Επισημάνσεις

Ευφυΐα και επαγγελματισμός / Καλή η αρχή, καλύτερη η συνέχεια / Όταν η γελοιογραφία (δεν) φιμώνεται / Ο καιρός τους ήρθε… / Θέατρο Νο υπό καύσωνα / Φόρα… κατηφόρα

Φόρα… κατηφόρα

Mεγάλη η μετάλλαξη του Mega από Σεπτέμβριο. Το κανάλι που πάσχιζε χρόνια τώρα να οικοδομήσει ένα προφίλ σοβαρότητας και ποιότητας (βλ. Τρέμη, Τσίμας, «Παρά πέντε» κ.ο.κ.) υποκύπτει και αυτό σιγά-σιγά στο μοντέλο που δίδαξε το Star. Έτσι, από τη νέα σεζόν θα έχουμε κάθε πρωί το ζεύγος Λιάγκα-Σκορδά να προσπαθεί να μας αποδείξει ότι οι νιόπαντροι συνιστούν την καλύτερη συντροφιά τής νοικοκυράς που διψά για επώνυμα ζευγάρια on camera. Η Ευγενία Μανωλίδου (θέλω να γίνω Αλίκη Βουγιουκλάκη) θα βάλει και αυτή τη γλυκερή πινελιά της ως οικοδέσποινα σε ριάλιτι με θέμα τη μαγειρική. Αυτές οι κοσμοϊστορικές αλλαγές σε συνδυασμό με τις σαπουνόπερες που ήδη φιλοξενεί το κανάλι («Η ζωή της άλλης») και την πάντοτε μικροαστική «Πολυκατοικία» συνθέτουν ένα προφίλ για το οποίο μόνον υπερήφανοι δεν θα έπρεπε να αισθάνονται οι επικεφαλής. Η κρίση μάς φέρνει πιο κοντά… στο βούρκο;

Ο καιρός τους ήρθε…

Πιο πολύ κόσμο μάζεψε η Μόνικα στον Λυκαβηττό την προηγούμενη Τετάρτη παρά οι Πορτοκάλογλου, Ζιώγαλας και Φάμελλος στο Βύρωνα ένα βράδυ νωρίτερα. Δεν είναι θέσφατο, ok, άλλωστε ο Σωκράτης Μάλαμας «βούλιαξε» το θέατρο Βράχων, ωστόσο γίνεται φανερό πως περνάμε στη νέα εποχή του ελληνικού τραγουδιού. Και δεν είναι τόσο το πόσο κόσμο μάζεψε η κάθε συναυλία -ένα στοιχείο ενδεικτικό μεν, όχι απαραιτήτως και αποδεικτικό-, είναι κυρίως η υφή, το στυλ του κοινού που γέμισε ασφυκτικά τον Λυκαβηττό για να παρακολουθήσει live τη Μόνικα. Οι… έντεχνοι ακροατές μετατοπίζονται μουσικό-χωροταξικά. Μία παρέα πίσω μου, συζητούσε για τη συναυλία του (καλή ώρα) Πορτοκάλογλου, στην οποία είχε βρεθεί την προηγουμένη. Ιδού λοιπόν η ειδοποιός διαφορά, αυτή που επιβεβαιώνει τα προηγούμενα: Τη Μόνικα δεν την ακούει το alternative ή indie κοινό, για να μην πω ότι της γυρνάει την πλάτη κιόλας• την ακούνε όλοι εκείνοι που μεγάλωσαν με το καλό ελληνικό τραγούδι και οι οποίοι, πλέον, ψάχνονται. Η ένδεια της εγχώριας παραγωγής τα τελευταία χρόνια, αναγκάζει ένα μεγάλο μέρος του κοινού να αναζητεί καινούργιο μουσικό προσανατολισμό. Και τον βρίσκει στην indie σκηνή και τους καλλιτέχνες της. Παράδειγμα; Ο Boy. Μόλις κυκλοφόρησε το «Κουστουμάκι», ένα ελληνόφωνο άλμπουμ τόσο καλό που προχωράει την υπόθεση ελληνικό τραγούδι ένα βήμα πιο μπροστά. Και, όπως μαθαίνω, ο Lolek, ο τραγουδοποιός-έκπληξη των τελευταίων μηνών ετοιμάζει κι αυτός με τη σειρά του άλμπουμ με ελληνικό στίχο. Η νέα γενιά του ελληνικού και ελληνόφωνου τραγουδιού παίρνει τα σκήπτρα…

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Όταν η γελοιογραφία (δεν) φιμώνεται

Όσο πιο σκοτεινές και απαισιόδοξες είναι οι πολιτικές εξελίξεις, τόσο πιο τολμηρή και μαχητική οφείλει να γίνεται η τέχνη. Και ειδικότερα η τέχνη τής γελοιογραφίας με την ιδιαιτερότητά της να απευθύνεται σε μαζικό κοινό. Ο Βραζιλιάνος σκιτσογράφος Carlos Latuff, μαχητικά στρατευμένος στην υπεράσπιση των πολιτικών δικαιωμάτων, κοσμοταξιδεμένος ακτιβιστής και συνεπής επαναστάτης της τέχνης, μας το θύμισε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο. Πριν λίγες ημέρες βρέθηκε στην Αθήνα καλεσμένος από το φεστιβάλ Resistance και εντυπωσίασε με το πάθος και την αμεσότητά του. Έχει άλλωστε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του στην καταδίκη και την αποκάλυψη των εγκλημάτων του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον των Παλαιστινίων, αλλά και στην υπεράσπιση των όπου γης καταπιεσμένων και φυσικά των συμπατριωτών του στις παραγκουπόλεις και τις φαβέλες. Μίλησε για τις απειλές που έχει δεχθεί για τη ζωή του από παρακρατικές ισραηλινές οργανώσεις, για τα συμβόλαια θανάτου εναντίον του στη Βραζιλία, για τη λογοκρισία της εξουσίας. Τόνισε ότι επιμένει πάντα να αφήνει ελεύθερα τα πνευματικά δικαιώματα («copyleft») των έργων του και απαντώντας σε σχετική ερώτηση, είπε με ειλικρίνεια και χωρίς καμιά διάθεση ηρωισμού: «Δε με νοιάζει αν με σκοτώσουν. Όλοι κάποτε θα πεθάνουμε. Δεν το βάζω κάτω. Αξίζει να πεθάνεις γι’ αυτά που πιστεύεις»! Το έργο και η στάση ζωής του αποδεικνύουν την αλήθεια του λόγου του!

