Τα γεγονότα

Ένας παραμυθάς στις Κάννες / Ένα σκίτσο – χίλια ρεπορτάζ / Ούτε Λέμπερ μέσω Μπουένος Άιρες / Αρχαία τραγωδία μετά μουσικής / Κρεμονίνι επί δύο / Μπερλινάλε με ηχηρά ονόματα και απουσίες / Βιτρίνα με αντίκρισμα / Ο Έλτον Τζον στο Μπρόντγουεϊ / Παράξενα πλάσματα επί σκηνής / Ιστορικός Σαίξπηρ

Ένας παραμυθάς στις Κάννες

Συνήθως κάνει τα παιδικά μας όνειρα «μεγαλίστικες» φαντασιώσεις μέσα από τις ταινίες του, αυτή τη φορά όμως ήρθε η ώρα να πραγματοποιηθεί και ένα δικό του όνειρο. Ο Τιμ Μπάρτον ανακοινώθηκε ότι θα είναι ο νέος πρόεδρος της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών. Η «γλυκιά τρέλα και το γοτθικό χιούμορ του», όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ζιλ Ζακόμπ, είναι ό,τι πρέπει για να δοθεί ένας άλλος αέρας στον δεκαπενθήμερο κινηματογραφικό μαραθώνιο, που φέτος θα διεξαχθεί από 12 ως 23 Μαΐου. Ο «μάγος» δημιουργός του «Ψαλιδοχέρη» και του πρώτου «Μπάτμαν» μόλις τελείωσε ένα ακόμα παραμύθι, το οποίο οι θαυμαστές του περιμένουν με ανυπομονησία – θα βγει στις ελληνικές αίθουσες τον προσεχή Μάρτιο. Πρόκειται για μια διασκευή της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων», με τον αγαπημένο του –και δικό μας– Τζόνι Ντεπ και πάλι πρωταγωνιστή. Ανεπιβεβαίωτες φήμες τον θέλουν να δουλεύει και μια διασκευή της «Ωραίας κοιμωμένης». Ο Μπάρτον πρωτοεμφανίσθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών με το «Ed Wood» το 1995. «Αφού πέρασα τα πρώτα χρόνια της ζωής μου παρακολουθώντας τριλογίες και 48ωρους μαραθώνιους ταινιών τρόμου είμαι επιτέλους έτοιμος γι’ αυτό», δήλωσε για τα ευχάριστα νέα. «Όταν σκέφτεσαι τις Κάννες, σκέφτεσαι τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Και καθώς οι ταινίες για εμένα ήταν πάντα σαν ένα όνειρο, αυτό είναι ένα όνειρο που πραγματοποιείται». Παρεμπιπτόντως, αυτή την εποχή και ως τις 26 Απριλίου, το νεοϋορκέζικο MoMA παρουσιάζει μια αναδρομική έκθεση προς τιμήν του με το σύνολο του έργου του, που αν μη τι άλλο αξίζει μια διαδικτυακή περιήγηση (στη διεύθυνση www.moma.org/interactives/exhibitions/2009/timburton/)

