Ελευθερία και ξερό ψωμί

Από την Κατερίνα Αγγελιδάκη

Ναι, είμαστε-και το δηλώνουμε- φαν της Ελευθερίας Αρβανιτάκη από την εποχή ακόμα της Οπισθοδρομικής Κομπανίας.

Από την Κατερίνα Αγγελιδάκη

Ναι, είμαστε-και το δηλώνουμε- φαν της Ελευθερίας Αρβανιτάκη από την εποχή ακόμα της Οπισθοδρομικής Κομπανίας.

Τη θυμάμαι καθιστή με ένα ντέφι στο χέρι και χιλιάδες βραχιόλια να τραγουδάει ρεμπέτικα ξεσηκώνοντας τους πάντες με εκείνο το συνδυασμό χαρμόσυνης μελαγχολίας και καθαρτήριας έξαρσης. Ένα κορίτσι με μακριές φούστες και ένα δάσος κατσαρών μαλλιών που έλεγε τραγούδια με έναν τρόπο αλλόκοτο, σαν μια σοφιστικέ Μαρίκα Νίνου με κάτι από τις τραγουδίστριες  της Νέας Ορλεάνης.

Στην εποχή της μετα-εφηβείας μας δεν σε ρωτούσε κανείς αν σου αρέσει η Ελευθερία. Απλώς όλοι τραγουδούσαμε τα τραγούδια της, όπως την εμβληματική «Ακτή» του Σταμάτη Σπανουδάκη που στοίχειωσε τα φοιτητικά μας χρόνια καθιερώνοντας την Ελευθερία ως την πιο αντιπροσωπευτική τραγουδίστρια της γενιάς μας. Πιο κοντά μας από τη Χαρούλα, πιο προσιτή από την Άλκηστη, πιο νεανική από τη Γαλάνη.

Το πιο εντυπωσιακό στην  εξελικτική πορεία της Ελευθερίας από μια πολύ καλή ερμηνεύτρια σε τραγουδίστρια ολκής είναι ότι δεν το είχε στο αίμα της να κάνει «καλή πίστα». Πέρα από το χρυσό λαρύγγι της με το ιδιόρρυθμο ηχόχρωμα που ήταν αδύνατον να το μπερδέψεις με οποιοδήποτε άλλο, η Ελευθερία  υπήρξε μάλλον μονοκόμματη και δωρική, πάντα σχεδόν ακίνητη στο κέντρο της σκηνής, λιτή αλλά με περίσσια επάρκεια, ένταση και πάθος. Παρά το άγχος του κοριτσιού που ονειρευόταν να γίνει αρχαιολόγος και έκπληκτη διαπίστωνε ότι ήταν γραφτό της να μεγαλώσει πάνω στη σκηνή, η Ελευθερία εξελισσόταν κάθε χρονιά και με κάθε συνθέτη που ερμήνευε. Κάθε φορά με ακόμα πιο δουλεμένη φωνή, με ακόμα μεγαλύτερη ερμηνευτική άνεση, με ακόμα πιο δουλεμένο στιλ και κίνηση, η Ελευθερία έγινε αυτό που είναι σήμερα.

Γιορτή υπό περιορισμό

Παρακολούθησα μαζί με τους φαν της που την ακολουθούν σε κάθε εμφάνισή της, την τελευταία της παράστασή της στη σκηνή του Παλλάς.

Έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι είναι δύσκολο να σπάσει ένας καλλιτέχνης την «ψυχράδα» του αχανούς χώρου που θυμίσει Μπάντμιγκτον με μια απενοχοποιημένη αύρα «ποιοτικού» ρεπερτορίου. Εν τούτοις, κάποιοι τα κατάφεραν-λένε- να κάνουν τους θεατές να χοροπηδούν στις θέσεις τους, λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, κυρίως ξένα συγκροτήματα.

Παρά τη δυσκολία του χώρου η Ελευθερία στην αρχή μας πήρε μαζί της. Ο εναρκτήριος «τσαλαπετεινός», η σπουδαία φωνή, το ουρανοκατέβατο «Όλα αρχίζουν αλλιώς» φάνηκαν να συντελούν στο θαύμα της μέθεξης, μόνο που η Ελευθερία δεν είναι φτιαγμένη για να σπάει τεχνητούς πάγους. Θέλει πηγαία θερμότητα, ανεμελιά, χαλαρότητα, αίσθηση του οικείου, ζωντάνια που είναι αδύνατον να τα βρεις καρφωμένος στη βελούδινη καρέκλα του Παλλάς. Θέλεις να σηκωθείς και δεν μπορείς, να φωνάξεις και δεν επιτρέπεται, να φιλήσεις το διπλανό σου και δυσκολεύεσαι. Μα πώς να περιοριστείς ακούγοντας τα «Κορμιά και τα Μαχαίρια»; Και αν πρέπει, αξίζει τον κόπο; Μια τραγουδίστρια τόσο διονυσιακή και εμβληματική σαν την Ελευθερία Αρβανιτάκη, δεν την «χωράει» το Παλλάς. Απλώς την περιορίζει.

Σημείο των καιρών, έχει εξηγήσει η ίδια σε συνέντευξη που μας παραχώρησε για το Ποντίκι Art, ήταν η απόφασή της να μην επιλέξει ένα «κανονικό μαγαζί» για τη φετινή της εμφάνιση. Δεν το επιθυμούσε με τόσα δυσάρεστα που συμβαίνουν γύρω μας και το κατανοούμε αν και τελικά φύγαμε από το Παλλάς με μια αίσθηση ανικανοποίητου αλλά και τη βεβαιότητα ότι το επόμενο ραντεβού μας θα είναι «κάπως αλλιώς», όπως ήταν πάντα..

Και για να πούμε την αμαρτία μας, μας  έλειψε πολύ το «Δυνατά», που το περιμέναμε έστω στο δεύτερο φινάλε. Σουξέ αξεπέραστο, διαχρονικό και επίκαιρο σε εποχές θλίψης και μαυρίλας. Αλλά και πάλι πώς να το τραγουδήσει κανείς στους φίλους του και μετά να τους πει Καληνύχτα σας;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.