Θέλω τα ώπα μου, θέλω τα κόλπα μου

Τούτες τις μέρες, στας Ευρώπας, Γερμανοί και Γάλλοι σφάζονται με το μπαμπάκι και διαφωνούν συμφωνώντας για το πώς και αν θα ρίξουν τελικά το πολυθρύ­λητο σωσίβιο στη δύσμοιρη Hellas. Απώτερος σκοπός τους, βέβαια, μη γελιόμαστε καθόλου επ’ αυτού, είναι η μακροπρόθεσμη θωράκιση του κλυδωνιζόμενου ευρώ, και ουχί το πώς θα περισώσουν τα αραχνιασμένα κλέη του λίκνου του δυτικού πολιτισμού – τρομάρα μας.

Τούτες τις μέρες, στας Ευρώπας, Γερμανοί και Γάλλοι σφάζονται με το μπαμπάκι και διαφωνούν συμφωνώντας για το πώς και αν θα ρίξουν τελικά το πολυθρύ­λητο σωσίβιο στη δύσμοιρη Hellas. Απώτερος σκοπός τους, βέβαια, μη γελιόμαστε καθόλου επ’ αυτού, είναι η μακροπρόθεσμη θωράκιση του κλυδωνιζόμενου ευρώ, και ουχί το πώς θα περισώσουν τα αραχνιασμένα κλέη του λίκνου του δυτικού πολιτισμού – τρομάρα μας.

Την ώρα, λοιπόν, που η όλως οιστρηλατη-μένη κυρία Λαγκάρντ υπερβαίνει τα άγραφα κοινοτικά εσκαμμένα στηλιτεύοντας τις γερμα­νικές εργασιακές μεθοδεύσεις των τελευταίων ετών και η κυρία Μέρκελ αδυνατεί να συγκε-ράσει τα οξυμμένα εσχάτως ανθελληνικά αντα­νακλαστικά της γερμανικής κοινής γνώμης με το κοινοτικό savoir vivre περί αλληλεγγύης και αλληλοστήριξης, έρχεται η Παλαιοκώσταινα και τους λέει απλά, «Opa!».

εν την είδα, ομολογώ, την τηλεοπτική μάχη για την ανάδειξη του τραγουδιού που θα μας εκπροσωπήσει φέτος στον διαγωνισμό της Eurovision. Είδα, όμως, φευγαλέα σε κάποιο δελτίο ένα απόσπασμα από το νικητήριο άσμα του Γιώργου Αλκαίου. Αχ, και πόσο μελαγχό­λησα. Ή, μάλλον, ούτε καν: νομίζω ντράπηκα κανονικά. Διότι αυτό που έβλεπα κι άκουγα ήταν ένα βέκιο, αδιάφορο και ψιλοκλεμμένο χιτ νεοελληνικής πίστας με ολίγον από νερωμένο έθνικ-του-κώλου, το οποίο υπηρετούσε με τη μεγαλύτερη αφέλεια εκείνο το ξεφτισμένο και ξεφτιλισμένο στερεότυπο, που θέλει τον Έλληνα έναν ντεμέκ Ζορμπά, ο οποίος στα δύσκολα – άντε, και στα εύκολα – λέει ένα «ώπα!», δίνει μια γυροβολιά κλοτσώντας ταυτοχρόνως την καρδάρα με το γάλα και (ελπίζει να) πάει παρα­κάτω. Προς Θεού, δεν παραμυθιάζομαι ότι επί του γιουροβιζιονικού πάλκου περιμένει κανείς να δει το ακριβοδίκαιο εθνικό στίγμα της κάθε διαγωνιζόμενης χώρας – τι να πουν, τότε, και οι έρμοι οι Φινλανδοί με τους Lordi τους… πίσης και παρεμπιπτόντως, ο ίδιος ο Αλκαίος, για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο που δεν άπτεται καθόλου των μουσικών μου προ­τιμήσεων, μου είναι μάλλον συμπαθής. Αλλά, βρε αδελφέ, μέσα στη γαμημένη συγκυρία που μας έχει κάτσει στον σβέρκο τους τελευταίους μήνες, αυτή η επιλογή τραγουδιού, που συνυ­πέγραψαν από κοινού τηλεθεατές και επιτροπή, είναι, φοβάμαι, ό,τι χειρότερο για τα ελληνικά χρώματα. Και δεν αναφέρομαι, βέβαια, στα εχέγγυα πιθανής διάκρισης του άσματος – ποιος χέστηκε, αλήθεια. Για την αύρα του μιλάω, ανεξαρτήτως διαγωνιστικού δυναμικού· για το άρωμα που αναδίδει, για τις προθέσεις που δεί­χνει να έχει και τα εργαλεία που επιστρατεύει…

