Επισημάνσεις

Πότε θα κάνει indie ξαστεριά; / Υπερβολές Κιμούλη / Χρήμα για 67 θιάσους / «Άγγελοι στην Αμερική»: δύο γνώμες / Η Λυρική μπορεί ακόμα τις κορώνες

Πότε θα κάνει indie ξαστεριά;

Η σύγκριση μεταξύ του Primavera Festival, που έγινε στη Βαρκελώνη δέκα μέρες πριν, και του Synch Festival της Αθήνας, δύο παρόμοιων φεστιβάλ δηλαδή με αντίστοιχη alternative αφετηρία και κοινή indie λογική, είναι καταλυτική. Εναντίον μας εννοείται. Εκατό χιλιάδες κόσμο μάζεψε το Primavera, τρεις-τέσσερις και με το ζόρι το δικό μας. Κι αν ναι μεν εκεί το line up ήταν σαφώς πιο πλούσιο, αυτό δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί τη χαώδη διαφορά. Πόσω μάλλον όταν η Αθήνα έχει τριπλάσιο πληθυσμό από τη Βαρκελώνη. Δυστυχώς, έχουμε την ατυχία όσοι ακούμε ξένη μουσική να ζούμε σε μία βλαχομπαρόκ χώρα. Τη χώρα του Αλκαίου, των «οpa» κάθε είδους, της Δέσποινας Βανδή, της… διεθνούς καριέρας της Άννας Vissi, του Notis Sfakianakis και του καλού παιδιού – με λένε Πλούταρχο. Τελεία και παύλα. Ο έλληνας είναι γεννημένος για τις νέο-ταβέρνες στο Γκάζι (ήταν γεμάτες την ώρα που το Synch, στην Τεχνόπολη, βολόδερνε) και τις τηλε-ταβέρνες του Σπύρου Παπαδόπουλου. Να βλέπει τους άλλους να πετούν γαρύφαλλα από τα πρώτα τραπέζια πίστα. Και προσοχή, η σύγκριση δεν γίνεται με τη Μεγάλη Βρετανία. Εκεί είναι διαφορετικά όντως τα πράγματα, εκεί μεγαλώνουν με τις εν λόγω μουσικές (όπως εμείς με την… Πέγκυ Ζήνα), ο ήχος αυτός αποτελεί το σάουντρακ της καθημερινότητάς τους. Όχι-όχι, με τους ισπανούς γίνεται η, τρόπον τινά, αντιπαραβολή, έναν λαό δηλαδή που δεν παρουσιάζει ιδιαίτερες διαφορές σε σχέση με εμάς. Το ελληνικό -συναυλιακό- κοινό αποδεικνύεται, εν τέλει, ανύπαρκτο. Θα μεταναστεύσω, το αποφάσισα. Και όχι λόγω της οικονομικής κρίσης. Ούτε για την «κρίση, με πιάνει κρίση» του, ποιού;… δεν θυμάμαι και πως τον λένε…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Υπερβολές Κιμούλη

Δεν παρεξηγεί κανένας τον Γιώργο Κιμούλη επειδή χαρακτηρίζει, σε δηλώσεις του σε εφημερίδες, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη ως «τον καλύτερο ηθοποιό της γενιάς του». Είναι πολύ φυσικό, και ευγενικό θα λέγαμε μάλιστα, να εξυμνείς τον συμπαίκτη σου, αυτόν με τον οποίο βγάλατε έναν ολόκληρο χειμώνα μαζί ως ντουέτο στο «Σλουθ». Δεν χρειάζεται όμως να φτάνεις στο σημείο να εγκωμιάζεις και τον Σπύρο Ευαγγελάτο που σκηνοθετεί τον Μαρκουλάκη το καλοκαίρι στην Επίδαυρο. Και να λες μάλιστα πως η παράσταση αυτή του Οιδίποδα είναι «η καλύτερη απάντηση του ελληνικού θεάτρου προς τις ευρωπαϊκές παραστάσεις που θα παρουσιαστούν το καλοκαίρι». Γιατί ο Σπύρος Ευαγγελάτος έχει να παρουσιάσει ενδιαφέρουσα δουλειά στην Επίδαυρο τουλάχιστον δέκα χρόνια τώρα. Λέτε να τον εμπνεύσει τόσο πολύ ο Μαρκουλάκης που να βάλουν τα γυαλιά στον Οστερμάιερ;

