Επισημάνσεις

«Ντου» το ελληνικό! / Στον δρόμο με τα χόρτα / Πού πας χωρίς κείμενο; / Ο «Μαχαιροβγάλτης» χτύπησε στο internet / Η Κάρι Μπράτσο δεν είναι για μας / Παράσταση εν κλειστώ / Πασαρέλα… αχρήστων

«Ντου» το ελληνικό!

Το «ντου» στις συναυλίες είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο; Πατροπαράδοτο και παραδοσιακό; Μάλλον ναι. Δεν το έχω συναντήσει στο εξωτερικό. Τουλάχιστον στις προηγμένες χώρες. Στις τριτοκοσμικές δεν ξέρω, μπορεί και να συμβαίνει. Λογικά θα υπάρχει ο όρος «ντου» και στα ελληνικά λεξικά. Πώς θα το έλεγε ο Μπαμπινιώτης; Ντου: η τάση των Ελλήνων φαν της μουσικής να μπαίνουν τζάμπα, με το έτσι θέλω και με τον τσαμπουκά, στις συναυλίες. Γιατί; Δεν υπάρχει γιατί. Γουστάρουν και το κάνουν. Το ζήσαμε στο φεστιβάλ του «Kosmos» την προηγούμενη Παρασκευή και Σάββατο. Και τις δύο ημέρες. Ένας μεγάλος αριθμός ατόμων μπούκαρε στο Θέατρο Βράχων χωρίς να πληρώσει εισιτήριο. Παίρνοντας παραμάζωμα σεκιούριτι, μπάρες ασφαλείας, εργαζόμενους και τον απλό κόσμο που έμεινε με την απορία στο βλέμμα αλλά και τα αγορασμένα εισιτήριά του ανά χείρας. Αναρωτιέμαι, τι κόσμος είναι αυτός που έχει μάθει να μπαίνει τζάμπα στις συναυλίες; Σε συγκεκριμένες μάλιστα. Εκείνες που διαθέτουν έναν ακτιβιστικό ή αναρχοαυτόνομο χαρακτήρα. Και όχι μόνο θέλει να μπαίνει τζάμπα, αλλά το θεωρεί και αναφαίρετο δικαίωμά του. Αν προσπαθήσεις να συζητήσεις μαζί τους, τρελαίνεσαι. Τα επιχειρήματά τους στηρίζονται σε μία περίεργης πολιτικής υφής σκέψη με επίκεντρο την άποψη ότι η τέχνη πρέπει να είναι δωρεάν. Αλήθεια, όλοι αυτοί πηγαίνουν και μπαίνουν δωρεάν στους κινηματογράφους; Στα θέατρα; Επιλέγουν παραστάσεις και εισβάλλουν; Και στα βιβλιοπωλεία; Μπαίνουν με τσάντες και τις γεμίζουν με βιβλία της αρεσκείας τους; Στο «Kosmos Festival» τούς έβλεπες από νωρίς έξω τους τζαμπατζήδες. Έπιναν τις μπύρες τους, ήσυχοι, ατάραχοι, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή. Το έναυσμα. Κυκλοφορούσαν οι φήμες από νωρίς άλλωστε, το γνώριζαν οι παροικούντες τη μουσική Ιερουσαλήμ. Το βράδυ θα έχουμε «ντου». Λέτε τελικά να πρόκειται για θεσμό;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Στον δρόμο με τα χόρτα

Περπατώ εις την Πειραιώς όταν ο λύκος, ο ληστής, ο δολοφόνος, ο βιαστής, όπως θέλετε πείτε τον, δεν είναι εδώ… Τελικά όμως, είναι ή δεν είναι, ώστε να γνωρίζεις πώς να πορευτείς, ήρεμος ή τρέχοντας; Η νυχτερινή έξοδος από τις αποθήκες της Πειραιώς 260 όπου το Φεστιβάλ Αθηνών στεγάζει για άλλη μια χρονιά μέρος των εκδηλώσεών του, παραπέμπει στον τρομακτικό (κινηματογραφικό) «Λαβύρινθο του Πάνα». Ένα δρομάκι σκοτεινό, βρώμικο, γεμάτο ξερόχορτα μέσα από τα οποία νομίζεις, ότι θα ξεπηδήσει ο Φρέντι Κρούγκερ του «Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες» και θα σου κόψει τον λαιμό. Ενδεικτική η όλη περιοχή, μέσα από τον μαρασμό της, του μαρασμού της υπόλοιπης χώρας. Όμως, το μεγαλύτερο φεστιβάλ της δύσμοιρης Ψωροκώσταινας δεν δικαιούται ούτε ένα ξεχορτάριασμα; Εκτός αν η όλη εγκατάλειψη είναι άποψη: κάτι σαν… εικαστική εγκατάσταση διαμαρτυρίας, η οποία επιδιώκει να αφυπνίσει τους φιλότεχνους – όσους εξ αυτών επιμένουν να κατηφορίζουν την Πειραιώς. Και όσους αντέχουν τις υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται στην αίθουσα όπου φιλοξενούνται οι παραστάσεις. Σκάσαμε από τη ζέστη κύριε Λούκο μας το βράδυ εκείνο που οι άγγελοι εξ Αμερικής δεν έλεγαν να ανοίξουν τα φτερά τους και να μας αποχαιρετήσουν, ώστε να βγούμε, ακολούθως, στα μαύρα σκοτάδια αναζητώντας ταξί…