Αννειλικρινές, πολυκαιριασμένο, κλισέ, φτηνιάρικο, ψευτοεπιτήδειο, τα ίδια Παντελάκη μου – τι άλλο να πω πια για ένα τραγούδι που επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει μια χώρα, η οποία, με δεδομένη την τρέχουσα κατάστασή της, θα μπορούσε κάλλιστα να κάτσει σπίτι της και να δει τον μαγιάτικο γιου-ροδιαγωνισμό του Όσλο από την τηλεόραση. Όπως θα κάνουν και φέτος άλλες – ομολογου­μένως, λιγότερο opa! – ευρωχώρες…

Κι απάνω που ζοχαδιαζόμουνα ξώφαλτσα γι’ αυτήν την αδόκιμη εθνική τραγουδοεπιλογή, ήρθε το εξίσου πολυτραγουδισμένο φορο­λογικό νομοσχέδιο να με αποτελειώσει ώς το μεδούλι της ύπαρξής μου. Αυτό κι αν ήταν εντελώς opa! Έπειτα από πέντε, σχεδόν, μήνες διαβούλευσης και περισυλλογής, το επερχόμε­νο και όλως ταρατατζούμ νομοσχέδιο για την

«Αποκατάσταση της φορολογικής δικαιοσύνης και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής» εμφανίζεται τελικά εξίσου ανειλικρινές, ψευτοε-πιτήδειο και τα ίδια Παντελάκη μου με τις βρακοφορούσες δηθενιές του Γιώργου Αλκαίου… Δεν ξέρω… Βαυκαλίζομαι πως το πέρασμά του νομοσχεδίου από το υπουργικό συμβούλιο και την κοινοβουλευτική ολομέλεια θα ψιλοσιάξει, ενδεχομένως, κάποιες εξόφθαλμες παραλείψεις και ατολμίες του. Αλλά, κατά βάθος, ξέρω ότι είναι σαν να ελπίζεις πως ο Αλκαίος θα γίνει ξαφνικά εστέτ και καλλικέλαδος. Δεν γίνονται αυτά τα πράματα – πάει και τέλειωσε.

ν αυτή ήταν η φορολογική επανάσταση που υποσχόταν το ΠΑΣΟΚ προεκλογι­κά, τότε προφανώς έχουμε άλλη άποψη περί επανάστασης. Ή, πολύ περισσότερο, περί φορολογίας. Αν έπειτα από τόσο δημόσιο  λακριντί, το μόνο που μπόρεσε να κάνει ο Παπακωνσταντίνου και οι συν αυτώ ήταν να παραπέμψει στις καλένδες του 2011 ταξιτζή­δες, πρατηριούχους, γιατρούς, δικηγόρους και όσους, τέλος πάντων, στα μέρη μας φορολο­γούνται κατά παράδοση με το γάντι, τότε τι να πω: καλά να πάθουμε! Δεν λέω, έχει και κάνα δυο καλά στοιχεία το εξαγγελθέν νομοσχέδιο: εκείνο με τη φορολόγηση των ακινήτων που ανήκουν σε υπεράκτιες εταιρείες, ας πούμε, ή – επιτέλους και αμήν – το άλλο, με το 20% μπουγιουρντί στα έσοδα από την εκμετάλλευ­ση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Αλλά η αλήθεια είναι πως με αυτό το ξεκού-δουνο όχημα δεν πρόκειται να χτυπηθεί ούτε το μισό από τα 30 δισ. της ετήσιας νεοελληνικής φοροδιαφυγής… Όπως, άλλωστε, και με το τραγούδι του Γιώργου Αλκαίου: ουδείς πρόκειται να συγκινηθεί από κάτι βρακοφόρους ντισκό-μαγκες, οι οποίοι αναπαράγουν ανέμπνευστα ένα από εκείνα     5Λ. τα χαλκέντερα κλισέ που μας ξέβρασαν στο εξώ­φυλλο του γερμανικού       «Focus». Ώπα μας, γαμώ το φελέκι μου!

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.