Το 2010 δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου για το ελληνικό τραγούδι, απλώς γιατί αυτή είχε έρθει μερικά χρόνια πριν

Το 2010 δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου για το ελληνικό τραγούδι, απλώς γιατί αυτή είχε έρθει μερικά χρόνια πριν

Ήταν μία παράξενη χρονιά για την ελληνική μουσική. Παράξενη, αλλά όχι καταστροφική. Η καταστροφή για το τραγούδι έτσι όπως το ξέραμε είχε ήδη συντελεστεί την περασμένη πενταετία. Απλώς, το 2010 περπατήσαμε πάνω στα καμένα και είδαμε δύο πράγματα: πρώτον, το μέγεθος της καταστροφής και, δεύτερον, κάποια πρώτα φιντανάκια να ξεπετάγονται από την καμένη γη.

Οι έντεχνες στάχτες

«Καμένη γη» είναι σήμερα το έντεχνο τραγούδι, τουλάχιστον έτσι όπως το γνωρίζαμε από το 1960 και μετά. Όσες προσπάθειες έντεχνων δίσκων έγιναν μέσα στο 2010 ήταν καλλιτεχνικά και εμπορικά αποτυχημένες. Από τον Μιλτιάδη Πασχαλίδη που «θυμήθηκε» την Κρήτη μέχρι τον Μάριο Φραγκούλη που ξαναθυμήθηκε τον Χατζιδάκι, με την κατάσταση να βαλτώνει στο άλμπουμ των Πρωτοψάλτη – Κορκολή «Δυνατά Σιωπηλά» και να φτάνει στα όρια του γραφικού στο cd του Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Το παιχνίδι παίζεται». Το παιχνίδι του έντεχνου χάθηκε, και αυτό το δείχνουν και οι live δίσκοι των Ελευθερίας Αρβανιτάκη και Γιάννη Κότσιρα, που πέρασαν σχεδόν απαρατήρητοι, αναπαράγοντας τον παλιό εαυτό κάθε καλλιτέχνη.

Οι Εξαιρέσεις

Μόνο δύο cd κράτησαν το έντεχνο ζωντανό μέσα στο 2010. Τα «Εισιτήρια Διπλά» της Νατάσας Μποφίλιου στην αρχή του χρόνου και το «Ο Τζον Τζον ζει» της Ανδριάνας Μπάμπαλη στο τέλος του, αν και το δεύτερο έχει ποπ στοιχεία. Αν όμως πάμε στο «έντεχνο – ροκ», εκεί θα δούμε να λάμπει η εξαίρεση του Rous, με το πρώτο του cd που έχει τίτλο το όνομά του. Το τραγούδι του «Εξαιρέσεις» έδειξε πώς γίνεται εναλλακτικό σουξέ στην Ελλάδα σήμερα. Αν σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά στο εναλλακτικό, θα βρούμε τον Boy και το «Κουστουμάκι» του, μια δουλειά που αξίζει, αλλά την πήραν είδηση λίγοι.

Η αγγλόφωνη επανάσταση

Εδώ έχουμε να κάνουμε με τις… πασχαλιές πάνω στη νεκρή γη. Πάνω στην τέφρα του έντεχνου άρχισαν να ανθίζουν δεκάδες μικρά γκρουπ και καλλιτέχνες που με αγγλόφωνο τραγούδι έδειξαν την παράξενη καταγωγή τους, τόσο από τον Χατζιδάκι όσο και από τους Beatles. Με το δεύτερο cd της η Μόνικα επιβεβαίωσε ότι αποτελεί μία καλλιτεχνική περίπτωση που ήρθε για να μείνει και όχι για να κάνει «μπαμ» και να χαθεί, ενώ οι Monsieur Minimal, Lexicon Project, Voyage limpid Sound, Gad, Marietta Fafouti, Athena Andreadis κ.ά. έρχονται να προστεθούν, άλλοτε πιο μελωδικά και άλλοτε πιο ηλεκτρονικά στο «κίνημα του 2010»: μία ομάδα νέων καλλιτεχνών αλλάζει τη μουσική χωρίς να ρωτάει κανέναν και χωρίς να περιμένει από καμία μεγάλη πίστα να της δώσει δουλειά.

