Επωνύμως

Άντζελα Μπρούσκου: Ημερολόγιο τέχνης. Μπορείς να χαρίσεις ένα εισιτήριο για μια παράσταση χορού, θεάτρου, συναυλίας σε κάποιον που σου ζητάει χρήματα στον δρόμο; Κι εσύ αν ήσουν στη θέση του τι θα προτιμούσες; Χρήματα ή το εισιτήριο;

Άντζελα Μπρούσκου: Ημερολόγιο τέχνης.

Μπορείς να χαρίσεις ένα εισιτήριο για μια παράσταση χορού, θεάτρου, συναυλίας σε κάποιον που σου ζητάει χρήματα στον δρόμο; Κι εσύ αν ήσουν στη θέση του τι θα προτιμούσες; Χρήματα ή το εισιτήριο;

Η τέχνη είναι μεγάλη πολυτέλεια; Μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον της; Τι θα συμβεί; Ζούμε σε σκοτεινές εποχές; Χρειαζόμαστε την τέχνη; Κι αν είναι πραγματικά τόσο απαραίτητη γιατί αναρωτιόμαστε τώρα; Είναι πραγματικά ένα καταφύγιο και μία παρηγοριά όπως συχνά ακούμε; Δεν ήταν πριν; Μπορεί να μας παρηγορήσει τώρα, λίγο πριν από το τέλος του κόσμου; Ή μήπως πρέπει να πέσουμε στα γόνατα και να προσευχηθούμε για τη σωτηρία μας, αφού έρχεται η ώρα της Κρίσης; Mήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε για όλα μας τα λάθη; Μήπως φταίμε; Και ποιοι αναρωτιούνται τελικά; Οι συνταξιούχοι, τα σωματεία, οι τράπεζες, οι διευθυντές, οι μαθητές, οι άνθρωποι που διαδηλώνουν καθημερινά στον δρόμο, οι άνεργοι, οι άστεγοι, οι νοικοκυρές, οι μετανάστες, οι δημοσιογράφοι, οι αγρότες, οι τρομοκράτες, οι διανοούμενοι, οι ιερόδουλες, οι επιβήτορες, οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, ποιοι; Είναι η τέχνη μέρος της ζωής μας, της καθημερινότητάς μας; Είναι αναγκαία; Και γιατί οι γονείς μας, μας λέγανε ότι, άμα κάνεις θέατρο, θα πεινάσεις; Κάτι ξέρανε; Γιατί η τέχνη ήταν πάντα συνδεδεμένη με τη φτώχεια και την πείνα; Μπορούμε να έχουμε τέχνη χωρίς καλλιτέχνες; Γιατί δεν εξάγουμε Τέχνη; Γιατί δεν επενδύουμε στους καλλιτέχνες; Στους ηθοποιούς; Και αν όχι στους ίδιους, στα όργανά τους; Καρδιά, νεφρά, συκώτι, στομάχι, νεύρα; Είναι η νεότητα το πιο πολύτιμο αγαθό του 21ου αιώνα; Είναι η Τέχνη ένα πολιτιστικό αγαθό που ανήκει σε όλους; Έχουν όλοι πρόσβαση σ’ αυτήν; Είναι προς πώληση; Κάνει εκπτώσεις;

Επόμενη μέρα

Τώρα που θα γίνουμε όλοι ακόμα πιο φτωχοί απ’ ό,τι ήμασταν, θάχουμε τουλάχιστον δουλειά ή θα κοιταζόμαστε με θλίψη και ντροπή μέχρι να ξεπληρώσουμε το Χρέος μας; Θα υπάρχει συντροφικότητα και αλληλεγγύη, μία μεγάλη αγκαλιά; Θα περιοδεύει η Ελλάδα τα καλοκαίρια αφιλοκερδώς; Αφήστε με να χορέψω, αφήστε με να τραγουδήσω, είσοδος ελεύθερη; Όλη η Ελλάδα μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία; Μπορείς να χαρίσεις ένα εισιτήριο για μια παράσταση χορού, θεάτρου, συναυλίας σε κάποιον που σου ζητάει χρήματα στον δρόμο; Κι εσύ αν ήσουν στη θέση του τι θα προτιμούσες; Χρήματα ή το εισιτήριο; Τώρα που θα είμαστε φτωχοί θα είμαστε πιο κοντά στην τέχνη; Θα δουλεύουμε με θυσία και αυταπάρνηση; Είναι τελικά η καλύτερη στιγμή της τέχνης;

