Συν & Πλην

_ Στον Γιώργο Φριντζήλα, τον Μίμη, στην παράσταση της «Κυρίας Κούλας». Κανείς δεν αμφισβητεί την τεχνική ούτε τη δουλειά που έχει κάνει αυτός ο ηθοποιός της νεότερης γενιάς. Όμως ο ρόλος μοιάζει να μην του ταιριάζει, να κάνει προσπάθεια να «στριμωχτεί» μέσα σε αυτόν. Κι ύστερα φαίνεται σα να μην λειτουργεί η σκηνική χημεία με τη Λυδία Κονιόρδου. Κρίμα.

ΠΛΗΝ

_ Στον Γιώργο Φριντζήλα, τον Μίμη, στην παράσταση της «Κυρίας Κούλας». Κανείς δεν αμφισβητεί την τεχνική ούτε τη δουλειά που έχει κάνει αυτός ο ηθοποιός της νεότερης γενιάς. Όμως ο ρόλος μοιάζει να μην του ταιριάζει, να κάνει προσπάθεια να «στριμωχτεί» μέσα σε αυτόν. Κι ύστερα φαίνεται σα να μην λειτουργεί η σκηνική χημεία με τη Λυδία Κονιόρδου. Κρίμα.

_ Στον Διαγόρα Χρονόπουλο για το «Δείπνο» της Μόιρα Μπουφίνι στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης». Όχι τόσο για την παράσταση. Καλοστημένη μεν, όμως δίχως πρόταση και καμία έκπληξη. Κυρίως όμως το έργο ήταν αυτό που έπνεε αέρα αδιαφορίας. Μια σάτιρα της ανερχόμενης μεσοαστικής τάξης, μια «μαύρη κωμωδία» που πάσχιζε να γίνει θρίλερ και τελικά σε άφηνε με την απορία: προς τι όλο αυτό;

_ Στη Δήμητρα Χατούπη, πρωταγωνίστρια του «Δείπνου». Τι πόζα, τι δηθενιά, τι επανάληψη της ίδιας περσόνας με άλλο όνομα κάθε φορά. Στην ίδια παράσταση ο Αλέξανδρος Μυλωνάς και ο Θόδωρος Κατσαφάδος συμπαθείς, αλλά άχρωμοι∙ ο Κωστής Καπελώνης σε έναν ρόλο που θέλει να είναι σκοτεινός, μυστήριος και καθοριστικός, αλλά τελικά παραμένει ανούσιος∙ η Μυρτώ Αλικάκη, άξια ηθοποιός, υποχρεώθηκε στην υπερβολή που την έκανε να μοιάζει με καρτούν∙ «σβησμένη» η νεαρή Έρρικα Μπίγιου. Ξεχωρίσαμε τον Κίμωνα Φιορέτο. Ο καλύτερος της παράστασης. Ηθοποιός με αξιώσεις.

_ «Μετά Χριστού» έλεγε και ξανάλεγε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου το περασμένο Σάββατο στο τηλεπαιχνίδι του «Money Drop». Το είπε μία, το είπε δύο, το είπε τρεις, κανείς δεν βρέθηκε να τον διορθώσει από το κοντρόλ, να του πει τον κανόνα «προ Χριστού – μετά Χριστόν» που μαθαίνουν τα παιδιά στη Γ’ Δημοτικού. Το ζωντανό πρόγραμμα δεν θέλει μόνο πολυλογία, αλλά και σωστά ελληνικά. Βέβαια, τα τελευταία μαθαίνονται στα θρανία και όχι στην αμμουδιά παίζοντας ρακέτες…

_ Μπορεί οι Έλληνες σκηνοθέτες να είναι παρόντες στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά είναι λίγες οι ταινίες που περιμένουμε με αληθινή ανυπομονησία. Όχι γιατί η χρονιά θα είναι κακή, αλλά επειδή κάποιες έχουν ήδη κάνει την πρεμιέρα τους στις αίθουσες και κάποιες άλλες (όπως η καινούρια του Γιάνναρη ή του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου) δεν θα είναι ακόμη έτοιμες για το φεστιβάλ.

_ Πλατινένιο δίσκο έκανε η Πέγκυ Ζήνα και… το γιορτάζει. Τι γιορτάζει δηλαδή; Το

γεγονός ότι γέμισε τα περίπτερα με αντίτυπα του νέου της cd και βρέθηκαν (μόνο) 12.000 πελάτες περιπτέρων σε όλη την Ελλάδα να το αγοράσουν. «Γιορτάζω την καταστροφή μου» λέγεται αυτό.