Ελίνα Μπέη

Ένα σκίτσο – χίλια ρεπορτάζ

Στην κανονικότητα της εθιστικής συνήθειας της ανάγνωσης καθημερινών εφημερίδων υπάρχει πάντα ένα, τουλάχιστον, σημείο ασυνέχειας, μια παραφωνία στη «σοβαρότητα» και στη σοβαροφάνεια, μια παρέκβαση από το αναμενόμενο, μια ανατροπή της ομαλής ροής κειμένων και φωτογραφιών, μια, με ή χωρίς λόγια, εικαστική θρυαλλίδα που βάζει μπουρλότο στη θλιβερή (πάντα!) επικαιρότητα. Η γελοιογραφία, η καρικατούρα, το σκίτσο στις εφημερίδες ολόκληρου του δυτικού κόσμου, εδώ και αιώνες έχουν καθιερωθεί ως ένα σύντομο διάλειμμα για λίγο γέλιο πριν την επιστροφή στην πεπατημένη, ως η στιγμή εκτόνωσης του αναγνώστη από την ασφυκτική ειδησεογραφία. Στην Ελλάδα πάντα είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε κορυφαίους γελοιογράφους. Ο Δημητριάδης, ο Πολενάκης, ο Καστανάκης, ο Κουμετάκης, ο Γάλλιας, ο Μποστ τα παλαιότερα χρόνια, ο Καλαϊτζής, ο Ιωάννου, ο Χαντζόπουλος, ο Πετρουλάκης, ο Στάθης και τόσοι άλλοι σήμερα δίνουν δια του Τύπου ένα καθημερινό ραντεβού με τους αναγνώστες για να σατιρίσουν το βαρύ κι ασήκωτο κλίμα. Ανάμεσά τους, ένας από τους σημαντικότερους και ιδιαίτερα παραγωγικούς σύγχρονους δημιουργούς, είναι ο Ηλίας Μακρής που σε λίγες μέρες εγκαινιάζει την ατομική του έκθεση με σκίτσα και γελοιογραφίες στην Αίθουσα Τέχνης Αστρολάβος-Artlife (Ηροδότου 11, Κολωνάκι, 18 Φεβρουαρίου – 6 Μαρτίου). Ο Μακρής, έχοντας σπουδάσει ζωγραφική και χαρακτική στη Γερμανία, ασχολείται επαγγελματικά με το σκίτσο από το 1981 και έχει εργαστεί στο «Βήμα», το «Έθνος» και σε πολλά περιοδικά, ενώ τα τελευταία 21 χρόνια σκιτσάρει στην «Καθημερινή». Και όπως γράφει ο Νίκος Ξυδάκης για τον Ηλία Μακρή: «…η γραφή του σκίτσου είναι ακριβής και σαφής, σχεδόν ρεαλιστική. Η ματιά του όμως το συνηθέστερο είναι έκκεντρη, λοξή, ανατρεπτική, σχεδόν υπερρεαλιστική. Εκεί που η εφημερίδα, ο αναγνώστης, ο πολίτης βλέπουν κανονικότητες ή έστω μια μικρή ρωγμή στην κανονικότητα, ο Μακρής δείχνει ένα ρήγμα… δείχνει το ψέμα, τη συμβατική αλήθεια, την υποκρισία, ακόμη και την εξαπάτηση, ακούσια ή εκούσια. Η αφαιρετική του γλώσσα του επιτρέπει να πει με ενάργεια και παρρησία ό,τι είναι δύσκολο ή και αδύνατον να πουν οι ρεπόρτερ και ο αρθογράφος. Μπορεί να τα πει όλα χωρίς καν λόγια…».

