Συν & Πλην

Σαν καρικατούρα έμοιαζε ο Billy Idol την προηγούμενη Παρασκευή στο κλειστό του Τάε Κβον Ντο. Κρατώντας ατόφια τη σημειολογία των metal συναυλιών, από τα φωνητικά μέχρι τα ατελείωτα κιθαριστικά σόλα, αεικίνητος επί σκηνής, έπαιξε τα ουκ ολίγα μεγάλα hit του ενθουσιάζοντας, είναι η αλήθεια, το κοινό. Βέβαια και σε ένα τσίρκο ενθουσιάζονται. Μικροί και μεγάλοι. Οπότε αυτό δεν σημαίνει και κάτι…

ΠΛΗΝ

– Σαν καρικατούρα έμοιαζε ο Billy Idol την προηγούμενη Παρασκευή στο κλειστό του Τάε Κβον Ντο. Κρατώντας ατόφια τη σημειολογία των metal συναυλιών, από τα φωνητικά μέχρι τα ατελείωτα κιθαριστικά σόλα, αεικίνητος επί σκηνής, έπαιξε τα ουκ ολίγα μεγάλα hit του ενθουσιάζοντας, είναι η αλήθεια, το κοινό. Βέβαια και σε ένα τσίρκο ενθουσιάζονται. Μικροί και μεγάλοι. Οπότε αυτό δεν σημαίνει και κάτι…

– Mad Video Music Awards. Τα πιο σαχλά (μαζί με τα αλήστου μνήμης Ποπ Κορν) βραβεία στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, στην πιο παρηκμασμένη χρονιά, να βραβεύουν ό,τι απέτυχε (η Βανδή τραγουδίστρια της χρονιάς!, ο Ρουβάς των μηδενικών πωλήσεων με τέσσερα βραβεία!), λες και η μετάδοση ενός βίντεο κλιπ από ένα κανάλι που δεν έχει τηλεθέαση μπορεί να φτιάξει σουξέ. Μπροστά στα βραβεία του Mad, τα Αρίων ήταν… Grammy.

– Παύλος Χαϊκάλης, Σάκης Μπουλάς, Πέτρος Φιλιππίδης στην μπύρα, Σμαράγδα

Καρύδη στα γιαούρτια, Θοδωρής Αθερίδης στα δάνεια. Τώρα που δεν θα υπάρχουν νέα σίριαλ, τους τηλεοπτικούς ηθοποιούς θα τους βλέπουμε μόνο σε διαφημίσεις. Και ο κόσμος θα τους σταματά στο δρόμο και θα τους λέει: «Σας βλέπουμε, σας βλέπουμε! Τι καλά που παίζετε στο γιαούρτι!».

– Ένα από τα ωραιότερα άσματα του Γρηγόρη Μπιθικώτση έκαναν διασκευή οι «Βωξ» στο νέο τους cd: το «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα» ακούγεται πολύ αυτόν τον καιρό στα ερτζιανά μόνο και μόνο για να μας θυμίζει ότι εάν δεν έχει κάτι ενδιαφέρον να (ξανα)πει κανείς, καλό είναι να αφήνει τα διαμάντια στη θέση τους και να μην προσπαθεί να δανειστεί τη λάμψη τους.

– Δεν τα πήγε και τόσο καλά το Kosmos Festival στο Βράχων. Είχε κόσμο μεν, όχι πολύ όμως. Τουλάχιστον το κοινό που βρέθηκε εκεί το απόλαυσε. Ίσως γιατί ήταν η πρώτη φορά που οι world ήχοι του φεστιβάλ ήταν τόσο συγγενείς με τους δικούς μας, τους ελληνικούς, και δη των πανηγυριών. Βρήκε ο γύφτος τη γενιά του και αγαλλίασε η καρδιά του με τα βαλκανικά χάλκινα του Σαντέλ. Τύφλα να έχουν οι κλαρινιτζίδες στα χωριά, τα καλοκαίρια.

ΣΥΝ

+ Στον «Raoul» του Τζέιμς Τιερρέ στο Φεστιβάλ Αθηνών. Γιατί κατάφερε να μας μεταδώσει τη χαρά τής τέχνης που σπάνια πια βιώνουμε ως (ταλαίπωροι) θεατές. Γιατί χωρίς τη βοήθεια του λόγου μάς μάγεψε με τη γλώσσα του σώματος. Γιατί με την εξαιρετική του ικανότητα να μεταβαίνει από το σωματικό θέατρο στον χορό και από το τσίρκο στο παραμύθι κατάφερε να φτιάξει μια παράσταση που άλλαξε την προσωπική μας ατζέντα και μας έκανε να αφήσουμε πίσω τις σκέψεις περί χρεοκοπίας, νέων εργασιακών σχέσεων, σκανδάλων κτλ. και να βγούμε από το Ρεξ δέκα εκατοστά ψηλότεροι!

