Απολίτιστη πολιτεία

Ο Σπύρος Βούγιας δεν πάει σε γάμους, δεν κάνει κουμπαριές, δεν πάει καν στα σκυλάδικα. Όπως όταν ήταν νέος, συνεχίζει να βλέπει τους φίλους του παρά δυνάμει ψηφοφόρους, προτιμά να κρέμεται στην μπάρα κάποιου μπαρ που του θυμίζει το Σαντέ που «το είχε χτίσει» αντί να τρέχει στα λαϊκά πανηγύρια, δεν είναι καν ΠΑΟΚ ή Άρης

Σπύρος Βούγιας: Ο άντρας που αγαπάνε οι γυναίκες

Δεν πάει σε γάμους, δεν κάνει κουμπαριές, δεν πάει καν στα σκυλάδικα. Όπως όταν ήταν νέος, συνεχίζει να βλέπει τους φίλους του παρά δυνάμει ψηφοφόρους, προτιμά να κρέμεται στην μπάρα κάποιου μπαρ που του θυμίζει το Σαντέ που «το είχε χτίσει» αντί να τρέχει στα λαϊκά πανηγύρια, δεν είναι καν ΠΑΟΚ ή Άρης

Όταν ο νεαρός πολεοδόμος στριμωχνόταν στις ουρές του κτιρίου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών για να εξασφαλίσει εισιτήριο που θα του επέτρεπε να δει στην πρεμιέρα τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου ή πάλι όταν έσπευδε στον κινηματογράφο «Βακούρα» της Θεσσαλονίκης για να μη χάσει το αφιέρωμα στον Γκοντάρ ή την ταινία «Ο άντρας που αγαπούσε τις γυναίκες» του Τριφό, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια μέρα, πολλά χρόνια μετά, θα καλούνταν από τον Γιώργο Παπανδρέου να αναλάβει υφυπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. (Προστασίας Πολίτη), να βρίσκεται δηλαδή συντονιστής κάποιων από τους «μηχανισμούς καταστολής». Ήταν, άλλωστε, τόσο εχθρικοί οι «μηχανισμοί καταστολής» ακόμα και στην ανανεωτική Aριστερά, στην οποία ο νεαρός σινεφίλ ανήκε. Από τότε ώς τώρα, βέβαια, άλλαξαν πολλά, κι ανάμεσά τους άλλαξε κι ο, όχι νεαρός πλέον, σινεφίλ των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης – ο Σπύρος Βούγιας. Άλλαξε μοιραία• ό,τι δεν αλλάζει, βαλτώνει. Για να μη βαλτώσει, όμως, χρειάστηκε να περάσει δύσκολα, να νιώσει την περιφρόνηση της παράταξης όπου έμαθε την πολιτική αλλά κι αργότερα τον ανέδειξε, να μάθει ότι εκτός από την κουλτούρα υπάρχουν κι άλλες πτυχές τής ζωής που έχουν σημασία. Η περιφρόνηση ήρθε μετά την έκθεσή του στον Δήμο Θεσσαλονίκης με τον Συνασπισμό το 1998, οπότε και πήρε πολύ καλό ποσοστό. Λίγο μετά, όμως, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, με το οποίο εξελέγη βουλευτής Επικρατείας το 2000. Στον χώρο της μεταλλασσόμενης, γρήγορα από τότε, ανανεωτικής Αριστεράς, η μεταπήδησή του λειτούργησε σαν κόκκινο πανί. Όλοι θυμούνται το επεισόδιο με τον τότε πρόεδρο του ΣΥΝ, Νίκο Κωνσταντόπουλο, στους διαδρόμους της Βουλής. Στην πραγματικότητα, τότε έκοψε οριστικά τη σχέση του με το κομματικό παρελθόν του. Τότε συνειδητοποίησε και τις αλλαγές που έφερε η στράτευσή του στον εκσυγχρονισμό: μπορεί να παρέμενε ευρωπαϊστής, πολυπολιτισμικός, ανεκτικός, αλλά ήδη ήταν σε ένα κόμμα που τίποτα δεν ήταν αυτονόητο. Δυο πράγματα, πάντως, δεν άλλαξαν στη ζωή του Σπύρου Βούγια. Η σταθερή προσήλωσή του στο σινεμά, έστω κι αν πλέον δεν πηγαίνει στις αίθουσες, αλλά προτιμά τον καναπέ και το DVD του. Κι η αγάπη των γυναικών – αμφίδρομη κι ανταποδοτική. Στο υπουργείο, όλοι έχουν να το λένε ότι περιστοιχίζεται από όμορφες. Πολλοί τον ζηλεύουν. Αλλά αυτός είναι ανικανοποίητος. Τις προάλλες κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη και ότι θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο που θα εκπορθήσει τον δήμαρχο Βασίλη Παπαγεωργόπουλο από το θώκο της συντηρητικής νυφούλας του Θερμαϊκού. Αν αληθεύει, δεν θα είναι εύκολο. Ο Σπύρος Βούγιας δεν ήταν λαοπρόβλητος με τον τρόπο που θα το επιθυμούσαν οι λάτρεις τού εθνολαϊκού προτύπου των Θεσσαλονικέων εκπροσώπων. Δεν πάει σε γάμους, δεν κάνει κουμπαριές, δεν πάει καν στα σκυλάδικα. Όπως όταν ήταν νέος, συνεχίζει να βλέπει τους φίλους του παρά δυνάμει ψηφοφόρους, προτιμά να κρέμεται στην μπάρα κάποιου μπαρ που του θυμίζει το Σαντέ που «το είχε χτίσει» αντί να τρέχει στα λαϊκά πανηγύρια, δεν είναι καν ΠΑΟΚ ή Άρης – έχει εκφράσει τη δεδηλωμένη υπέρ των λούζερ τής πόλης, των «Γριών» του Ηρακλή. Πού πάει μ’ αυτά τα προσόντα; Αλλά, πάλι, προς τα πού να πάει. Πίσω, στην παλαιοκομματική μούχλα; Στο κάτω-κάτω, τώρα που γκρεμίζονται τα κάστρα της πιο φθαρμένης κομματοκρατίας, είναι σωστό να ρισκάρεις κόντρα στο ρεύμα. Ποιος ξέρει; Ίσως, αυτή τη φορά, έχει γίνει και στη Θεσσαλονίκη κατανοητό ότι πρέπει να αλλάξουν πολλά. Εδώ και τώρα.