Γιάννης Κουκουλάς

Ούτε Λέμπερ μέσω Μπουένος Άιρες

Οι μεταμορφώσεις της Ούτε Λέμπερ συνεχίζονται. Μετά τα μιούζικαλ και τα μεσοπολεμικά καμπαρέ είναι η ώρα του αργεντίνικων τάνγκο. Στη νέα της παράσταση που θα δούμε στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου και στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, το Σάββατο 20 και την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου, η γερμανίδα περφόρμερ καταδύεται στον κόσμο του μεγάλου Άστορ Πιατσόλα. Παραπλήσιοι κόσμοι, θα πείτε, και δεν έχετε άδικο. Αφού τα τραγούδια του Μπουένος Άιρες μπερδεύονται με ευρωπαϊκούς μύθους (το «Chanson de Jacky», το «La Colombe» και το «Ne me quitte pas» του Ζακ Μπρελ, τα «Tango Ballade» και «Sourabaya Johnny» του Κουρτ Βάιλ, το «Lili Marleen» του Κλάους Σουλτς ή το «Accordéoniste» της Εντίθ Πιαφ), που όσοι την είδαν στο Ηρώδειο πριν δύο καλοκαίρια δεν θα τα ξέχασαν τόσο εύκολα. Αλλά στην περίπτωση της Ούτε Λέμπερ το πρόγραμμα των εμφανίσεών της μπαίνει υποχρεωτικά σε δεύτερο πλάνο, όχι γιατί δεν έχουν σημασία τα τραγούδια αλλά γιατί είναι η φωνή της, η σκηνική της παρουσία, οι σιωπές και οι στίξεις που απογειώνουν την εμπειρία. Ούτως ή άλλως η Λέμπερ δεν υπήρξε ποτέ μόνο ένα πράγμα. Τραγουδίστρια, μουσικός, ηθοποιός, χορεύτρια, ζωγράφος και μοντέλο, έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο με ερμηνείες που άφησαν εποχή σε μιούζικαλ και καμπαρέ, αλλά και σε ροκ ή τζαζ συναυλίες. Δεν είναι τυχαίο ότι υπήρξε μούσα διάσημων δημιουργών οι οποίοι έγραψαν αποκλειστικά για την ίδια: οι χορογράφοι Μορίς Μπεζάρ το «La Mort Subite» και Πίνα Μπάους το «Weill Revue», ο συνθέτης Άντριου Λόιντ Βέμπερ το μιούζικαλ «Cats», οι σκηνοθέτες Πίτερ Γκρίναγουεϊ την ταινία «Prospero’s books» και ο Ρόμπερτ Όλτμαν την ταινία «Prêt-à-Porter». Όπως οι Μάικλ Νάιμαν, Έλβις Κοστέλο, Τομ Γουέιτς, Φίλιπ Γκλας, Νικ Κέιβ, που της έγραψαν ή της παραχώρησαν μεγαλειώδη τραγούδια. Όπως όμως και ο σπουδαίος μαέστρος Ζούμπιν Μέτα, που την επέλεξε στο δικό του «στοίχημα ζωής», ως σολίστ μεγάλων κλασικών ορχηστρών (Βοστώνης, Λονδίνου, Ισραήλ) στα πιο φημισμένα θέατρα του κόσμου, από τη Σκάλα του Μιλάνου, το Πίκολο Τεάτρο και το Λίνκολν Σέντερ ως το Ρόγιαλ Χολ και το Κουίν Ελίζαμπεθ Χολ, το Μπερλίνερ Ανσάμπλ και την Όπερα του Σίδνεϊ. Την υποδεχόμαστε ξανά στην Ελλάδα με την επίγνωση ότι παρακολουθούμε έναν ζωντανό μύθο της παγκόσμιας τέχνης.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Αρχαία τραγωδία μετά μουσικής

Με την πρώτη της παράσταση έκανε αίσθηση όταν ανέβασε την «Σοφοκλέους Αντιγόνη» βασισμένη στην αρχαία μετρική. Φέτος, η Θεατρική Εταιρεία Χορίαμβος επιχειρεί το δεύτερο βήμα της με το έργο «Ευριπίδη Βάκχες». Αυτή τη φορά θα ακούσετε και νέα ελληνικά (στα διαλογικά μέρη) και αρχαία (στα χορικά μέρη), σε μια προσπάθεια διερεύνησης και ανάδειξης της κοινής καταγωγής των δύο γλωσσών, πάντα με άξονα τη μουσική (μετρική, ρυθμική, μελωδική) ιδιοσυστασία τους. Γιατί στη συγκεκριμένη παράσταση δεν θα πάτε μόνο για να δείτε θέατρο αλλά και για να ακούσετε μουσική, καθώς αντλεί από την τέχνη της αρχαίας μετρικής και το δημοτικό τραγούδι. Εστιάζει στον ήχο, το ρυθμό και τη μουσικότητα του αρχαίου ποιητικού λόγου σε συνδυασμό με τη σύγχρονη εκφορά του στα νέα ελληνικά. Αναδεικνύεται έτσι ο πάντα επίκαιρος χαρακτήρας της αρχαίας τραγωδίας. Τα δομικά στοιχεία της παράστασης είναι η δύναμη των εκφραστικών μέσων του ηθοποιού (αναπνοή – φωνή – κίνηση), καθώς και η αμεσότητα της ζωντανής μουσικής. Η Θεατρική Εταιρεία Χορίαμβος ιδρύθηκε τον Μάιο του 2006 από τον ηθοποιό Άρη Μπινιάρη και τη μουσικό Σμαρώ Γρηγοριάδου. Η ταυτότητά της καθορίζεται από την επιστροφή σε αρχαίες μορφές δράματος και από την αξιοποίηση μορφών επικοινωνίας παγκόσμιας εμβέλειας, όπως η μουσική, ο ρυθμός και η δυναμική της σωματικής έκφρασης. Αναζητά τη μουσική διάσταση του λόγου και του δράματος. Εξερευνά την «τελετουργική» προοπτική της τέχνης και την απήχησή της στον κόσμο του σήμερα, ανεξάρτητα από περιορισμούς φυλής, γλώσσας, ηλικίας, μορφωτικού-βιοτικού επιπέδου, φύλου και κοινωνικών πεποιθήσεων. Ενσωματώνει παραδοσιακές και νεότερες θεατρικές τεχνικές, σε απαιτητικές ως προς την ακρίβεια της εκτέλεσής τους καινοτόμες παραστάσεις.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Κρεμονίνι επί δύο

