Επισημάνσεις

Η δημοκρατία του χοτ ντογκ / Από τον Πλάτωνα στον Παπακαλιάτη / Το ελληνικό παράδοξο/ Ιδιωτικές συζητήσεις, δημόσιες απόψεις / Είναι νωρίς για Lady Gaga / Η ΑΣΚΤ τεμαχίζεται;

Η δημοκρατία του χοτ ντογκ

Οι υποδείξεις του, μη μου άπτου, σερβιτόρου στο εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου ήταν σαφείς: «Δεν πουλάμε νερό. Να πάτε στην καντίνα!». Στην οποία καντίνα, η ουρά που σχηματίζεται είναι ακόμη μεγαλύτερη από εκείνη στα γκισέ εισιτηρίων. Λίγα βήματα πριν από την είσοδο στο Θέατρο και λίγη ώρα πριν από την κάθε παράσταση, η οποία υποτίθεται ότι θα συνδράμει στη διεύρυνση των καλλιτεχνικών μας οριζόντων, η ατμόσφαιρα θυμίζει γήπεδο ή αναψυκτήριο Γ’ διαλογής. Προκειμένου να αγοράσεις ένα ταπεινό μπουκαλάκι νερό, αναγκάζεσαι να ακούσεις όλες τις παραγγελίες για χοτ ντογκ με μουστάρδα και κέτσαπ και πατατάκια ρίγανη. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πολλοί πελάτες αρχίζουν να βρίζονται με τον μεροκαματιάρη της καντίνας, όταν εκείνος τους πληροφορεί ότι του τέλειωσαν οι σακούλες. Και κάπως έτσι, ανάβουν τα αίματα, ο χούλιγκαν ξυπνά μέσα σε κάθε θεατρόφιλο και συχνά η εκτόνωση πραγματοποιείται με ένα δυνατό γιουχάισμα της εκάστοτε παράστασης, μπερδεύοντας τη σκηνή με αρένα και τις κερκίδες με εξέδρες.

Ειρήνη Σαγιά

Από τον Πλάτωνα στον Παπακαλιάτη

Αυτό το παιδί μοιάζει αποπροσανατολισμένο. Παρ’ όλο που είναι σίγουρα ταλαντούχος και καλλιεργημένος, ο Δημήτρης Λιγνάδης δείχνει να μην μπορεί να αποφασίσει τι θέλει να κάνει στη (θεατρική) ζωή του. Και καλά ως ηθοποιός τα βγάζει πέρα μια χαρά – με τελευταία επιτυχία στο ενεργητικό του τον ρόλο του δαιμόνιου εβραίου μεγαλοδικηγόρου Ρόι Κον στους «Άγγελους στην Αμερική» του Μαστοράκη. Ως σκηνοθέτης όμως; Τον χειμώνα που μας πέρασε παρουσίασε στο Θησείον μια πειραματική παράσταση βασισμένη στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα. Του χρόνου ετοιμάζεται να σκηνοθετήσει τον εαυτό του και τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη στο «Αμαντέους» του Πίτερ Σάφερ, στο θέατρο Βρετάνια. Τι πιο κακόγουστο (και κακόμουσο) από το να βάλεις τον Παπακαλιάτη να ενσαρκώσει τον Μότσαρτ; Ως άλλο παιδί-θαύμα; Ακατανόητα πράγματα. Από τον Πλάτωνα ως τον Παπακαλιάτη μια άβυσσος. Ο ίδιος ο Λιγνάδης θα υποδυθεί τον «κακό» Σαλιέρι. Κάτι σαν τον Ρόι Κον σε ιταλική εκδοχή…

Στέλλα Σιδερή

Το ελληνικό παράδοξο

Το γεγονός ότι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα, «Χώρα Προέλευσης» επιλέχθηκε για το τμήμα της Εβδομάδας Κριτικής του Φεστιβάλ Βενετίας, αποτελεί αναμφίβολα μία ακόμη μεγάλη επιτυχία του καινούριου ελληνικού σινεμά. Ελπίζουμε ότι στην ανακοίνωση του διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ σήμερα (Πέμπτη) θα έχουμε κι άλλες ευχάριστες εκπλήξεις καθώς υπάρχουν κι άλλες ελληνικές ταινίες που «παίζουν» δυνατά. Η είδηση δεν μας εκπλήσσει. Το νέο ελληνικό σινεμά έχει δείξει τα τελευταία δύο τρία χρόνια τη δυναμική του. Αυτό που κάνει το γεγονός πιο ενδιαφέρον είναι ότι το «ελληνικό θαύμα» συντελείται κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, όταν τα χρήματα είναι σχεδόν ανύπαρκτα, όταν η ανανεωτική, και «τόπο στους νέους», διοίκηση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου βάλλεται από τις δυνάμεις της συντήρησης, όταν με τη χώρα σε κρίση ο πολιτισμός για κάποιους είναι περιττές πολυτέλειες. Κι όμως η σύμπτωση της δημιουργικής ενηλικίωσης μιας νέας γενιάς δημιουργών, της οραματικής ματιάς του Γιώργου Παπαλιού στο Κέντρο Κινηματογράφου και της «αφύπνισης» που σήμαναν οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, έφερε λαμπρά αποτελέσματα κι απέδειξε πως ευτυχώς το καλό μπορεί να νικήσει.