+ Στο «Stand Alone Zone» των Μάρσια Μπαρσελλό και Καρλ Μπισκουί, ήτοι των «Systeme Castafiore». Ένα φουτουριστικό «εικονογραφημένο» παραμύθι ποίησης και περιπέτειας, με ψηφιακές τρισδιάστατες εικόνες, όπου το πραγματικό «χάνεται» στο εικονικό, η φαντασίωση σε ένα σύμπαν μυστηρίου, το οικολογικό μήνυμα σε μια πόλη του μέλλοντος. Η τεχνική αρτιότητα, τα εξεζητημένα κοστούμια, οι χορογραφίες και η μουσική ποικιλία ολοκληρώνουν το τελικό άρτιο αποτέλεσμα.

+ Στην Ξένια Καλογεροπούλου για το «Έλα, έλα», μια παράσταση σχεδιασμένη για θεατές με πιπίλες και… πάνες, ένας μονόλογος χωρίς λόγια για το «κάτι» που μας λείπει. Μόνη της επί σκηνής η καλλιτέχνης, με μοναδικό συνοδοιπόρο το… φεγγάρι, έστησε μια παράσταση αστεία, τρυφερή, με σασπένς τέτοιο ώστε οι λιλιπούτειοι θεατές να μπουν στην περιπέτεια και να ταυτιστούν με την ηρωίδα τής ιστορίας.

+ Στον Γιώργο Λούκο που έχει εντάξει το παιδικό θέατρο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Μακάρι να μπορούσε να φιλοξενεί κάθε χρόνο έναν ολόκληρο κύκλο παιδικού θεάτρου

+ Ωραίοι και δυναμικοί οι Aerosmith στο Γήπεδο Καραϊσκάκη την Κυριακή το βράδυ. Από εκείνες τις συναυλίες, τις μεγάλες, που συνεπαίρνουν τα πλήθη. Περισσότεροι από 12 χιλιάδες οι θεατές, έδειχναν ικανοποιημένοι με το greatest hits του συγκροτήματος. Ήταν η πρώτη φορά άλλωστε που τους έβλεπαν στην Ελλάδα. Μόνο αρνητικό, ο κακός ήχος. Άλλο ένα θετικό; Το Dream On στο encore. Επιτέλους το ακούσαμε live.

+ Θετικότατη η υποδοχή που έτυχε η ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Λος Άντζελες, που διοργανώθηκε για τέταρτη χρονιά. Τόσο, μάλιστα, που ακούστηκαν και προτάσεις για αμερικάνικο ριμέικ της ταινίας η βασική ιδέα της οποίας έχει όντως αρκετή τρέλα και πρωτοτυπία ώστε να μπορεί να περπατήσει κι εκτός των αγρών της Βοιωτίας, όπου διαδραματίζεται το road movie του Ρένου.

+ Στο Φεστιβάλ Αθηνών για τις τιμές των εισιτηρίων του. Τόσο χαμηλές που πιο κάτω δεν γίνεται. Την Ιζαμπέλ Υππέρ, για παράδειγμα, το κοινό μπορεί να την απολαύσει (τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν αμέσως μόλις διατέθηκαν) με 25, 20 και 15(φοιτητικό) ευρώ. Για φανταστείτε να είχε φέρει την ίδια παραγωγή στην Ελλάδα κάποια ιδιωτική εταιρεία; Με μια κατοστάρα, κατ’ άτομο, δεν καθαρίζαμε! Αυτά να τα βλέπουν τα ιδιωτικά γραφεία μετακλήσεων, αλλά και το κοινό. Που «μασάει» και σπεύδει, για να αντιληφθεί εν τέλει ότι «και μάπα το καρπούζι» και η τσέπη πολύ ελαφρύτερη σε καιρούς χαλεπούς.

+ Το τραγούδι της Monika «Yes I do» στο repeat, να παίζει συνέχεια, από το νέο της άλμπουμ «Exit». Τι να σχολιάσει κανείς; Απλά, ακούστε το.