Έναν σημαντικό εκπρόσωπο της μεταπολεμικής ιταλικής ζωγραφικής μας συστήνει, και με δύο μάλιστα εκθέσεις, ο Πολυχώρος Πολιτισμού Αθηναΐς (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός) στις ανακαινισμένες αίθουσές του στην Πατησίων. Καταρχήν, μια μεγάλη, χορταστική ενότητα με 49 αντιπροσωπευτικά έργα μνημειακών διαστάσεων, από την Τρίτη 23 Φεβρουαρίου στην Αθηναΐδα (σε συνεργασία με το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο, της Ιταλικής Πρεσβείας στην Αθήνα), προϊόν δουλειάς μισού αιώνα, όσο, δηλαδή είναι καλλιτεχνικά ενεργός ο 84χρονος σήμερα Λεονάρντο Κρεμονίνι, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα υπήρξε και καθηγητής πολλών ελλήνων καλλιτεχνών όταν οι τελευταίοι σπούδαζαν στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι. Και μια ημέρα αργότερα, η έκθεση σχεδίων – υδατογραφιών του Κρεμονίνι, σε επιμέλεια του Αντριάνο Μπατσιλιέρι, στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο (Πατησίων 47). «Ηδονιστή του χρώματος» τον αποκαλεί ο επιμελητής της μεγάλης αναδρομικής έκθεσης στην Αθηναΐδα Τάκης Μαυρωτάς και θα συμφωνήσετε μαζί του. «Παθιασμένος και οξυδερκής παραμένει ένας από τους σημαντικότερους ουμανιστές ζωγράφους της εποχής μας», παρατηρεί. Και ίσως δεν υπάρχει καλύτερη πρόκληση για να επισκεφθείτε τις δύο εκθέσεις από τα λόγια του Ουμπέρο Έκο: «O Κρεμονίνι ζωγραφίζει το σμάλτο των πραγμάτων και την εντύπωση που δίνουν στο φως και τον αέρα, ζωγραφίζει τον κόσμο με όλα του τα θέλγητρα, τα δέλεαρ, τις μαγείες. Αυτή η άποψη του κόσμου, που είναι την ίδια στιγμή και απειλητική, είναι η όψη του κόσμου ιδωμένη από τα μάτια ενός παιδιού. Η παιδική ηλικία ως πρώτο θύμα ενός κόσμου που έχει τη μαγεία και τα χρώματα των χαρταετών, των ζαχαρωτών, των φυλαχτών. Ένας κόσμος που τον αναλώνουμε και μας αναλώνει». Και τις δύο εκθέσεις θα εγκαινιάσει η Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Άννα Διαμαντοπούλου.