Μεγάλες πίστες, μεγάλες νύστες

Η μεγάλη γροθιά της οικονομικής κρίσης ήρθε και έπεσε στις μεγάλες πίστες. Τα πενθήμερα λειτουργίας των κέντρων είχαν γίνει ήδη τετραήμερα, στην αρχή της χρονιάς όμως φτάσαμε στα τριήμερα και στο τέλος της στα διήμερα: Παρασκευή και Σάββατο ανοιχτά, Παρασκευή μισοάδειοι και Σάββατο μισογεμάτοι. Τα λουλούδια λιγότερα, οι λογαριασμοί μικρότεροι και ο επιχειρηματίας να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο. Και τι κάνουν οι λαϊκοί αοιδοί; Ό,τι μπορούν. Η Πέγκυ Ζήνα κάνει απονομή σε δίσκο της που… δεν πούλησε, ο Μαζωνάκης φοράει φούστα και μουστάκι μήπως και πάει κανείς να τον δει, ο Μητροπάνος κάνει ντουέτο τσιφτετελο-πόπ με τη Ζήνα και ο Πάριος βγάζει άλλον έναν δίσκο χωρίς τραγούδια. Λαϊκά τραγούδια δεν γράφονται, κι αν γράφονται δεν παίζονται στα ραδιόφωνα. Ευτυχώς που χώρισε και η Μενεγάκη και έκανε σουξέ από το πουθενά η Νατάσα Θεοδωρίδου τραβώντας μια κόκκινη γραμμή. Ο δε Ρέμος, βλέποντας ότι τα χασάπικα και τα ζεϊμπέκικα δεν έχουν πέραση πια, το γύρισε στα ποπ…

Οι ποπ στάχτες

Η ποπ είναι ο προνομιακός χώρος τα τελευταία χρόνια σε ό,τι έμεινε από το ελληνικό τραγούδι. Εδώ βγαίνουν τα όποια «σουξέ», εδώ γίνονται οι όποιες πωλήσεις. Κυρίαρχος της περιοχής, εδώ και χρόνια, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, ο οποίος το 2010 είδε το άστρο του να θαμπώνει για πρώτη φορά. Λιγότερες συναυλίες, λιγότερος κόσμος, αποτυχημένο το «Κολάζ» του και ευτυχώς ήρθε «Το καλοκαίρι μου» και οι φήμες για έρωτες με τη Ζέτα Μακρυπούλια και σώθηκε η παρτίδα. Η «ψαλίδα» πάντως με τους ανταγωνιστές του έχει κλείσει, ο Ρέμος βρίσκεται πια πάνω από τον Χατζηγιάννη στις ηλεκτρονικές πωλήσεις, ο Ρουβάς τον «τρώει» σε airplay, ενώ οι φυσικές πωλήσεις παραμένουν ο προνομιακός χώρος του Κύπριου τραγουδιστή. Κι αν οι άντρες της ποπ αντέχουν, οι γυναίκες βυθίζονται. Το 2010 έδειξε τα δόντια του στην Έλενα Παπαρίζου, η οποία δεν κατάφερε να κάνει ένα… σουξέ της προκοπής, μετρώντας απώλειες. Αν η Παπαρίζου κατεβαίνει από τη σκάλα, οι «ανταγωνίστριές της» Άννα Βίσση και Δέσποινα Βανδή κατεβαίνουν από το ασανσέρ. Η πρώτη συνεχίζει ακάθεκτη την trash κατρακύλα, έχοντας πάλι στο πλευρό της τον Νίκο Καρβέλα στη διαδρομή. Η δεύτερη είναι δεμένη στο άρμα του Φοίβου, αγκομαχώντας να μπει κάπου στη θέση… 30 σε κάποιο chart της επαρχίας με τα νέα τραγούδια της. Βανδή, Βίσση, Καρβέλας, Κοκκίνου, Μαζωνάκης και τόσοι ακόμη. Ονόματα από τα παλιά που δεν λένε τίποτα στο κατώφλι του 2011. Το ελληνικό lifestyle στηρίζεται ακόμη σε αυτούς γιατί δεν ξέρει από ποιους να πιαστεί, ποιους να φωτογραφίσει, ποιους να «κρεμάσει» για εξώφυλλα. Βλέπετε, η Μόνικα, ο Rous, η Μποφίλιου, ο Μαραβέγιας κ.ά. δεν πουλάνε έρωτες, πάθη και ημίγυμνες πόζες στην παραλία, στα χιόνια ή στο Mall με τα παιδάκια τους αγκαλιά. Όμως το ελληνικό τραγούδι έχει στραφεί σαφέστατα προς αυτούς. Με τη φωνή τους τραγουδά. Αυτοί είναι που χτίζουν σήμερα πάνω στα ερείπια που άφησαν οι άλλοι.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.