Τον καιρό του Πλουτάρχου… / Στο Ζάλογγο με… ουίσκι / Περνώντας απέναντι / Γέλιο εναντίον γελοίων

Γέλιο εναντίον γελοίων

«Όλοι μας έχουμε παίξει κάποτε με τον διάβολο που βγαίνει απ’ το κουτί του. Τον πατάμε, σηκώνεται πάλι όρθιος. Τον σπρώχνουμε πιο μέσα, αναπηδά πιο ψηλά. Τον πιέζουμε γερά κάτω απ’ το καπάκι του και πολλές φορές τινάζει ψηλά τα πάντα. Δεν ξέρω αν αυτό το παιχνίδι είναι πολύ παλιό, αλλά το είδος της διασκέδασης που περικλείει είναι ασφαλώς πανάρχαιο. Είναι η σύγκρουση δυο πεισμάτων, από τα οποία το ένα, καθαρά μηχανικό, καταλήγει συνήθως να υποταχθεί στο άλλο, το οποίο διασκεδάζει… Ας φανταστούμε τώρα ένα μάλλον ηθικό ελατήριο, μια ιδέα που εκφράζεται, που καταστέλλεται και που πάλι εκφέρεται, ένα κύμα λέξεων που εξαπολύεται, που το σταματούν και πάντα ξαναεκφέρεται. Θα έχουμε πάλι την εικόνα μιας δύναμης που πεισμώνει και ενός άλλου πείσματος που την αντιμάχεται. Αυτή όμως η εικόνα θα έχει χάσει την υλικότητά της. Δεν θα είμαστε πια στις μαριονέτες· θα παρευρισκόμαστε σε μια αληθινή κωμωδία». Αυτά έγραφε ο Henri Bergson, ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος στο βιβλίο του «Το Γέλιο», το 1900. Είναι στην ίδια μελέτη του που επισημαίνει ότι οι άνθρωποι διαφέρουν από τα ζώα ως προς το ότι γελούν… Πόσο σπουδαίο είναι να γελάς την εποχή του ΔΝΤ, του μνημονίου, του Πάγκαλου, του Άδωνι και άλλων γελοίων… Το μηχανικό (και ιδιοτελές) πείσμα του κεφαλαίου προσπαθεί να σπρώξει την κοινωνία στο κουτάκι της, να της αφαιρέσει το γέλιο, το χαμόγελο, την ελπίδα, την αισιοδοξία. Πότε – πότε, μετά τη Marfin λόγου χάριν, τα καταφέρνει. Το άλλο πείσμα, ωστόσο, αυτό της επιβίωσης και του αγώνα, επιστρέφει. Και πετάγεται σαν ελατήριο. Η κοινωνία οφείλει να συνεχίσει να γελά και να ονειρεύεται. Και το κάνει. Βιβλία, ταινίες, παραστάσεις, εκπομπές επιμένουν. Ο Λαζόπουλος και η «Ελληνοφρένεια» είναι οι μόνες φωνές αντιπολίτευσης στα κανάλια. Με χιούμορ και τρελή τηλεθέαση. Τρία βιβλία, σχεδόν ταυτοχρόνως εκδοθέντα, «Το Ουράνιο Talkshow» του Κωστάκη Ανάν, το «Παράφρον Κρέας» της «Κολόγριας» και το «Πάρ’ τα μωρή άνεργη» της «Μαγεμένης Κυριακής» προσφέρουν αβίαστο γέλιο. Τα πάντα ακμαία κόμικς του Αρκά, ο Super Condom του Τάσου Μαραγκού, οι γελοιογραφίες του Μιχάλη Κουντούρη και του Πάνου Μαραγκού, οι θεατρικές «Γυναίκες με τα Μαύρα» και η «Μαύρη Κωμωδία» μας προτρέπουν να γελάσουμε. Μέρες που ’ναι ας το κάνουμε με την ψυχή μας. Θα κάνει πολλούς να ανησυχήσουν.