+ Στον λογοτέχνη και δοκιμιογράφο Γιάννη Κιουρτσάκη, ο οποίος, αν και στο παρελθόν έχει δεχτεί βραβεία για το έργο του, φέτος αρνήθηκε το βραβείο τού περιοδικού «Διαβάζω». Διότι, όπως εξήγησε, οι καιροί έχουν αλλάξει και οι βραβεύσεις δεν έχουν ανεβάσει τον πήχη της τέχνης του λόγου ούτε κατά ένα εκατοστό. «Πόσο οι βραβεύσεις των τελευταίων χρόνων μάς έχουν βοηθήσει, έστω ατομικά, “να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”; Πόσο έχουν βοηθήσει τη λογοτεχνική δημιουργία και το μοίρασμά της με τον αναγνώστη; Αυτές οι πικρές απορίες με εμποδίζουν να δεχτώ με ήρεμη συνείδηση το βραβείο» λέει.

+ Στον Δημήτρη Νόλλα, διότι, με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα «Ο καιρός του καθενός» (εκδ. Καστανιώτη) ξεχωρίζει την ποιότητα των μέσων ενημέρωσης, προφανώς όχι από τη «φύση» τους αλλά από τη χρήση τους, τουλάχιστον στην Ελλάδα. «Δεν επιτρέπεται να ανακατεύουμε την τηλεόραση με τις εφημερίδες», λέει. «Η ανάγνωση της εφημερίδας προϋποθέτει κριτικό νου, εγρήγορση. Δεν μπορεί εύκολα να καταπιεί ο αναγνώστης ό,τι θέλει ο αρθρογράφος. Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ δεν παύουν να είναι φάκες για μικρόνοες».

+ Στον μουσικό και τραγουδοποιό Δημήτρη Μητσοτάκη, των πάλαι ποτέ Ενδελέχεια, ο οποίος έφτιαξε ένα νέο σχήμα, τους Ευδαίμονες, και ήδη το τραγούδι «Αν» ακούγεται πολύ στη διπλή εκδοχή του: μία για «μεγάλους» και μία για παιδιά. Στη δεύτερη τραγουδούν οι δύο κόρες του και μία φίλη τους. Όσο για τον φόβο μπροστά στο νέο ξεκίνημα, ο δημιουργός επικαλείται τον έρωτα και… καθαρίζει. «Με κάθε νέο ξεκίνημα νιώθω σαν ερωτευμένος. Ένας ερωτευμένος δεν φοβάται τίποτα. Ούτε χαμπαριάζει από λογική», λέει.

+ Στον παλαίμαχο αλλά νέο στην καρδιά ηθοποιό Κώστα Βουτσά, γιατί δεν κολακεύει ούτε το κοινό, ούτε τους Νεοέλληνες. «Άμα κοιτάξεις κάποιον στα μάτια, σου λέει απειλητικά: “Γιατί κοιτάς, ρε; Συμβαίνει τίποτα;”. Κι αν στον διπλανό σου πεις ένα “καλημέρα” το πρώτο πράγμα που σκέφτεται είναι “κάτι θέλει αυτός από εμένα”», διαπιστώνει, πίνοντας τον καφέ του στο κέντρο της Αθήνας. Δεν αποσύρεται με τίποτα ο Βουτσάς. Ο πιο ενεργός 80άρης της ντόπιας σόουμπιζ.

+ Πολλές το ονειρεύονταν εδώ και χρόνια, τελικά όμως φαίνεται ότι ο κλήρος έπεσε στη Θέμιδα Μπαζάκα: τη «Μητέρα του σκύλου», την ξακουστή ηρωίδα από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι, θα ενσαρκώσει η γνωστή ηθοποιός τού χρόνου στο Εθνικό σε σκηνοθεσία Νικήτα Μιλιβόγεβιτς και διασκευή του ίδιου του συγγραφέα. Η Ελένη Κοκκίδου, που επρόκειτο αρχικά να ερμηνεύσει τον ρόλο, αποσύρθηκε καθώς θα βγει σε πανελλήνια περιοδεία με τη «Γυναίκα της Πάτρας», το μεγάλο της σουξέ.

+ «Δεν ήθελε μια ζωή τα ίδια και τα ίδια/ η πλήξη τον εφόβιζε, του έσπαζε τα’ αρ… δια»: με το καταπληκτικό σατιρικό ποίημα που συνέθεσε ειδικά για την παρουσίαση της περασμένης εβδομάδας σε κατάστημα του Συντάγματος, ο Γιώργος Κοτανίδης κατάφερε να αποδώσει το ανυπότακτο, περιπετειώδες πνεύμα του φίλου του Κωνσταντίνου Τζούμα, όπως αυτό αποτυπώνεται στο τρίτο μέρος της αυτοβιογραφίας του δεύτερου. Τίτλος της: «Πανωλεθρίαμβος».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.