ΠΛΗΝ

Ο Γιώργος Αρμένης Κρέων, ο Παύλος Χαϊκάλης Αγοράκριτος. Η επιστροφή του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου στην Επίδαυρο, με «Ιππείς» του Αριστοφάνη στην εθνολαϊκή μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, προφανώς εμπλουτισμένη με κριτικές νύξεις για την κρίση, δείχνει ότι, φέτος, θες η κρίση, θες κάποιοι υποχρεωτικοί συμβιβασμοί, υποχρέωσαν σε έναν προγραμματισμό συμβατικότατο. Θα υπάρξουν εκπλήξεις; Εκτός από την εξαίρεση του κατά Οστερμάγερ «Οθέλλου», ίσως να έρθουν εκπλήξεις από τη Θεσσαλονίκη. Αλλά ίσως και να μην έρθουν.

ΣΥΝ

Δοκιμάζουμε τις αντοχές μας; Αν ναι, ας συναντηθούμε όλες και όλοι στην Πειραιώς 260, 3 και 4 Ιουλίου, στην παράσταση που στηρίζεται στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι, μια παράσταση που θα διαρκέσει 12 ολόκληρες ώρες. Ο Πέτερ Στάιν, υπεύθυνος για την περικεκομμένη διασκευή των 950 σελίδων του πρωτότυπου μυθιστορήματος, έχει φροντίσει να κάνει θεατρικά ελκυστική την ανάγνωση ενός δύσκολου, απαιτητικού αλλά και τόσο γοητευτικού κειμένου. Με υποτυπώδη σκηνικά, που δίνουν την πρωτοκαθεδρία στους ηθοποιούς που, με τη σειρά τους, δίνουν την πρωτοκαθεδρία στα λόγια του αφηγήματος. Αν αντέχετε, ελάτε, η παράσταση αυτή έχει ψωμί.

Λία Παραλία

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.