλεμαχίες; Ε, κατά κάποιο τρόπο, ναι, κάτι έβγαλα. Αν και το μυαλό μου παρέμεινε μπουχτισμένο. Το γόνατο, αντιθέτως, τα πήγε καλύτερα.

Το ζήτημα είναι, πως έχω την αίσθηση ότι δεν πολυενημερώθηκα πολιτικά – κι ας τους είχα όλους μαζί, σε φάση συμπυκνωμένη και LP, να λέει ο καθείς το ποίημά του. Το όλο πράμα –συνεπικουρούμενο κάργα και από τις κατόπιν εορτής αναλύσεις των τηλεπάνελ– μου άφησε περισσότερο μια αίσθηση παραπολιτικής: ποιος κουνούσε καλύτερα τα χέρια του, ποιος έκανε τα περισσότερα σαρδάμ, ήταν τελικά ο Τσίπρας καλύτερος από τον Αλαβάνο, ήταν πηγαίο το χαμόγελο του Χρυσόγελου και ποια, εν τέλει, η σημειολογία της κόκκινης καρδιάς στο μπούστο της Αλέκας; Αδυσώπητα ερωτήματα, μα την πίστη μου!

Δε λέω, όπως επισήμαναν και οι παροιμιωδώς ξινοί τηλεκριτικοί που επιστρατεύτηκαν για να πουν το κατιτίς τους, οι τηλεμαχίες είναι πριν απ’ όλα «τηλε-». Ήγουν, ένα τηλεοπτικό προϊόν, το οποίο μοιραία υπακούει στους κανόνες του μέσου, το οποίο, με τη σειρά του, είναι ως γνωστόν και το μήνυμα. Πέραν τούτου, όμως, πολλά-πολλά νέα μηνύματα δεν πήρα. Με εξαίρεση τους οικοπράσινους, που μέχρι τούδε δεν είχαν πολυξεδιπλώσει τις απόψεις τους, όλοι οι άλλοι παρέμειναν πιστοί και αταλάντευτοι σε όσα ήδη ξέραμε για δαύτους.

Εξ ου και θεωρώ ότι εκείνο το πονηροθριαμβευτικό κλείσιμο του πρωθυπουργού τη δεύτερη βραδιά του τετ-α-τετ, όπου ζητούσε κι άλλο ντιμπέιτ, εκτός από τζάμπα μαγκιά, ήταν και εντελώς αδόκιμο. Δηλαδή, να ’βγαιναν οι δύο διεκδικητές του τίτλου μια τρίτη φορά, να μας πούνε τι; Μια απ’ τα ίδια; Νισάφι, το πιάσαμε το υπονοούμενο, κύριε Ραφηνάτε μου: ο ένας είναι δυσάρεστος πλην υπεύθυνος, ο άλλος οραματιστής και αποφασισμένος. Πόσο να αντέξει πια κι ο πολίτης να ακούει τα ίδια και τα ίδια;

Αν προέκυπτε και τρίτη τηλεμαχία, δηλαδή, είμαι σίγουρη πως εκτός από το μυαλό μου, θα επαναστατούσε και το πονεμένο μου γόνατο. Εκτός κι αν αίφνης οι δύο υποψήφιοι πρωθυπουργοί άρχιζαν να μιλούν για ζώδια, για εξωγήινους, για το νέο βιβλίο της Τσέκου ή για τις επαναστατικές εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις του Τσάβες στη Βενεζουέλα. Αυτό, ομολογουμένως, θα είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω, όμως, πόσο τηλεοπτικό θα ήταν… με την τρέχουσα προεκλογική έννοια του όρου.

Ντιμπέιτ ήταν λοιπόν και πέρασαν. Τι μού ’μεινε απ’ όλα αυτά; Ακρησάριστα και χύμα, τα εξής ολίγα: ότι ο Τσίπρας, όταν θέλει, μπορεί και παραμπορεί να απεμπολήσει εκείνο το μπλαζέ και μετρίως σπασαρχίδικο υπομειδιών υφάκι του. Ότι ο Καρατζαφέρης, εκτός από χέλι που ξεγλιστράει κατά περίπτωση, είναι και τόσο αυτοδημιούργητος όσο κι ο Μπερλουσκόνι. Ότι οι οικοπράσινοι είναι τελικά κανονικοί άνθρωποι (κάποιοι, τελοσπάντων) και πως όταν λένε ότι για να οικολογηθούμε ως άνθρωποι, θα πρέπει να αλλάξουμε τελείως το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, έχουν δίκιο –αλλά πού να το ’βρουν.

Ότι στον Περισσό δεν έχουν προκάμει να πολυασχοληθούν με τα περιβαλλοντικά – εκκρεμούν ακόμη τα ταξικά, από την εποχή του Λένιν, ενδεχομένως και του Στάλιν. Τι άλλο; Α, ότι όσον αφορά τον Παπανδρέου, καλύτερα να διαπραγματεύεται κεκλεισμένων των θυρών, παρά να αγορεύει δημοσίως. Κι ότι πολύ καλά έκανε και δεν έδωσε σαφή νούμερα για την πολυαμφισβητούμενη ενιαία φορολογική του κλίμακα – δεν ήταν υποχρεωμένος.

Όσο για τον πρωθυπουργό, ένα μου έμεινε. Ένα από εκείνα τα φευγαλέα παραπολιτικά je-ne-sais-quoi που αγγίζει τα όρια του υπαρξιακού: τη δεύτερη βραδιά, μόλις η άψογη, όπως πάντα, Μαρία Χούκλη ολοκλήρωσε την εισαγωγή της και του παρέδωσε τη σκυτάλη για την πρώτη του τοποθέτηση, ο Καραμανλής πήρε μια βαθιά ανάσα και άφησε στιγμιαία να φανεί στο πρόσωπό του κάτι που, προσωπικά, μου φάνηκε σαν μπούχτισμα. Κάτι σαν, «ω, ρε γαμώτο, πάμε πάλι τα ίδια». Το βρήκα ανθρώπινο.

Παρεμπιπτόντως, το διήμερο που κοντά πέντε εκατομμύρια συνέλληνες συντονίζονταν στους ρυθμούς των τηλεμαχιών, πάνω από δυό χιλιάδες άνθρωποι, εργαζόμενοι στον ασφαλιστικό όμιλο Ασπίς, στα πλοία του Αγούδημου και στα κλυδωνιζόμενα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, έρχονταν φάτσα-κάρτα με την ανεργία. Κι αυτό, κάθε άλλο παρά παραπολιτικό είναι…

…νισάφι πια με τα υπονοούμενα…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.