Η σελίδα του λοξού

♦Η κονσέρβα μεταλλική, με αποτυπωμένο το ζώον που περικλείει, ένα κλειδάκι κολλημένο στον πάτο και μετά ένα στριφογυριστό και μια σπείρα να αποκαλύπτει το εσωτερικό του κα­τασκευάσματος. Νερό ή λάδι το υγρό, να δια­τηρείται η μορφή και το σχήμα, μπόλικο αλμυ­ρό να ξεγελιέται ο ενεστώς, να μαρτυρούν οι χρόνοι το συνεχές στα φυλακισμένα μυαλά τα οξειδωμένα.

♦Η κονσέρβα μεταλλική, με αποτυπωμένο το ζώον που περικλείει, ένα κλειδάκι κολλημένο στον πάτο και μετά ένα στριφογυριστό και μια σπείρα να αποκαλύπτει το εσωτερικό του κα­τασκευάσματος. Νερό ή λάδι το υγρό, να δια­τηρείται η μορφή και το σχήμα, μπόλικο αλμυ­ρό να ξεγελιέται ο ενεστώς, να μαρτυρούν οι χρόνοι το συνεχές στα φυλακισμένα μυαλά τα οξειδωμένα.

♦ Πολυλογία απ’ τα μεγάφωνα και η ανακρί­βεια ορίζει με ταχύτητα το περίγραμμα της επι­κράτειας.

♦ Φημισμένοι διαμεσολαβητές των πεπραγμέ­νων, αποτελέσματα σκεβρωμένων φωνών, θλι­βερές προσωπογραφίες, εκπρόσωποι του τυπω­μένου, παραπομπές άλλης σκέψης.

♦ Ευτραπελία ένστολη, υιοθετημένη από επαγ­γελματίες μεταφορείς ειδήσεων. Ξεγύμνωμα των κατευθυνόμενων παπαγάλων στις ευτελι-σμένες ραχούλες των ορθογωνίων.

♦ Εξεικόνισμα ταυτοποίησης των εξουσιών στην επικράτεια των ολίγων.

♦ Και έρχονται τα αλησμόνητα τα λεξήματα να προσθέσουν δυο – τρεις νοσταλγίες πάνω στα ντουβάρια που γέμισαν βροχόνερο.

♦ Στις παλιές ηπείρους το αίμα βγήκε στους δρόμους και οι φωνές πήραν ένα σώμα και του δώσαν τον θυμό. Και περάσαν τα συνώνυμα και φτειάξαν τα επιτάφια και μελαγχόλησαν τα νε­φελώματα και χαμήλωσαν.

♦ Και στην όμορφη πόλη αγάλματα στήνονται βιαστικά για την αγιογραφία των πεποιθήσεων και οι παριστάμενοι επίσημοι ανεπίσημοι βου­βοί και νυσταγμένοι θα παρακολουθούν το πα­νηγύρι της αποκαλύψεως του μαρμάρου.

♦ Και ενώ ο καθηλωμένος λαός απορεί για το ανούσιον του εγχειρήματος, ένας αμίλητος και βαρυπρεπής άρχων του παρελθόντος με το επαναλαμβανόμενο όνομα Καραμανλής θα πα­ραστεί κάτω από το γλυπτό για να τιμήσει με την απιστεύτου κάλλους επιφάνειά του, τον συ-νεπώνυμο πρόγονο.

♦ Και το λαξευτό μαύρισε απ’ το κακό του ορ­γισμένο.

♦ Και τα πολλά λόγια τα ανυπάκουα, τα διαφο­ρετικά, θα κάνουν γαργάρισμα τα διαδραματι­ζόμενα, καθαρά για την ηρεμία της πολυσυλλε-κτικότητας των αντιδράσεων.

♦ Μεγάλη φτωχομάνα πόλη, βασανισμένη, σταυροδρόμι ανήσυχο, εγκλωβισμένο στις βα­ρύγδουπες ασυναρτησίες.

♦ Και ενώ το κοινό ανοίγοντας τις απότυπες σελίδες των ειδήσεων ρουφούσε το πανάκριβο μαύρο υγρό των καφενείων, χορεύοντας μέσα στα ερωτήματα μας αποκάλυψε ο της Υγείας Ανδρέας την απέχθειά του προς την ενσάρκωση του αλήστου μνήμης Ροβεσπιέρου.

♦ Και ο αδιάφθορος χαμογέλασε για την απόρ­ριψη συγκλονισμένος.

♦ Επεισόδια απομονωμένα, εκφάνσεις αληθεί­ας, δηλωτικά αθωότητας, παράγραφοι πολιτι­κού καθωσπρεπισμού.

♦ Η χώρα των άφθορων πολιτικών θα συνεχί­σει να προχωρά καταφεύγοντας σε τεχνάσματα για να δικαιολογήσει όλη αυτή τη δυσοσμία. Κι απ’ την άλλη πολίτες να καθρεφτίζονται αναθε­ματίζοντας τον εαυτό τους.

♦ Και τα παρερμηνεύματα πηγαινοέρχονται, συνήγοροι καλοπληρωμένοι ρίχνουν τα χαρτιά και υποσημαίνουν την αγιογραφία. ♦ Περιορισμένες οι σκέψεις ακολουθούν το δρομολόγιο το δικό τους.

♦ Η βροχή γέμισε τις λακκούβες, παρασύρθη­καν τα φύλλα και η λάσπη μαύρισε το λευκό σι-ρίτι του πεζοδρομίου.

