Djibril ne nous quitte pas!

Της Τζένης Κ.

Από ποδόσφαιρο ξέρω τα πολύ βασικά. Ότι 22 άντρες, εκ των οποίων κάποιοι είναι πολύ Νεάντερταλ, κάποιοι λιγότερο Νεάντερταλ και κάποιοι τελευταίοι (last but not least) φωτολυμένοι μετροσέξουαλ…, επί 90 τουλάχιστον λεπτά, επιδίδονται σε κάτι που στην πραγματική τους ζωή δε θα έκαναν ποτέ, (καθότι προτιμούν τα μοντέλα). Κυνηγάνε μία στρογγυλή θεά.

Της Τζένης Κ.

Από ποδόσφαιρο ξέρω τα πολύ βασικά. Ότι 22 άντρες, εκ των οποίων κάποιοι είναι πολύ Νεάντερταλ, κάποιοι λιγότερο Νεάντερταλ και κάποιοι τελευταίοι (last but not least) φωτολυμένοι μετροσέξουαλ…, επί 90 τουλάχιστον λεπτά, επιδίδονται σε κάτι που στην πραγματική τους ζωή δε θα έκαναν ποτέ, (καθότι προτιμούν τα μοντέλα). Κυνηγάνε μία στρογγυλή θεά.

Ξέρω ότι ο αγωνιστικός χώρος είναι σπαρμένος απ’ άκρη σ’ άκρη με καταπράσινο γκαζόν κι αυτό είναι ένα στοιχείο για το οποίο φθονώ το εν λόγω άθλημα και πρωτάθλημα, μιας και σ’ αυτή την πόλη, όπως και σε άλλες πόλεις, αν δεν είσαι γήπεδο μεγάλης ομάδας, δεν υπάρχει περίπτωση να σε σπείρουν και να σε ποτίσουν τόσο γενναιόδωρα. Με έχω φαντασιωθεί μάλιστα πολλές φορές να τρέχω ξεμαρλούκωτη άνευ εμποδίων και να κάνω πικ- νικ, σ’ αυτόν τον τρυφερό τάπητα. Κι ύστερα συνέρχομαι και ποτίζω θυμωμένη με το λάστιχο από μακριά τη νεραντζιά που δίνει την προσωπική της μάχη μπροστά στο σπίτι μου.

Γνωρίζω επίσης ότι η στοχοθεσία του παιχνιδιού είναι να πάει η στρογγυλή θεά σ’ αυτές τις πλεκτές εσάρπες που είναι απλωμένες αντικριστά πίσω από κάτι αντισεισμικά δοκάρια. Αντισεισμικά με την έννοια ότι και 12 ρίχτερ να κάνει, δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να καταρρεύσει πάνω σου. Και δοκαριά να φας, επιβιώνεις, βλέποντας ίσως για λίγη ώρα το Γόντυκα του Παναθηναϊκού, Γόντυκα του ΚΚΕ. Από σεισμό, εν πάση περιπτώσει, δεν κινδυνεύει κανείς στο γήπεδο. Από μπουκάλια, πέτρες, ξυράφια, μολότωφ και βρωμόξυλο, ίσως…

Η επίτευξη πάντως του προαναφερθέντος στόχου ονομάζεται γκολ. Η ιαχή «γκοοοοολ» έχει πληγώσει πολλές φορές από τηλεοράσεως ή live (από ομήγυρη έμπροσθεν τηλεοράσεων) τη σιωπή της περιοχής μου. Είναι δε κάποιες φορές τόσο ρηξικέλευθη, ώστε να φλερτάρεις εξαιτίας της με το ενδεχόμενο να βρεθείς με τη μάσκαρα καρφωμένη στο μάτι (αν υποθέσουμε, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια αισιοδοξίας ότι σε συλλαμβάνει το ξέσπασμα με τη μάσκαρα στο χέρι και όχι με μαχαίρι. Σ’ αυτή τη δεύτερη περίπτωση απλά, σημαδεύεσαι για πάντα ή αυτοχειριάζεσαι).

Άλλοι λαμπροί όροι της ποδοσφαιρικής νομενκλατούρας που μου είναι από σπόντα πολύ οικείοι είναι το «φάουλ», το «πέναλτι», το «οφφ σάιντ», η κόκκινη κάρτα, η κίτρινη κάρτα, το «έτσι γ…. ο γαύρος, ο βάζελος και όλοι οι άλλοι». Α ναι! Και η «παράγκα». Κάποια εποχή ήταν πολύ της μόδας. Το περίεργο είναι πως όλα τα παραπάνω τα ακούει και τα βλέπει ευκολότερα μια αρχάρια σαν και μένα, παρά ένας διαιτητής που δε θέλει να τα δει και να τα ακούσει. Στα στιγμιότυπα από τον αγώνα του περασμένου Σαββάτου εγώ τα είδα. Όχι όμως και οι επαγγελματίες.

Τέλος, δύναμαι εντελώς διαισθητικά (κι ίσως και με κάποια δόση κακίας, ένεκα που οι γυναίκες και το ποδόσφαιρο έχουν προαιώνια ανταγωνιστική σχέση) να γνωρίζω, σε ό,τι αφορά το ποδόσφαιρο, ότι:

♦ Έχει τεράστιες διακυμάνσεις. Το κοινό του παλινδρομεί μονίμως ανάμεσα στο «Ωσαννά!» και στο «Σταύρωσον- σταύρωσον!».

♦ Γενικώς, σ’ αυτό το κοινό, μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις όχλος.

♦ Ένα μεγάλο μέρος του επίσης, αντί να παρακολουθεί ομάδα ψυχοθεραπείας, παρακολουθεί την ομάδα γενικώς.

♦ Το άθλημα δεν είναι και πολύ τίμιο, αξιόπιστο, παλικαρίσιο κλπ, επειδή σέρνονται και κάτι προσοδοφόρα ποδοσφαιροκεντρικά παιχνίδια.

♦ Ακόμα κι όταν όλοι γνωρίζουν προκαταβολικά το αποτέλεσμα, το βιώνουν λες και συνέβη από μόνο του.

♦ Οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες είναι (από άποψη φυζίκ) κατάλληλοι, για να πραγματοποιήσουν μεγάλες ερμηνείες στο σινεμά ως μαφιόζοι, λαθρέμποροι, σήριαλ κίλλερς, νταβατζήδες κλπ…

Από όλα τα παραπάνω είχα αιφνιδίως την περασμένη εβδομάδα εξαιρέσει τον παίκτη του Παναθηναϊκού Τζιμπρίλ Σισέ, επειδή μου είχε αρέσει υπερβολικά ο τρόπος που πακέταρε την τεστοστερόνη του στα ρούχα της θείας Κορνηλίας. Και φαίνεται ότι, άθελά μου, τον μάτιαξα τον άνθρωπο, γιατί λίγες μέρες αργότερα, μου τον στοχοποιήσανε κάτι αλαλάζοντες οπαδοί κι έγιναν η αιτία να αποφασίσει να πάρει των ομματιών του και των φουστανιών του, το αλλιώτικο παλικάρι. Κι επειδή μου τον προσβάλανε κιόλας για τις ενδυματολογικές επιλογές του, δηλώνω, καίτοι προερχόμενη από οικογένεια Ολυμπιακών, ότι προτιμώ το Τζιμπρίλ με τη φούστα, παρά το Βαγγέλη το φούσκα… Α μα πια…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.