Η Κάρι Μπράτσο δεν είναι για μας

Ο κινηματογράφος γεμάτος γυναικόκοσμο. Όλων των ηλικιών. Φιλενάδες κολλητές (και άσπονδες), εξαδέλφες, κουνιάδες και κουμπάρες που άφησαν στο σπίτι τούς άντρες τους και «βγήκαμε να τα πούμε, τα κορίτσια, μόνες μας», μητέρες με τις έφηβες κόρες τους (για να μαθαίνουν;). Στην οθόνη η Κάρι Μπράτσο (Σάρα Τζέσικα Πάρκερ) προσπαθεί να μας πείσει ότι αν το μπότοξ γίνει σωστά και αν έχεις τη δυνατότητα να ντύνεσαι σαν βασίλισσα, με την τελευταία λέξη της μόδας, η ζωή είναι υπέροχη! Οι κυρίες της πλατείας συμφωνούν. Συμμετέχουν σχολιάζοντας δυνατά τις παιχνιδιάρικες κινήσεις των τεσσάρων πρωταγωνιστριών του «Sex & the City 2», αφήνοντας επιφωνήματα θαυμασμού σε κάθε υπέρκομψη εμφάνισή τους (με ρούχα που καμιά «κανονική» ελληνίδα δεν θα φορούσε στην καθημερινότητά της), χειροκροτώντας και αποθεώνοντας τη Σαμάνθα (Κιμ Κατράλ) στις σεξουαλικές αταξίες της. Θα ήθελαν και εκείνες να έχουν βάλει κάτω τον σέξι κούκλο… Θα ήθελαν και εκείνες να μπορούν να παραθερίζουν με τις κολλητές τους στην έρημο… Θα ήθελαν και εκείνες να αντικαταστήσουν τον Mr Small που έχουν στο σπίτι με τον Mr Big της Κάρι… Ήμουν από τους λίγους άντρες που βρίσκονταν στην αίθουσα (όλοι μας έχουμε παρασυρθεί στις λάθος ταινίες) και ομολογώ ότι εξεπλάγην από τις αντιδράσεις. Κυρίως όμως στενοχωρήθηκα για τα όνειρα των γυναικών που μένουν όνειρα. Όνειρα για τον μεγάλο έρωτα και την καλή ζωή που θαρρείς έβγαιναν από τις τσάντες και τις καρδιές των κυριών της πλατείας και πετούσαν πάνω από τα κεφάλια μας, για να κοπανηθούν ματώνοντας στην οθόνη, στην προσπάθειά τους να εισχωρήσουν στην ταινία. Μάταια… Είναι ό,τι και να λέμε, θλιβερό να ταυτίζεσαι για μια-δυο ώρες με την Κάρι και αμέσως μετά να καλείσαι να ανοίξεις μια μπύρα και να φτιάξεις στραπατσάδα για τον αφέντη που με τα πόδια στο τραπεζάκι παρακολουθεί «Ράδιο αρβύλα»… Όμως, άλλο Σαμάνθα Τζόουνς και άλλο Σταμάτα Παναγιωτοπούλου, του Δημητρίου και της Κατίνας, σύζυγος Βρασίδα.

Ο «Μαχαιροβγάλτης» χτύπησε στο internet

Μπορεί η ταινία να μην προβλήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών αλλά αυτό δεν πτόησε τον Γιάννη Οικονομίδη, έναν από τους λίγους σύγχρονους κινηματογραφικούς δημιουργούς που έχει όρεξη και τσαμπουκά για το σινεμά. Ο «Μαχαιροβγάλτης», η τρίτη ταινία μεγάλου μήκους τού Οικονομίδη μετά το «Σπιρτόκουτο» και την «Ψυχή στο Στόμα», θα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα το προσεχές φθινόπωρο και ο σκηνοθέτης την προωθεί με κάθε δυνατό τρόπο προετοιμάζοντας το έδαφος. Η ταινία ήδη συζητιέται και αναμένεται με ενδιαφέρον, μήνες πριν την έξοδό της στις αίθουσες. Αν θέλετε να πάρετε μια πρώτη γεύση της ταινίας μπείτε στο internet (www. maxairovgaltis.wordpress.com) γιατί σε ένα εντυπωσιακά πλούσιο και πρωτότυπο site με υπότιτλο «Πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο», έχουν ανέβει σκηνές, φωτογραφίες από τα γυρίσματα, το σενάριο και πολλά ακόμη στοιχεία της ταινίας. Όσο κι αν είναι χαλεποί οι καιροί για το ελληνικό σινεμά, ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό, απαιτείται ευρηματικότητα. Και ο Οικονομίδης τη διαθέτει και με το παραπάνω.