Άλλη μέρα

Γιατί η εθνική μας βρισιά είναι το «Άντε γαμήσου»; Γιατί φθονούμε; Γιατί πηγαίνουμε στην Επίδαυρο; Γιατί έχουμε άποψη για την αρχαία τραγωδία ενώ γνωρίζουμε γενικώς την υπόθεση; Γιατί ο άνθρωπος είναι άντρας; Γιατί είμαστε φιλάνθρωποι; Γιατί η αγάπη αναφέρεται στη θρησκεία και δεν υπάρχει στην πρακτική της ζωής; Πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τα ζώα γι’ αυτό τα κακοποιούμε; Γιατί ξοδεύουμε πιο πολλά απ’ όσα βγάζουμε; Γιατί κάθε καλοκαίρι καίγονται τα δάση; Γιατί υπάρχει ανεργία;

Άλλη μέρα

Πώς πέθανε η Κατίνα Παξινού; Εμείς; Πώς θα πεθάνουμε εμείς; Οι άλλοι, οι λιγότερο γνωστοί; Πώς και δεν υπάρχουν πια τόσο καλοί ηθοποιοί; Γιατί οι ανύπαντρες θυγατέρες να χάσουν τη σύνταξή τους; Γιατί μόνο στο θέατρο και την πολιτική υπάρχουν τόσο ακατανόητοι κώδικες για να δείξουν τον πόνο και την αγωνία της ανθρώπινης ύπαρξης; Πώς οι κριτικοί του θεάτρου και οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα γνωρίζουν κάθε καλοκαίρι τόσα πολλά για την αρχαία τραγωδία που κανείς άλλος δεν γνωρίζει; Πώς και αυτή η γνώση μεταδίδεται από τον έναν στον άλλο σε όλα τα επίπεδα; Πρακτικά και θεωρητικά; Μήπως είναι τελικά όλα θέμα αυτοπεποίθησης; Γιατί κάποιοι εγκαταλείπουν; Ακόμα και την οικογένειά τους; Γιατί υπάρχει οργή; Έχει σχέση με την οικονομική κρίση;

Άλλη μέρα

Πρέπει να οδηγούμε τζιπ μέσα στην Αθήνα η Smart; Πρέπει να αγοράσουμε τίμπερλαντ, ανθεκτικά για τις δύσκολες καιρικές συνθήκες της πόλης; Έχουμε πρόβλημα με το κυνήγι της φάλαινας; Με τα ντοκιμαντέρ που βλέπουμε στην τηλεόραση σχετικά με την εξαφάνιση των ειδών και των φυλών; Τα δελφίνια; Η αρκούδα; Tα ελάφια; Η αλεπουδίτσα της Εθνικής μας οδού; Γιατί τρέχεις μπαμπά; Γιατί πίνεις μπαμπά; Πρέπει να περιμένουμε στην ουρά ή να σπρώχνουμε από το πλάι; Πρέπει να ταΐζουμε τις γάτες, γενικώς, ή μόνο τη δικιά μας; Πρέπει να φοράμε αθλητικά παπούτσια μαϊμού ή μόνο ορίτζιναλ; Πρέπει να αγοράζουμε λουλούδια στα μπουζούκια ή να περιοριζόμαστε σ’ ένα απλό μπουκάλι ουίσκι;