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Ιδιωτικές συζητήσεις, δημόσιες απόψεις

Ενώ το σύνολο της Ελληνικής κινηματογραφίας αναμένει με αγωνία το καινούριο νομοσχέδιο για το σινεμά, η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε πριν λίγες μέρες ένα κείμενο του Νίνου Μικελίδη, το οποίο μοιάζει να μεταφέρει απόψεις του υπουργού για το Νέο Νομοσχέδιο. Ένα κομμάτι που δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις συνέντευξη και που καθιστούσε δύσκολο (αν όχι αδύνατο) να διακρίνεις πού σταματούσαν οι απόψεις του δημοσιογράφου και πού ξεκινούσαν τα λόγια του κ. Γερουλάνου. Ο συντάκτης, βεβαίως, ξεκαθάριζε ότι το κείμενο προήλθε από μία κατ’ ιδίαν, μεταξύ τυρού και αχλαδίου κουβέντα στα πλαίσια μιας τυχαίας συνάντησης, όμως η δημοσίευσή του σε μια εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, την καθιστά δυστυχώς κάτι παραπάνω από μια απλή ιδιωτική συνομιλία, ασχέτως αν ο Υπουργός πιθανότατα θεωρούσε ότι πρόκειται για τέτοια. Και αν κάτι μπορεί να βγει ως συμπέρασμα από τα παραπάνω, δεν είναι τόσο τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας ή το αν θα πρέπει να προσέχεις τι και πού το λες, αλλά κυρίως ότι η καθυστέρηση κατάθεσης του πολυπόθητου νομοσχεδίου επιτρέπει να κυκλοφορούν φήμες ή ανακρίβειες για το περιεχόμενό του. Καιρός να μπει μια τελεία…

Γιώργος Ν. Κορωναίος

Είναι νωρίς για Lady Gaga

Από Ελσίνκι μέχρι Παρίσι, από Δουβλίνο μέχρι Ζάγκρεπ και από Βουδαπέστη μέχρι Γκντανσκ! Η Lady Gaga το φθινόπωρο που μας έρχεται θα περιφέρει την πολυσυζητημένη εκκεντρικότητά της σε όλη την Ευρώπη. Παντού, εκτός από την Αθήνα. Δεν πειράζει, εμείς θα τη φέρουμε στα εξήντα της, όταν θα έχει… ωριμάσει, όταν οι άλλοι θα την έχουν ξεπεράσει – τις συνηθίζουμε εξάλλου τις σιτεμένες μετακλήσεις. Έτσι κι αλλιώς, τι το θέλουμε το (μετά μουσικής) «Bad romance» όταν καθημερινά ζούμε τον… bad τον καιρό μας;

Η ΑΣΚΤ τεμαχίζεται;

Είναι μια από τις πρώτες πανεπιστημιακές σχολές καλών τεχνών του κόσμου καθώς ξεκίνησε να λειτουργεί το 1837, λίγο μετά τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους. Η συντριπτική πλειονότητα των σπουδαίων Ελλήνων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων πέρασε από τα έδρανα και τα εργαστήριά της. Από το 1910 αυτονομήθηκε από το Πολυτεχνείο και ακολούθησε μια σημαντική πορεία που έδειχνε ότι μπορεί να πάρει ακόμα πιο ελπιδοφόρες κατευθύνσεις μετά τη μεταφορά της στα κτίρια της οδού Πειραιώς. Και όμως… Η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δύο τμήματα, το Εικαστικό και το Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης και περισσότερους από 1000 φοιτητές κινδυνεύει να «καταργηθεί» στο πλαίσιο του «Καλλικράτη των Πανεπιστημίων», όπως ευσχήμως έχει βαπτιστεί το νέο μακρόπνοο σχέδιο της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου για συγχωνεύσεις, καταργήσεις και τεχνητές συνενώσεις τμημάτων που συνοδεύεται από ένα μακελειό μη ανανεώσεων των συμβάσεων μεγάλου μέρους του διδακτικού προσωπικού. Φήμες λένε ότι το εικαστικό τμήμα θα περάσει υπό την κηδεμονία του Πολυτεχνείου και το θεωρητικό θα ενταχθεί στη Φιλοσοφική! Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση λειτουργεί ιδανικά στη σύγχρονη Ελλάδα. Αλλά γιατί κάτι μου λέει ότι η λογική του κόψε-ράψε και τα όσα δυσοίωνα σχεδιάζονται, θα κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα;

Γιάννης Κουκουλάς

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.