Στέλλα Σιδερή

Χρήμα για 67 θιάσους

Δεν παρενέβη, και φαίνεται, το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού στις επιχορηγήσεις 2009-2010. Επιχορηγήσεις-παρωδία, που βασίστηκαν στη γνωμοδότηση της επιτροπής θεάτρου του (πάλαι ποτέ) ΕΚΕΘΕΧ, το οποίο ήταν και ο αρμόδιος φορέας γι’ αυτή τη «δουλειά». Λιγότερα χρήματα μοιράστηκαν σε 67 θιάσους Αττικής και περιφέρειας. Το σκεπτικό της επιτροπής, ακόμη μία φορά, το ίδιο: να μοιράσει στους «τακτικούς» ως είθισται, να κρατήσει ικανοποιημένους τους «φίλους», αλλά και να μη δυσαρεστήσει τους υπόλοιπους (στο πλαίσιο που αυτό είναι δυνατόν). Έτσι, «έκοψαν» χρήματα σε θέατρα με πολλές παραγωγές και σκηνές, έδωσαν σε θέατρα λόγω «τίτλου», τον οποίο δεν τιμούν, και συνεχίζουν να επιχορηγούνται κάποιοι, οι ίδιοι και οι ίδιοι, οι οποίοι έτη και έτη κρατούν σταθερή θέση στη λίστα (άλλοι με εμπορική επιτυχία κι αξιόλογο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, και άλλοι που προσπαθούν χρόνια αλλά… τίποτα). Και φέτος, ανάμεσα στις νέες ομάδες των επιχορηγούμενων με 17.000 ευρώ, υπάρχουν οι… βετεράνοι του είδους που συνεχίζουν να επιχορηγούνται, έχοντας καβατζάρει προ πολλού τα -ήντα, δίχως να κατορθώσουν, ακόμα, να πείσουν το κοινό (κάποιοι και τους κριτικούς) ότι το προϊόν που παράγουν αξίζει την προσοχή τους. Το ζητούμενο όμως δεν είναι πόσοι θα επιχορηγηθούν, αλλά με ποια κριτήρια. Το σκεπτικό των επιχορηγήσεων θα έπρεπε να επανεξεταστεί, ιδιαίτερα σήμερα, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Διότι η πολιτεία πρέπει να επιχορηγεί. Ξεκάθαρο. Αλλά όταν «δει δη χρημάτων ώ άνδρες Αθηναίοι», ας πιάσουν τόπο αυτά τα χρήματα, που προέρχονται από τον κόπο και το μόχθο του απλού πολίτη. Ελπίζουμε από του χρόνου το τοπίο των επιχορηγούμενων θιάσων να είναι διαφορετικό. Κι αν θέλετε τη γνώμη μας: περισσότερα σε λιγότερους και νεότερους. Ας δοθεί η ευκαιρία σε νέους καλλιτέχνες να δοκιμαστούν. Αν πετύχουν, το κέρδος θα είναι για όλους.

Υ.Γ. Οι επιχορηγήσεις ανακοινώθηκαν με την υπογράμμιση μάλιστα ότι θα δοθούν και τα χρωστούμενα του 2008-2009. Το πότε δεν διευκρινίζεται. Υπομονή κι αντοχή χρειάζεται. Από όλους!

Χαρά Αργυρίου

«Άγγελοι στην Αμερική»: δύο γνώμες

Πειραιώς 260, Φεστιβάλ Αθηνών

* Τον εφιάλτη της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας προσπάθησε να αποτυπώσει ο Τόνι Κούσνερ στο έργο του «Άγγελοι στην Αμερική». Γραμμένο το 1991, κρατάει κανονικά επτά ώρες (μεγάλη χώρα, μακρύς ο εφιάλτης). Ο Νίκος Μαστοράκης είχε την οξύνοια να το περιορίσει σημαντικά σε διάρκεια, περίπου κατά το ήμισυ. Παρ’ όλες τις δραστικές επεμβάσεις όμως, η κατάσταση δεν σώθηκε. Με φόντο έναν γιγάντιο σωρό από αχρηστεμένα αντικείμενα -ψυγεία, οθόνες, ντουλάπια- οι ηθοποιοί έμεναν διαρκώς πάνω στη σκηνή εκπληρώνοντας έτσι την επιθυμία του συγγραφέα που θέλει τη θεατρικότητα του εγχειρήματος εμφανή. Το βασικό (και όχι τόσο πρωτότυπο) εύρημα ήταν τα μικρόφωνα μέσα από τα οποία πραγματοποιούνταν όλες οι συνομιλίες. Οι ηθοποιοί κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες, αλλά η παράσταση παρέμεινε πλαδαρή και ανέμπνευστη, μια αλληλουχία από μονότονες σκηνές, που ενίοτε γίνονταν χαριτωμένες ή αστείες. Το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς με ένα τέτοιο κείμενο είναι να επενδύσει στο συναίσθημα: αυτό τουλάχιστον έκανε ο Μάικ Νίκολς στην τηλεταινία με τη Μέριλ Στριπ και τον Αλ Πατσίνο. Εκεί, αν μη τι άλλο, υπήρχαν στιγμές πραγματικής συγκίνησης. Πράγμα που δεν μπορούμε να πούμε για την παράσταση που είδαμε στην Πειραιώς 260. Από τους ηθοποιούς πάντως ξεχώρισαν ο Χρήστος Λούλης στον ρόλο του τριαντάχρονου γκέι με AIDS που τον εγκαταλείπει ο εραστής του και ο Δημήτρης Λιγνάδης στον ρόλο του διεφθαρμένου αντικομμουνιστή δικηγόρου Ρόι Κον.