Δημήτρης Ρηγόπουλος

Μπερλινάλε με ηχηρά ονόματα και απουσίες

Νέες ταινίες από τον Ρομάν Πολάνσκι και τον Μάρτιν Σκορσέζε, ένα ιστορικό κινέζικο δράμα και η ταινία του πιο περιζήτητου βρετανού γκραφιτά συνθέτουν μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις στο φετινό, 60ό Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το επίσημο πρόγραμμα περιλαμβάνει 26 ταινίες, οι είκοσι από τις οποίες θα διαγωνιστούν για τη Χρυσή Άρκτο. Ο Σκορσέζε καταφθάνει στη γερμανική πρωτεύουσα για να παρουσιάσει στο πρώτο μεγάλο ευρωπαϊκό φεστιβάλ της χρονιάς, που αρχίζει σήμερα και τελειώνει στις 21 Φεβρουαρίου, τη νέα του ταινία «Shutter Island». Η υπόθεση αφορά την εξαφάνιση μιας δολοφόνου από ένα ψυχιατρείο. Στο Βερολίνο όμως θα βρεθούν και ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ με τον Πιρς Μπρόσναν για τη νέα ταινία του Πολάνσκι «The Ghost Writer», σχετικά με την ιστορία ενός δημοσιογράφου που προσλαμβάνεται ως «σκιώδης συγγραφέας» από έναν Βρετανό, πρώην πρωθυπουργό για να γράψει τα απομνημονεύματά του. Ο σκηνοθέτης πάντως, έπειτα από τις πρόσφατες δικαστικές του περιπέτειες για την υπόθεση του ’78 που επέσυρε κατηγορία για βιασμό ανηλίκου, βρίσκεται ακόμα σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Ελβετία και περιμένει την απέλασή του στις ΗΠΑ. Στο φεστιβάλ θα παρουσιαστούν επίσης οι ταινίες «Submarino» του Δανού «δογματικού» Τόμας Βίντερμπεργκ, το «Mammuth» του Μπενουά Ντελεπίν με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ πρωταγωνιστή και το «The Killer Inside Me» του Βρετανού Μάικλ Γουίντερμποτομ, με τον Κέισι Άφλεκ. Η Μπερλινάλε θα ανοίξει με το «Apart Together» του Κινέζου Γουάνγκ Κουανάν. Η πιο πολυσυζητημένη απουσία αναμένεται αυτή του περίφημου Banksy. Ο βρετανός γκραφιτάς, που δεν εμφανίζεται ποτέ δημοσίως, θα παρουσιάσει, εκτός διαγωνισμού, το σκηνοθετικό του ντεμπούτο «Exit Through The Gift Shop».

Ελίνα Μπέη

Βιτρίνα με αντίκρισμα

«Αν βάλετε το κοστούμι μου σε ένα στέρεο θα μπορέσετε να ακούσετε νικητές του Γκράμι από το παρελθόν», είπε ο Τζέισον Μραζ (νικητής στην κατηγορία ποπ ερμηνείας), σχολιάζοντας το οικολογικό κοστούμι και τη γραβάτα του, φτιαγμένη από παλιές κασέτες. Ομολογουμένως τα εφετινά Γκράμι είχαν αρκετή από την αίγλη του παρελθόντος. Η Μπιγιονσέ «στέφθηκε» βασίλισσα κερδίζοντας έξι βραβεία, κι έτσι έγινε η τρίτη κατά σειρά γυναικεία ερμηνεύτρια με τα περισσότερα Γκράμι μετά την Άλισον Κράους και την Αρίθα Φράνκλιν. Η λίστα των νικητών ατελείωτη: Τέιλορ Σουίφτ, Βlack Εyed Ρeas, Jay-Ζ, Κings of Leon, Μπρους Σπρίνγκστιν είναι μερικοί μόνο από όσους έφυγαν με ένα τουλάχιστον βραβείο στις 30 και πλέον κατηγορίες. Ο Νιλ Γιανγκ πήρε το πρώτο Γκράμι της καριέρας του, ενώ βραβείο παρέλαβαν και τα τέκνα του Μάικλ Τζάκσον, κάνοντας πολλούς να σχολιάσουν αρνητικά τις δεκάδες κατηγορίες και να πουν, παραφράζοντας το γνωστό απόφθεγμα, ότι «για κάποιους ακόμα και αν δεν υπήρχε ένα βραβείο θα έπρεπε να εφεύρουμε». Σημασία έχει πάντως ότι τα Γκράμι, πέρα από την γκλαμουράτη τελετή και τη συζήτηση για το αν διατηρούν ακόμα το κύρος τους, είναι μια σημαντική τονωτική ένεση στη νοσούσα δισκογραφία. Το σχεδόν άγνωστο κάντρι συγκρότημα Lady Antebellum, για παράδειγμα, εκτοξεύθηκε στην κορυφή του τσαρτ του iTunes εν μία νυκτί. Όταν πέρυσι το «Raising Sand» των Άλισον Κράους και Ρόμπερτ Πλαντ βραβεύθηκε ως άλμπουμ της χρονιάς, μεταξύ άλλων, οι πωλήσεις του την επόμενη εβδομάδα αυξήθηκαν κατά 715%. Ακόμα και η Τέιλορ Σουίφτ, η οποία πέρυσι δεν ήταν υποψήφια αλλά εμφανίσθηκε στην τελετή, απογείωσε το «Fearless» πουλώντας 92.000 αντίτυπα σε μία εβδομάδα. Το ίδιο συνέβη πρόπερσι με το «Back to Black» της Έιμι Γουάινχαουζ, πέρυσι με τους Coldplay, το 2003 με την Νόρα Τζόουνς και ούτω καθεξής. Το ίδιο συμβαίνει κάθε χρονιά στη μετα-Γκράμι περίοδο. Γιατί το σόου είναι μόνο η βιτρίνα.