_ Πώς μπορείτε να διαγνώσετε ότι τα media βρίσκονται σε κρίση από μία και μόνο τηλεοπτική εικόνα; Δείτε τα κρεβάτια στα οποία κοιμούνται οι παίκτες του «Master chef». Κάτι ανάμεσα σε νοικιαζόμενο δωμάτιο στην Ίο και παιδικής κατασκήνωσης.

_ Σε όσους επιμένουν να απορρίπτουν συλλήβδην τις προσπάθειες της Εθνικής Πινακοθήκης ως αναχρονιστικές αλλά και σε όσους επιμένουν να την κρατούν καθηλωμένη σε εκθέσεις και παρουσιάσεις που ταίριαζαν καλύτερα σε άλλες, παλαιότερες εποχές. Φρέσκες προτάσεις και χρήματα χρειάζονται για να πάει μπροστά. Όχι μόνο κατακραυγή ούτε εκθεσιακές μανιέρες.

_ Στο αφάνταστα ενοχλητικό νέο δελτίο καιρού του Star. Είδαμε κι απόειδαμε να γλιτώσουμε από την ανεκδιήγητη Πετρούλα και ο Σταμάτης Μαλέλης δεν μας άφησε παραπονεμένους. Μας φόρεσε έναν ελεεινό «ράπερ» για να νοσταλγήσουμε τη λικνιζόμενη ξανθιά…

_ Στη διευθύντρια του Κέντρου Έρευνας της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών Αικατερίνη Πολυμέρου – Καμηλάκη για την ομιλία της στην παρουσίαση των τριών νέων εξαιρετικών βιβλίων του Μιχάλη Κουντούρη. Αφενός έδειχνε να αγνοεί το αντικείμενο και να είναι εκτός κλίματος, αφετέρου ήταν ενοχλητική η εμμονή της να αναφέρεται συνεχώς στον φορέα που διευθύνει.

_ Σε συνθήκες ασφυξίας έλαβε χώρα η συναυλία του Wax Tailor στο Κύτταρο την προηγούμενη Παρασκευή. Δεν έπεφτε καρφίτσα, όπως λένε, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε κυριολεκτικά. Οι διοργανωτές είχαν στοιβάξει τόσο πολύ κόσμο μέσα στο club, που δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα. Απαράδεκτες συνθήκες αλλά και επικίνδυνες συν τοις άλλοις. Στον βωμό του κέρδους δεν διστάζουν κάποιοι να παίζουν ακόμα και με την ασφάλεια του κοινού.

ΣΥΝ

+ Στον Θόδωρο Τερζόπουλο για τον μοναδικό τρόπο να αποκαλύπτει κείμενα, να διδάσκει ηθοποιούς και να δημιουργεί «γεγονότα». Όπως στην παρουσίαση της «Ιοκάστης» του Γιάννη Κοντραφούρη, σε έναν ιδιαίτερο χώρο στο θέατρο «Αττις», πίσω από τον τοίχο – σκηνικό του «Alarme». Σαν σε «κρυφό σχολείο» μπήκαν από μια μικρή είσοδο οι θεατές, κάθισαν και απόλαυσαν μια υπέροχη Σοφία Χιλλ στον ομώνυμο ρόλο να πάλλεται και να σπαράζει. Μετά την παράσταση ακολούθησε ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική συζήτηση. Για να μην λέμε ότι τίποτα δεν συμβαίνει για την ψυχική μας ανάταση.

+ Στην έκδοση του συγκεντρωτικού τόμου «Ιοκάστη» και άλλα κείμενα για το θέατρο του Γιάννη Κοντραφούρη από τις εκδόσεις «Άγρα». Μπορεί ο δημιουργός τους να έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή, αλλά το ότι κάποιοι θυμούνται και εκδίδουν το έργο του για να μη χαθεί, ένα έργο δυσβάστακτης για τα ελληνικά κατεστημένα διαφορετικότητας, είναι τουλάχιστον αξιέπαινο. Κι ενθαρρυντικό.

+ Στο Νίκο Μαστοράκη για την «Κυρία Κούλα» του Μένη Κουμανταρέα. Λιτή σκηνοθετική γραμμή, καθαρή, «αόρατη», δίχως την αγωνία του φαίνεσθαι και την ανάγκη της έπαρσης τού είναι. Η παράσταση παίζεται στο «Θέατρο Τέχνης» της οδού Φρυνίχου κι αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος να θυμηθούμε λόγια του Καρόλου Κουν: «Σοφό είναι το σαφές».

