Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία

Μέρος δεύτερον

Ο θείος του Μπομπ Κράτσιτ, ο Τζακ Μάρλεϊ, είχε πεθάνει εικονικά στις 4 Οκτωβρίου του 2009. Του έκαναν ένα μακιγιάζ στο οποίο δέσποζε εντυπωσιακά το εκρού του νεκρού (γιατί από κάτω το μαγουλάκι ήταν βαθύ τριανταφυλλί απ’ τα ούζα), του έσφιξαν την κάτω σιαγόνα με κείνα τα αποτροπιαστικά πανιά που κάνουν τους πεθαμένους να θυμίζουν πελάτες παλιού οδοντιάτρου (έτσι καμουφλαριζόταν και το νευρικό γέλιο που τον έπιανε κάθε τόσο και λιγάκι) και τον ενταφίασαν με επισημότητα (ε, όχι και πολύ μεγάλη επισημότητα, γιατί οι επισημότητες κοστίζουν) σε μια άκρη του νεκροταφείου της πόλης.

Μέρος δεύτερον

Ο θείος του Μπομπ Κράτσιτ, ο Τζακ Μάρλεϊ, είχε πεθάνει εικονικά στις 4 Οκτωβρίου του 2009. Του έκαναν ένα μακιγιάζ στο οποίο δέσποζε εντυπωσιακά το εκρού του νεκρού (γιατί από κάτω το μαγουλάκι ήταν βαθύ τριανταφυλλί απ’ τα ούζα), του έσφιξαν την κάτω σιαγόνα με κείνα τα αποτροπιαστικά πανιά που κάνουν τους πεθαμένους να θυμίζουν πελάτες παλιού οδοντιάτρου (έτσι καμουφλαριζόταν και το νευρικό γέλιο που τον έπιανε κάθε τόσο και λιγάκι) και τον ενταφίασαν με επισημότητα (ε, όχι και πολύ μεγάλη επισημότητα, γιατί οι επισημότητες κοστίζουν) σε μια άκρη του νεκροταφείου της πόλης. Μερικές ώρες αργότερα, όταν έπεσε η νύχτα για τα καλά, η Τσούζαν και ο Μπομπ, με φτυάρια στους ώμους, επέστρεψαν στον χώρο και τον έβγαλαν από την υποτιθέμενη τελευταία του κατοικία. Ως γνωστόν, όταν διαθέτει κανείς κορόιδα, κάθε θάνατός του, είτε ο συμβατικός είτε ο ηθικός, παραγράφεται μέχρις ότου το παρακάνει ενώπιον του Θεού…

«Άιντε, μωρέ παιδιά, και κόντεψα να σκάσω. Το καλαμάκι που μου βάλατε για αναπνευστήρα πήρε χώμα και προς στιγμή νόμισα πως θα παραμείνω νεκρός για πάντα..» τους είχε πει ο θείος Μπομπ όταν αναστήθηκε. «Τουλάχιστον το πίστεψε ο γρουσούζης ότι τα κακάρωσα ή θα έρχεται και θα μου αφήνει τους λογαριασμούς κάθε μήνα απάνω στο μάρμαρο;…».

Τα ανίψια του τον είχαν διαβεβαιώσει τότε ότι ο Σκρουτζ την έχαψε την παραμύθα. Η ιδέα του θανάτου, μάλιστα, πρέπει να τον είχε αναστατώσει γενικώς εκείνη την ημέρα δεδομένου ότι άφησε το καλοριφέρ αναμμένο 40 λεπτά περισσότερο και παράγγειλε τρεις μερίδες πατσά στη μνήμη του εκλιπόντος. Κανένα βέβαια από τα 60 άτομα που είχαν έρθει στην κηδεία δεν έμεινε για φαγητό, οπότε ο Σκρουτζ κατέψυξε τις δυο μερίδες και τις κράτησε για τα γενέθλιά του.(Τελικά, από τις μετέπειτα μεθοδεύσεις, αποδείχτηκε ότι οι ξαφνικές σπατάλες του Εμπενίζερ δεν είχαν να κάνουν με τις μεταφυσικές του ανησυχίες. Απλώς ήθελε να επισπεύσει το φαλιμέντο. Από την ώρα της κηδείας ακόμα σχεδίαζε την προσφυγή στους μεγάλους τραπεζήτουλες…).