Ελίνα Μπέη

Ο Έλτον Τζον στο Μπρόντγουεϊ

«Μια διανοητική κρυφή βόμβα», μια «επιδέξια, στοχαστική και συγκινητική ιστορία»: αυτό είναι το έργο του Τζέφρι Ναφτς «Next Fall», κατά την κριτική του εμπειρογνώμονα των «New York Times» Μπεν Μπράντλι. Πέρυσι παιζόταν σε μια παράσταση εκτός Μπρόντγουεϊ. Με άγνωστους ηθοποιούς, άγνωστο σκηνοθέτη και άγνωστους παραγωγούς. Κατά γενική ομολογία όμως πρόκειται για ένα μικρό διαμαντάκι. Γι’ αυτό και οι ιθύνοντες αποφάσισαν να το βάλουν να λάμψει και στην κεντρική νεοϋορκέζικη θεατρική σκηνή. Μια διάσημη υπογραφή όμως ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Ο Έλτον Τζον και ο σύντροφός του Ντέιβιντ Φέρνις προσφέρθηκαν να τη βάλουν. Η υπόθεση εξάλλου θα μπορούσε να είναι, εν μέρει, αυτοβιογραφική. Επικεντρώνεται στον έρωτα ανάμεσα σε δύο άντρες, αφορά όμως ζητήματα πολύ πέρα από αυτή τη σχέση. Ο ένας άντρας είναι σκληροπυρηνικός χριστιανός και φοβάται ότι ο άθεος σύντροφός του θα πάει στην κόλαση. Όχι επειδή κάνει σεξ με άντρες, αλλά επειδή δεν πιστεύει στον Χριστό! Το έργο θα ανέβει στις 11 Μαρτίου στο Helen Hayes Theater και σε σκηνοθεσία Σέριλ Κέιλερ. Το όνομα του Έλτον Τζον στην παραγωγή μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον πολλών. Σημασία έχει ότι το έργο κατάφερε να γίνει επιτυχία χωρίς καθόλου λαμπερά ονόματα.

Ελίνα Μπέη

Παράξενα πλάσματα επί σκηνής

Όταν η «Γκόλφω Reloaded!» του Σίμου Κακάλα και της Θεατρικής Εταιρείας Χώρος φιλοξενήθηκε για πρώτη φορά το 2005 στις Χοροροές της Σοφίας Σπυράτου αποτέλεσε ευχάριστη θεατρική έκπληξη. Στη συνέχεια ο σκηνοθέτης και η ομάδα του, που γενικώς αποφεύγουν τη χρήση κλασικών θεατρικών συμβάσεων, παρουσίασαν τον «Απόκοπο» (2007) και το «Λιωμένο βούτυρο» (2008), το οποίο βραβεύτηκε στα Βραβεία Κουν 2008. Σειρά τώρα παίρνει το «Recycle», η νέα παραγωγή της ομάδας που κάνει πρεμιέρα 12 Φεβρουαρίου στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας (Α΄ Σκηνή) του Εθνικού Θεάτρου. Με πρωταγωνιστές παράξενα πλάσματα με χάρτινα κεφάλια, δαίμονες, κλόουν, τέρατα, ιερείς σε παροξυσμό, λιοντάρια και θηριοδαμαστές, αλλά και αντικείμενα που αυτονομούνται, ο Σίμος Κακάλας και η Μαργαρίτα Κρανά που συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία της παράστασης στήνουν ένα γκροτέσκο γαϊτανάκι περίεργων χαρακτήρων. Όλοι μαζί δένονται και συγκρούονται, πολεμούν και συμφιλιώνονται, χτίζουν και καταστρέφουν έναν αλλοπρόσαλλο κόσμο, απομυζώντας τους φυσικούς πόρους τόσο του περιβάλλοντός τους όσο και της ίδιας τους της ύπαρξης. Πρωταγωνιστούν: Δήμητρα Κούζα, Μένη Κωνσταντινίδου, Α. Κωνσταντίνου, Έλενα Μαυρίδου, Θ. Οικονομίδης, Γ. Συμεωνίδης.