+ Στη Λυδία Κονιόρδου, την «Κυρία Κούλα» της αθηναϊκής σκηνής. Για το ότι πρόκειται για μια σπουδαία ηθοποιό δεν χωράει αμφιβολία. Για το πώς όμως πετυχαίνει κάποιες λεπτομέρειες, κάποιους χρωματισμούς και συναισθήματα λεπτεπίλεπτα, μια στιγμή, μια ανάσα, μια κίνηση, αυτό είναι το ιδιαίτερο στην ερμηνεία της. Κι αυτό το κρατάει ο θεατής πολλή ώρα μετά φεύγοντας από το θέατρο.

+ Ευχάριστη είδηση η ανακοίνωση του ονόματος του Μισέλ Δημόπουλου ως προέδρου της Κριτικής Επιτροπής στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Όχι μόνο γιατί ο παλιός διευθυντής έχει κινηματογραφικό κριτήριο, αλλά γιατί η «επιστροφή» του έχει και συμβολικό χαρακτήρα. Ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα διοίκηση και τελεία στην παλιά μορφή του φεστιβάλ.

+ Μείωση της τιμής του εισιτηρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης από 7 στα 6 ευρώ φέτος, καθώς και ελεύθερη είσοδος για τους ανέργους στις προβολές που λαμβάνουν χώρα στη διάρκεια της μέρας. Αποφάσεις που δείχνουν ευαισθησία στους θεατές παρά τη βεβαρημένη οικονομική κατάσταση του ίδιου του φεστιβάλ. Μπράβο.

+ Στον Νότη Σφακιανάκη για τις δηλώσεις του κατά του ιερατείου και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Μπορεί ως τραγουδιστής να είναι πλήρως ενταγμένος στο σύστημα και στο καθεστώς της πίστας, αλλά τουλάχιστον πρέπει να του αναγνωριστεί ότι δεν μασάει τα λόγια του. Και λέει τη γνώμη του φωναχτά και με θάρρος.

+ Στο εξαιρετικό νέο site του σκιτσογράφου και δημιουργού κόμικς Γιάννη Καλαϊτζή, που συνέλεξε και παρουσιάζει πληθώρα έργων του – όσα σώζονται – των τελευταίων 40 ετών. Ένα ακόμα από τα καλά του διαδικτύου: η διάσωση της τέχνης, η διάδοση και η μετάδοσή της!

+ Στον Τάσο Μαραγκό και τις εκδόσεις Jemma Press για το εξαιρετικό και ιδιαιτέρως τολμηρό μίνι κόμικς – άλμπουμ Super Condom! Στη special edition, μάλιστα, με δώρο προφυλακτικά. Μερικά πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους και όταν αυτό γίνεται με χιούμορ είναι ακόμη πιο αποτελεσματικό.

+ Στην παράσταση «Είναι τρέλα το a capella», κάθε Πέμπτη στην Αθηναΐδα, για το θράσος της να είναι διαφορετική, αυθεντική και να έχει καλλιτεχνικό σεξαπίλ. Το φωνητικό σχήμα των Σανάδων και η μαεστρία του beatbox των δύο Word Of Mouth έφτιαξαν μια μουσική παράσταση με χιούμορ αλλά και αισθαντικότητα, με απρόβλεπτες διασκευές αγαπημένων τραγουδιών απ’ όλο τον κόσμο, μουσικά ακομπλεξάριστη και σκηνικά διασκεδαστική.

+ Στον σαξοφωνίστα Σόνι Ρόλινς, όχι μόνο γιατί γέμισε το «Παλλάς» με τσουχτερό εισιτήριο, ούτε γιατί στα 80 του έμεινε επί δύο ώρες στη σκηνή χωρίς μπες – βγες και έκανε και δύο ανκόρ, αλλά γιατί χάρισε στο κοινό μια βραδιά ατόφιας τζαζ, ατόφιας μουσικής, τη βραδιά μιας αξεπέραστης τέχνης στην πρώτη και, ίσως, την τελευταία του εμφάνιση στην Ελλάδα. Ευτυχώς για τους νεότερους μουσικούς που δεν υπάρχουν πολλοί «παππούδες» σαν τον Ρόλινς, οι ευκαιρίες τους θα ήταν ελάχιστες…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.