Στέλλα Σιδερή

* Με αφορμή το AIDS ο συγγραφέας παραδίδει ένα πολυδιάστατο κείμενο, γραμμένο πριν από 25 χρόνια, το οποίο, αν και μοιάζει ξεπερασμένο, ο Νίκος Μαστοράκης κατάφερε να βρει τις σημερινές αντιστοιχίες του, εστιάζοντας στον πυρήνα του και να μιλήσει για την ανθρώπινη αδυναμία, τη σεξουαλική ταυτότητα, τον ερωτισμό, την προδοσία, την ιδεολογία, την απώλεια. Επιλέγοντας μια λιτή μετωπική γραμμή, με μικρόφωνα, δίχως να υπογραμμίσει το μελόδραμα, με τους ηθοποιούς παρόντες καθ’ όλη τη διάρκεια στη σκηνή, σε συνδυασμό με την άψογη μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα, το σκηνικό του Μανόλη Παντελιδάκη, με τους υπέροχους φωτισμούς του Σάκη Μπιρμπίλη και φυσικά με ένα εξαιρετικό καστ, έστησε μια μεταμπρεχτική παράσταση που μύριζε θέατρο. Υπάρχουν, όμως, και τα αρνητικά: Ο σκηνοθέτης «λυπήθηκε» να κόψει, να συμπτύξει, να «σφίξει», ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος, το κείμενο των «Αγγέλων στην Αμερική». Επίσης, αν και η παρουσία του Νίκου Χατζόπουλου και της Μάγιας Λυμπεροπούλου σε διαφορετικούς ρόλους λειτούργησε θαυμάσια, αυτή της Σοφίας Σεϊρλή, κυρίως στο ρόλο του αγγέλου, ήταν μάλλον «θαμπή». Αντιθέτως ο Χρήστος Λούλης έφτασε σε σπουδαίες στιγμές υποκριτικής μαεστρίας. Στην ίδια παράσταση ο Δημήτρης Λιγνάδης μοιάζει να είναι η «μετενσάρκωση» του Ρόι Κον, ενός κυνικού, σκληρού, αμοράλ δικηγόρου (προσώπου υπαρκτού), ο οποίος πεθαίνει από AIDS, αλλά δεν το παραδέχεται ποτέ. Αλλά και η Ζέτα Δούκα, μακριά από την τηλεοπτική περσόνα που ξέρουμε, υποδύεται μια διανοητικά διαταραγμένη, αγοραφοβική, σεξουαλικά καταπιεσμένη και στερημένη μορμόνη, σύζυγο ενός ομοφυλόφιλου μορμόνου, η οποία ξεφεύγει από την πραγματικότητα κάνοντας χρήση βάλιουμ, παρουσιάζοντας τον καλύτερό της εαυτό.

Χαρά Αργυρίου

Η Λυρική μπορεί ακόμα τις κορώνες

Ελάχιστοι το έχουν πάρει είδηση γιατί ελάχιστοι ασχολούνται με το είδος: Η Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ), η οποία τυγχάνει η μοναδική όπερα της Ελλάδας των δέκα και βάλε εκατομμυρίων κατοίκων, βρίσκεται στα πρόθυρα του κλεισίματος. Εντελώς άφραγκη, ανίκανη να οργανώσει έναν αξιοπρεπή προγραμματισμό για το 2011, με τα προβλήματα που την ταλαιπωρούσαν από παλιά να έχουν γιγαντωθεί, βγάζει ως φαίνεται τις τελευταίες κορώνες της. Υπάρχουν εκείνοι που ισχυρίζονται ότι, μετά από τόσα χρόνια κακοδαιμονίας (και πολύ κακού συνδικαλισμού) ίσως να είναι μια κάποια λύση το κλείσιμό της: γιατί μπορεί και να σηματοδοτήσει την… απεξάρτησή της από τους εθισμούς του παρελθόντος (δημοσιοϋπαλληλική συμπεριφορά), την επανίδρυσή της από τα αξιόλογα, φρέσκα στελέχη της – υπάρχουν πολλά τέτοια. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει πρώτα να υπάρχει το στοιχειώδες ενδιαφέρον από την πλευρά της πολιτείας. Και το κράτος, όπως φαίνεται από τους μέχρι τώρα χειρισμούς του, της έχει γυρίσει την πλάτη. Έχοντας στα συρτάρια κάποιο σχέδιο για τη σωτηρία της το οποίο δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα; ΄Η αδιαφορώντας επιδεικτικά; Πάντως, η ΕΛΣ με την πρόσφατη παράσταση της «Μποέμ» αλλά και με τη φιλόδοξη «Νόρμα» του Ηρωδείου απέδειξε ότι είναι ακόμα εδώ και ότι, κι αν κατηγορείται ως γηραιά, έχει τις δυνάμεις να κάνει τη διαφορά. Τα πνευμόνια της αντέχουν, μπορούν να δώσουν εντυπωσιακά κόντρα ντο (και κόντρα ρε, ενίοτε). Το θέμα είναι αν στη χώρα της πίστας, του μισομαραμένου γαρύφαλλου, της υπερτιμημένης μποτίλιας ουίσκι και του playback υπάρχει χώρος για άλλα είδη μουσικής…΄Η το «Ώπα!», ο νέος εθνικός ύμνος, τα ισοπέδωσε όλα;

Στέλλα Σιδερή

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.