Γιάννης Κουκουλάς

Περνώντας απέναντι

Δεν ήθελε να εμφανιστεί στην τηλεόραση. Του πήρε χρόνο να αποφασίσει να εμφανιστεί σε σίριαλ. Ο Νίκος Κουρής πέρασε το ηθικό δίλημμα που περνάει κάθε θεατρικός ηθοποιός ενός κάποιου διαμετρήματος. Και αποφάσισε να διαβεί τον Ρουβίκωνα, όπως έκαναν πολλοί θεατρικοί ηθοποιοί πριν από αυτόν. Μόνο που εκείνος δεν τον διέβη απλώς, του έδωσε και κατάλαβε. Βλέποντάς τον τώρα να δείχνει τα μαλλιά του και να λέει ότι δεν έχει πιτυρίδα, σκέφτεται κανείς πως ο ηθοποιός έχει χάσει σίγουρα το μέτρο. Καλώς (για οικονομικούς και άλλους λόγους) είπε το «ναι» στην τηλεόραση. Άλλο πράγμα όμως είναι ένα σίριαλ (ακόμη και το χειρότερο του είδους) και άλλο μία εμπορική διαφήμιση. Ο Νίκος Κουρής δεν πάσχει σίγουρα από πιτυρίδα. Πάσχει όμως από κάτι που δεν φεύγει όσο κι αν λούσεις το κεφάλι σου. Αλλοτρίωση λέγεται…

Στο Ζάλογγο με… ουίσκι

Κρίση, κρισάρα, ακατέβατη όμως η τιμή της φιάλης ουίσκι στα ξενυχτάδικα. Εκεί τις επενδύουμε τις εναπομείνασες οικονομίες μας; Παρεμπιπτόντως, αφού δεν μας περισσεύουν – κάτι τέτοια δεν λέμε κλαίγοντας στα δελτία ειδήσεων; – πώς είναι δυνατόν να συνωστιζόμαστε στις αποπνικτικές αίθουσες με τα δυσβάστακτα ντεσιμπέλ; Ας είναι καλά οι σύλλογοι με τους χορούς τους, μαθαίνω, οι οποίοι δίνουν ψωμί (ή μάλλον παντεσπάνι) στους ανά την Ελλάδα τραγουδιάρηδες. «Ας κρατήσουν», λοιπόν, «οι χοροί»… Που κι αν είναι χοροί του Ζαλόγγου, δεν φαίνεται να το καταλαβαίνουμε.

Τον καιρό του Πλουτάρχου…

Είναι της μοδός, φαίνεται, τα ντουέτα. Η Lady Gaga με την Μπιγιονσέ, ο Εμινεμ με τη Ριάνα… Εσχάτως και ο δικός μας, ο Γιάννης Πλούταρχος, με τον Αλμπάνο. Ναι, τον Αλμπάνο του (προ αιώνων) «Felicita» και των… παπακιών, που τα χόρευαν όλα τα προνήπια στα πάρτι τους. Ο Αλμπάνο που, αν και τον έχουν ξεχάσει ακόμα και στην πατρίδα του, την Ιταλία, τον θυμηθήκαμε εμείς, στην Ελλάδα. Και τον ξεθάψαμε ως σπεσιαλίστες στις ανασκαφές. Και τον βάλαμε δίπλα στον Πλούταρχο, τον μοντέρνο, της μπουζουκοκατάνυξης, όχι τον άλλο. Για να μυρίσει η πίστα εκτός από μαραμένο γαρίφαλο και ναφθαλίνη. Και για να αναβιώσουμε τα 70s, σε μια προσπάθεια να ξεχάσουμε πόσο σκληρό είναι το 2010, πόσο σκληρό θα είναι το 2011; Αν είναι έτσι, μήπως να μπούμε στη φορμόλη όλοι μαζί, και οι Πλούταρχος – Αλμπάνο μαζί μας, και να ησυχάσουμε;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.