Γιάννης Κουκουλάς

Πού πας χωρίς κείμενο;

Γοητευτική αποδείχθηκε η ιδέα των Blitz να «βγάλουν» την παράστασή τους στον πεζόδρομο δίπλα στο Bios. H ψευδαίσθηση της θεατρικής δράσης μπλέκεται αβίαστα με την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, κι εμείς, φορώντας ειδικά ακουστικά, καθόμαστε πίσω από την τζαμαρία του πολυχώρου και παρακολουθούμε όχι μόνο τους ηθοποιούς να κινούνται και να μιλούν αλλά και τους περαστικούς οι οποίοι εν αγνοία τους συμμετέχουν σε ένα θεατρικό πείραμα στην οδό Πειραιώς (πολλοί από αυτούς μάλιστα ξαφνιάζονται όταν το συνειδητοποιούν). Τι θα κάνουν οι άνθρωποι όταν ξέρουν ότι τους απομένουν εννέα μέρες μέχρι την καταστροφή τού κόσμου; Αυτό είναι το κόνσεπτ πάνω στο οποίο βασίζεται το σενάριο που έγραψαν οι Βlitz για τις ανάγκες της παράστασης, ένα σενάριο αδύναμο, γεμάτο τετριμμένες μελοδραματικές σκέψεις τού τύπου «ο χρόνος περνάει, το σύμπαν γερνάει, προσπάθησα να σε σώσω αγάπη μου αλλά δεν τα κατάφερα». Τόσο κρίμα: αν είχαν χρησιμοποιήσει «κανονικά» κείμενα θα ήταν όλα τόσο πιο ωραία…

Στέλλα Σιδερή

Παράσταση εν κλειστώ

Μια μυστική Φαίδρα: Το άγνωστο και αδημοσίευτο θεατρικό έργο του Γιώργου Χειμωνά παρουσίασε σε σκηνοθεσία Σπύρου Βραχωρίτη μια σέχτα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Η παράσταση δόθηκε σε ένα ξύλινο περίπτερο στους εξωτερικούς χώρους της Σχολής. Όσοι παραβρέθηκαν μιλούν για μια εξαιρετική εμπειρία: δυστυχώς λίγοι ήταν οι τυχεροί, καθώς οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν δεν θέλουν, λέει, καμία επαφή με τα μίντια και τη δημοσιοποίηση του έργου τους. Μπράβο, υπάρχουν ακόμη τέτοιοι;

Πασαρέλα… αχρήστων

Ξέρετε ποιος ήταν ο νικητής τού βραβείου στην κατηγορία «ροκ βίντεο» (στην εκδήλωση του MAD την περασμένη Δευτέρα); Ο Μύρωνας Στρατής. Το ροκ προφανώς δεν το ρώτησαν… Στο έντεχνο κέρδισε η Ελεονόρα Ζουγανέλη, όχι επειδή ήταν η καλύτερη, αλλά γιατί ήταν και η μοναδική εκπρόσωπος του είδους που έδωσε το παρών στην τελετή (τρόπον τινά τελετή). Τα βραβεία του MAD πάντως, για να είμαστε to the point, δεν ήταν ακριβώς βραβεία αλλά μία πασαρέλα των Ελλήνων… «σταρ». Κι επειδή πραγματικοί Έλληνες σταρ δεν υπάρχουν, ήταν η πασαρέλα του απόλυτου τίποτε. Αν εξαιρέσεις τον Σάκη Ρουβά, ο μοναδικός που ξεχώριζε μέσα στο συφερτό τού δήθεν, του κιτς και των… σελέμπριτι, οι υπόλοιποι ήταν τηλεοπτικές περσόνες. Περσόνες εν ενεργεία, κάποιες εν αποστρατεία και σίγουρα όλες εν αχρηστία. Πανελίστες του μεσημεριού, καναπεδάτοι των πρωινών κ.ο.κ. Το παρουσίαζε ο Θέμης Γεωργαντάς με το γνωστό, παρεμφερές, κακόγουστο κοστούμι.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.