Λίγες μέρες αργότερα, ο θείος Μπομπ, με ό,τι λεφτά είχε βάλει κατά μέρος στη διάρκεια της πενταετούς συνεργασίας του με την εταιρεία, πέταξε για Νότιο Αμερική. Με τα αγγλικά που ήξερε ο Τσάβες και πολύς του ήταν… Το αντίστροφο ταξίδι είχε κάνει τώρα, κατόπιν σχετικού αιτήματος του ανιψιού του Μπομπ. Δεν θα έμπαινε σε τέτοιο κόπο για συναισθηματικούς λόγους, αλλά μία αδυναμία είχε στη ζωή του, τους ανιψιούς. Υπήρξε άλλωστε και ο ίδιος ανιψιός του θείου του με εξαιρετική αποτυχία. Επιπλέον, είχε επιθυμήσει και τα πιτόγυρα. Διέθετε βέβαια και η αλλοδαπή κάτι καυτερά μεζεκλίκια, αλλά σαν τα δίπιτα της Ραφήνας, πουθενά στον κόσμο…

«Ρε παιδιά, πώς θα καταφέρω να τον σκιάξω τον Συνεταίρο; Αυτός έχει βάλει το θυμικό του σε θυρίδα στην ΕΚΤ…» σχολίασε τσακίζοντας μία «με απ’ όλα» και κιουκιουρίζοντας ρετσίνα.

«Το κόνσεπτ είναι πολύ συγκεκριμένο. Σε νομίζει τέζα. Θα σκάσεις λοιπόν πρώτα μύτη εσύ με πέντε σειρές αλυσίδες στον λαιμό και με το μακιγιάζ της κηδείας και θα του εκφωνήσεις ένα λογύδριο περί του ποιος υπήρξες και πώς κατάντησες. Κάποτε ήμουνα καταλληλότερος θα του πεις κι όμως τώρα βασανίζομαι στην Κόλαση. Πες του ότι ο Βελζεβούλης σας υποχρεώνει να τρώτε χάμπουργκερ, ότι απαγορεύεται η γυμναστική κι ότι δεν ξαναβλέπετε τη μαμά σας ούτε ζωγραφιστή. Έτσι θα δικαιολογηθούν και τα κιλά που έχεις πάρει ο πεθαμένος…».

«Και μετά πώς θα παραστήσω τα τρία φαντάσματα;;; Δεν είμαι δα και θίασος… Μπορεί δηλαδή… επί των ημερών μου να υπήρξα θίασος, αλλά είχα και συνεργάτες. Δεν ήμουνα μόνος…».

«Μην ανησυχείς. Θα του παίξουμε βιντεάκια από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Σαν αυτό που έδειξε η Νέα Δημοκρατία στη ΔΕΘ. Θα δει να περνάνε μπροστά από τα μάτια του 20 χρόνια ΠΑΣΟΚ, Σημίτης, Ε.Ε., πλαίσια στήριξης, εργολάβοι… Μετά θα τον αναγκάσουμε να παρακολουθήσει τα μπινελίκια που του ρίχνει ο κόσμος… Αυτιά, Παπαδάκη κ.λπ. Στο τέλος, θα τον υποβάλουμε στα σίκουελ… “Βλέπω τον Θάνατό σου”… Θα πετύχει, δεν θα πετύχει;;; Ε, θείο;;; Θείο;;; Θείο;;;… Κοιμάσαι;».

Α, ρε Ντίκενς… Στον καιρό σου οι νεκροί τουλάχιστον συνεργάζονταν…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.