Αγγελική Μπιλλίνη

Ιστορικός Σαίξπηρ

Τελειωμό δεν έχουν οι πρεμιέρες στο Εθνικό Θέατρο, αφού αυτή την εβδομάδα, ταυτόχρονα με το «Recycle», ξεκινάει στη Β΄ Σκηνή του Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας ο «Ερρίκος Εδουάρδος Ριχάρδος» (προγραμματισμένη πρεμιέρα: 13 Φεβρουαρίου) από την ομάδα 1272, σε σκηνοθεσία Γιώργου Γάλλου και Γιάννου Περλέγκα. Στην παράσταση δύο σαιξπηρικά κείμενα, ο «Ερρίκος 6ος» και ο «Ριχάρδος 3ος», ενώνονται κάτω από τον κοινό ιστορικό άξονα του «Πολέμου των δύο Ρόδων» στη μεσαιωνική Αγγλία και οι δολοπλοκίες, τα ψέματα και οι στυγερές δολοφονίες μοιάζουν να μην έχουν τέλος. Οι Γάλλος και Περλέγκας (για τον πρώτο αυτή είναι η τρίτη σκηνοθετική απόπειρα και για τον δεύτερο η πρώτη), αρχικά είχαν αποφασίσει να ασχοληθούν με τον «Ριχάρδο 3ο», αλλά ομολογούν πως διαβάζοντας τα προηγούμενα ιστορικά έργα του Σαίξπηρ ανακάλυψαν τον «Ερρίκο 6ο», ο οποίος στην ουσία συνιστά το «πρίκουελ» του «Ριχάρδου 3ου». « Ο “Ερρίκος 6ος” απαντούσε σε πολλά ερωτήματα που είχαμε, ενώ παράλληλα μας βοηθούσε να αντιληφθούμε την ιστορία του Ριχάρδου πιο μακροσκοπικά. Όλα τα πρόσωπα που παρουσιάζονται σχεδόν σχηματικά στον Ριχάρδο σαν θύματά του προηγουμένως στον Ερρίκο αναπτύσσονται εξίσου αναλυτικά και αποδεικνύονται εφάμιλλοι θύτες με αυτόν. Πήραμε λοιπόν την τολμηρή απόφαση να φτιάξουμε μια δική μας σύνθεση, κρατώντας όσο μπορούσαμε τη βασική ροή της ιστορίας και τις σχέσεις των προσώπων, κάνοντας φυσικά συγχωνεύσεις και στα γεγονότα και στους ρόλους». Κι αν αγχώνεστε για τη διάρκεια αυτής της παράστασης, η οποία κλείνει μέσα της δύο πολύ πυκνά ιστορικά έργα και θέματα, όπως ο όρκος, η επιορκία και η πίστη στον βασιλιά, μάθετε πως είναι μόλις δύο ώρες και δέκα λεπτά. Τη μετάφραση του κειμένου υπογράφει ο Νίκος Χατζόπουλος, ενώ για την παράσταση συνεργάστηκαν οι: Εύα Μανιδάκη (σκηνικά – κοστούμια), Σταυρούλα Σιάμου (επιμέλεια κίνησης), Μπάμπης Παπαδόπουλος (μουσική), Αλέκος Γιάνναρος (φωτισμοί). Πρωταγωνιστούν: Γ. Γάλλος, Γ. Γαλάτης, Θ. Δήμου, Γ. Περλέγκας, Μαρία Πρωτόπαπα, Μαρία Τσιμά, Β. Χατζηνικολάου.

Αγγελική Μπιλλίνη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.