♦ Οι μελωδίες μάζεψαν τα συμπράγκαλά τους και ανηφόρισαν, μερικά απομεινάρια από ξερό-χορτα κάναν φράχτες στις άκρες του δρόμου. Μικρά ποταμάκια, ιχνογραφίες μεγάλων σχη­μάτων, φούχτες γήινες, αναπνοές ανήμπορες να ξεφύγουν απ’ τις πατημασιές.

♦ Άνθρωποι ξένοι στο ίδιο αλφάβητο αναζη­τούν τις κραυγές των συμβόλων.

♦ Η βροχή δυνάμωσε και το παγωμένο έδωσε το χέρι του στην αμηχανία.

♦ Απέναντι το συναίσθημα αποχώρησε μαστι­γωμένο από τη γνώση.

♦ Δυο μάτια αδειανά συνάντησαν τον επίλογο και η αισιοδοξία του προλόγου τεκμηρίωσε την αρχή των παθών.

♦ Οι αντίξοες συνθήκες επευφήμησαν την το­ποθέτηση των λέξεων και καλωσόρισαν τον αυ­ριανό επαναπροσδιορισμό.

♦ Στις πλατείες η δοκιμή ενός μικροφώνου δια­σπά την προσοχή της αδιαφορίας.

♦ Αποκομμένο το βλέμμα περιπλανήθηκε στους αριθμούς κι άφησε τις συλλαβές να προ­σπαθούν να κάνουν μια λέξη.

♦ Το ερμήνευμα χαμογέλασε κοιτώντας τον ηλίθιο που ξεφύλλιζε τους μορφασμούς.

♦ Και κάποια σήματα λυγρά σκαρφάλωσαν στα καλώδια κάνοντας τα περιστέρια.

Μυογράφημα

Το εμπόρευμα ήταν έτοιμο, πακεταρισμένο στην αποβάθρα. Ένας λιγνός κρανιόλειος ο επικεφαλής. Χαρτονένια κουτιά, θολές θωριές, αδειανά σώματα. Στο άγριο τσιμέντο το τουρτούρισμα του φόβου και στο βάθος το πλεούμενο να τάζει τον καινούργιο ορίζοντα.

Στο μηχανοστάσιο, καφάσια και άνθρωποι, εξισώσεις μεσαιωνικές, ερωτήματα αναπάντητα. Ανάσες απεγνωσμένες, ματιές νεκρές, αμίλητος πόνος, στριμωγμένα υπόλοιπα ζωής γεννημένης στο υπόγειο.

Η μπαρούμα λύνεται και στ’ αφρισμένο αφήνεται η σανιδένια διέξοδος. Και τα στοιχειά ορθώνονται, αέρας, βροχή, βροντές, αστραπές, κόλαση. Εφιάλτες απ’ τα έγκατα, υδάτινοι δράκοι, φλόγες υγρές, βουβή καταιγίδα, απουσία του θεού, χορός των δαιμόνων.

Και στ’ αμπάρι συνωστισμένα τα βλέμματα, ανέκφραστα, ανερμήνευτα, καρφωμένα στο κενό. Κι η θάλασσα, οργή ανελέητη, απάνθρωπη έκφραση του ακατανόητου, γράφει το όνομά της στα πλευρά του σκαριού.

Στην εποχή των μεγάλων επιτευγμάτων, όταν ο παράδεισος έγινε κάδρο στα μεγαλοπρεπή σαλόνια, οι γραβάτες και οι φωνές των ευτυχισμένων συνωστίζονται για να κατευθύνουν χωρίς προσχήματα την αναπνοή, κάποιοι άλλοι στα σανίδια της απανθρωπιάς αφήνουν την αναπνοή τους φοβισμένοι.

Και οι Διαπρεπείς θα μαζευτούν να δηλώσουν τη θλίψη τους, άλλοι την οργή τους και ουδείς τις ευθύνες του.

Ξέφραγος αμπελώνας η ασυδοσία λυμαίνεται τη ζωή κι οι βολεμένοι θα αρκεστούν στα λυπητερά λογύδρια ανερυθρίαστα.

Και κάποια επιμνημόσυνα ικετεύματα θα σφραγίσουν το τερατώδευμα ως την επίσημη έκφραση του ανθρώπινου γένους.

Χαραγμή

Παραλήρημα απερίβλητο!

Έφτειαξε η πλάση τη ρωγμή προάγγελο της αμαρτίας.

Και το σώμα νωχελικό ακούμπησε τις άκρες του στο

χώμα.

Ρίζωσε η μάνα κι άπλωσε τις απολήξεις.

Κι απέναντι απ’ την πληγή πλησίασε το λάθος, έκανε

την υπόκλιση και παραμέρισε.

Το παράνομο φυγάδευσε την ψυχή στ’ άδυτα του

κόσμου.

Σχήμα ανείπωτο, σκέψη αρχέγονη, θεμέλιο ζωής,

φυτρωμένο στο διανόημα.

Απροκάλυπτα γύμνωσε η φύση το κορμί κι έπλασε τον

πόθο.

Έστειλε τον σπόρο ο Θεός και φύτρωσε η αρμονία.

Γέννηση είναι η φωνή, κάλεσμα η σταγόνα.

Ψίθυρος στο σάρκινο της γης, συμπέρασμα πρωτόλειο.

Φωλιά του πόνου και του μορφασμού.

Σημάδι γραμμένο στο βάθος του μυαλού.

Κι άφησε η περίληψη το φαντασιακό να φτειάχνει

παροράματα.

Στις διηγήσεις των στιγμών στα ανεξίτηλα τα πάθη.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.