Γιάννης Κουκουλάς

Θέατρο Νο υπό καύσωνα

Στην επιλογή του Φεστιβάλ Αθηνών να μας παρουσιάσει θέατρο No στο Ηρώδειο. Η παραγωγή με τα έργα «Σανμπασό» και «Ντάι-Χάνγια: Η Σούτρα της μεγάλης Σοφίας», διέθετε όλα τα χαρακτηριστικά τού παραδοσιακού ιαπωνικού θεατρικού είδους που μετράει πολλούς αιώνες ζωής: τελετουργικό χαρακτήρα, μιμική, τραγούδι, υπέροχα κουστούμια, ακρίβεια κινήσεων. Μάλιστα, απ’ ό,τι φάνηκε, πρέπει να είναι από τις ομάδες τού είδους που ακολουθούν πιστά την παράδοση. Αλλά η τοοοόση παράδοση κάτω από τους 40 βαθμούς, οι τοοοόσο αργές κινήσεις κι όλα αυτά τα επιφωνήματα ήρθαν και μας έφεραν θερμοπληξία. Και χωρίς υπότιτλους; Γιατί δεν μας είχαν ενημερώσει από το Φεστιβάλ ότι χρειαζόμαστε ταχύρυθμα μαθήματα στην ιαπωνική;

Χαρά Αργυρίου

Καλή η αρχή, καλύτερη η συνέχεια

Είχαν υποσχεθεί ότι τα Κινηματογραφικά Βραβεία ήταν μόνο η αρχή και τώρα, οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη προχωρούν ένα βήμα πιο πέρα. Την περασμένη εβδομάδα ανακοίνωσαν την ίδρυση πειραματικής σχολής κινηματογράφου στο πρότυπο των αντίστοιχων ακαδημιών τού εξωτερικού, που θα ξεκινήσει σύντομα, πιλοτικά, τη λειτουργία της. Οι διδασκαλία, αλλά και όλη η οργάνωση της σχολής βασίζεται στην εθελοντική προσφορά, ενώ θα γίνει επιλογή 12 φοιτητών που θα παρακολουθήσουν τα μαθήματα. Παράλληλα, θα υπάρξει επιτροπή που θα καταγράφει τη διαδικασία ώστε να καταλήξει σε συμπεράσματα σχετικά με την καλύτερη δυνατή λειτουργία μιας ανάλογης κρατικής σχολής.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Ευφυΐα και επαγγελματισμός

Δεν είναι και μικρό πράγμα σε τόσο δύσκολους καιρούς ν’ ανακαλύπτει κανείς πράγματα (και θεάματα) που τον εκπλήσσουν και τον ευφραίνουν! Κι ένα τέτοιο είναι το «Oper Opis», αυτό που έστησαν στη σκηνή της Πειραιώς 260 οι δύο τρομεροί Ελβετοί: ο Μάρτιν Τσίμερμαν και ο Ντιμίτρι ντε Περρό. Η μουσική που διαρκώς ανακάτευε και ανέτρεπε ο dj Τσίμερμαν συνόδευε τις οριακές κινήσεις των υπόλοιπων έξι ατόμων της ομάδας, με επικεφαλής τον Ντιμίτρι ντε Περρό, που με τα σώματά τους υπογράμμισαν τα αδιέξοδα, τα άγχη, τον πανικό, τους ψυχαναγκασμούς και τις αναζητήσεις των σύγχρονων κοινωνιών. Οι πέντε εξαιρετικοί καλλιτέχνες που διάλεξαν οι δύο Ελβετοί για να υλοποιήσουν την ευφυέστατη ιδέα τους, δεν είναι οι ακροβάτες που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Δεν ακολουθούν τους τρέχοντες αισθητικούς κανόνες, είναι διαφορετικοί και εκτός των προδιαγραφών – όπως όλοι οι κανονικοί άνθρωποι δηλαδή. Ισορροπούν διαρκώς πάνω στην κεκλιμένη σκηνή, γέρνει πάντα προς μια μεριά, τους τραβάει, τους ανατρέπει, τους αποσταθεροποιεί. Κι αυτοί διαρκώς μάχονται: να σταθούν, να γοητεύσουν, να υπερισχύσουν, να πείσουν, να κερδίσουν… Φτάνοντας κάθε φορά στα όρια! Και χαρίζοντας μία από τις πιο εύστροφες και πιο επαγγελματικές παραστάσεις του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών που σχολίασε τις συμπεριφορές των σύγχρονων ανθρώπων και τα είχε όλα: μουσική, χορό, ακροβατικά, βωβό κινηματογράφο, θέατρο. Και πάνω απ’ όλα, ακρίβεια!

Όλγα Σελλά

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.