Άλλη μέρα

Λένε, ότι επειδή η πόλη των Τρικάλων είναι επίπεδη όλοι έχουν από ένα, δύο ποδήλατα. Στην Αθήνα, που δεν είναι τελείως επίπεδη, έχουμε από ένα, δύο αυτοκίνητα. Καλό όμως είναι μέσα στην οικογένεια να έχει ο καθένας το δικό του, καλού κακού. Τα γεωγραφικά όρια της τέχνης κινούνται κυρίως στην Αθήνα. Πώς να εκφραστείς στα βουνά και στα λαγκάδια, πώς να μιλήσεις για το διαφορετικό, πού να τρέχεις, ποιος να σε καταλάβει, ποιος να σε δει; Ποιος να έρθει στην πρεμιέρα σου τελικά; Οι κατσίκες; Τα μεταφορικά της τέχνης είναι ακριβά. Γι’ αυτό και δεν ταξιδεύει. Ιδίως στο εξωτερικό. Είναι αυτάρεσκη και εσωστρεφής. Δεν ταξιδεύει με πλοίο, δεν ταξιδεύει με αεροπλάνο, σπανίως με τρένο, καμιά φορά με το λεωφορείο. Μόνο μέχρι την επαρχία. Με το ΚΤΕΛ. Προτιμάει να συνωστίζεται στα ερείπια της πόλης, δεν είναι και λίγο. Τόσο αρχαία πόλη… Tα βγάζει όμως τα προς το ζην της. Είναι αυτοδίδακτη κι αυτή είναι η μαγκιά της. Είναι sui generis. Κι ας την πνίγουν τα κανάλια, ο νεοπλουτισμός, τα ριάλιτι, οι καφετέριες, ο φρέντο, τα γκουρμέ της, τα μπουζούκια της, η νύχτα, η ημιμάθεια, η φτήνια, οι αρπαχτές, τα πανηγύρια, οι πολιτικοί της, οι αρένες της, τα ταλέντα της, οι οπαδοί της. Σκέψου να είχε και παιδεία, μεταπτυχιακά, διπλώματα, μόρφωση, ακαδημίες, κτίρια. Μια προίκα. Αυτή ξέρει να πουλάει τα κάλλη της. Ξέρει να χορεύει και τον χορό της κοιλιάς άμα χρειαστεί. Κι εμείς από κοντά. Οι φτωχοί της. Χορεύουμε.

Μία άλλη μέρα

Γιατί η τέχνη δεν μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο; Ο κόσμος θέλει να γελάσει, να εκτονωθεί, δεν μπορεί να στενοχωριέται, να προβληματίζεται, λέει ο προαγωγός της. Εσύ θες να αλλάξεις; Έχει ανάγκη από χωρητικότητα, κοσμικότητα, σταθερότητα, νομιμότητα, παραστατικά, κληρονομικότητα, παραγωγικότητα, δελτία παροχής υπηρεσιών, τιμολόγια, αποδείξεις, ΦΠΑ, ΙΚΑ, υπεύθυνες δηλώσεις, σφραγίδες, φορολογικές ενημερότητες, δικαιολογητικά, συμβόλαια, συμφωνητικά. Η τέχνη είναι στην υπηρεσία μας. Δηλαδή ο καθένας μας μπορεί να τη χρησιμοποιεί, να την τοποθετεί και να τη μεταχειρίζεται όπως θέλει. Ο καθένας μας η Τέχνη του και οι παραχωρήσεις του.

Τέλος

Έτσι κι αλλιώς είμαστε οι καλύτεροι και θα το ξεπληρώσουμε το Χρέος μας. Έχουμε και μία αξιοπρέπεια, μία ιστορία, μία παράδοση, έναν Παρθενώνα, ένα μπακ- γκράουντ. Μας γλωσσόφαγαν γιατί θέλουν να μας χωρίσουν… Μας γλωσσόφαγαν που να μη τους γλωσσοφάνε… Είναι η κρίση ένα άλλοθι για όλα; Είμαστε όλοι μέρος μιας παρακμής; Μιας φτώχειας με την ευρύτερη έννοια; Αν λέγαμε ότι είμαστε εθελοντές αντί να λέμε ότι είμαστε άνεργοι; Αν λέγαμε ότι είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι κι όχι για πάντα χρεωμένοι; Τώρα χρειαζόμαστε τους ποιητές μας! Ώσπου να φτιαχτεί όμως ο κόσμος… ας καθίσουμε κι ας δούμε λίγο τηλεόραση …

Άντζελα Μπρούσκου

Σκηνοθέτης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.