Το μεγάλο παζάρι

Στις δύο συνόδους κορυφής τον κε­ντρικό ρόλο τον είχε φυσικά η Γερμανία. Έτσι, λόγω της χθεσινής έκτακτης συνόδου κορυφής, εντάθηκαν οι πιέσεις προς τη Μέρκελ προκειμέ­νου να μην ενδώσει στις πιέσεις για ευέλικτο μη­χανισμό διάσωσης των προβληματικών χωρών.

Στις δύο συνόδους κορυφής τον κε­ντρικό ρόλο τον είχε φυσικά η Γερμανία. Έτσι, λόγω της χθεσινής έκτακτης συνόδου κορυφής, εντάθηκαν οι πιέσεις προς τη Μέρκελ προκειμέ­νου να μην ενδώσει στις πιέσεις για ευέλικτο μη­χανισμό διάσωσης των προβληματικών χωρών.

Ο Σύνδεσμος Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI), ο Σύνδεσμος Γερμανών Εργοδοτών (BDA), η Ένω­ση Βιομηχανικών και Εμπορικών Επιμελητηρίων (DIHK) και η Ένωση Γερμανικών Βιοτεχνιών (ZDH) τάσσονται κατά της έκδοσης «ευρωομολόγου», υποστηρίζοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο θα καθιστούσε την Ε.Ε. «ένωση μεταφοράς κεφαλαίων» και θα οδηγούσε στην «κοινοτικοποίηση» των χρεών των προβληματικών χωρών.

Η ευθύνη

Επίσης οι επιχειρηματικοί σύνδεσμοι τάσσονται υπέρ της συμμετοχής ιδιωτικών κεφαλαίων στο κόστος διάσωσης χωρών σε περιπτώσεις αναδιάρθρωσης και ζητούν από την Ε.Ε. να εκπονήσει σαφείς κανόνες διαχείρισης της διαδικασίας πτώ­χευσης κρατών. Οι επενδυτές, οι οποίοι έχουν αντλήσει οφέλη από τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων, είναι εκείνοι που θα πρέπει να φέρουν την ευθύνη σε περιπτώσεις κρίσης και όχι οι φορολογούμενοι, αναφέρουν οι σύνδεσμοι.

Έτσι, μετά την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας (Bundesbank), την ομάδα των 200 οικονομολό­γων και τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες των συγκυβερνώντων Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) και Φιλελευθέρων (FDP), έρχεται τώρα το πανί­σχυρο λόμπι των εργοδοτικών και επιχειρηματικών συνδέσμων της Γερμανίας να υπενθυμίσει στην καγκελάριο τις επιθυμίες της γερμανικής ολιγαρχίας.

Κοινός παρονομαστής αυτών των προσπαθειών είναι να μην ενδώσει η καγκελάριος στις πιέσεις των Ευρωπαίων για μια ευέλικτη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης και κυρίως να μην διευρυνθεί το ταμείο σταθερότητας και να μην του εκχωρηθεί η αρμοδιότητα επαναγοράς του χρέους των προβληματικών χωρών.

Η στάση αυτή των κορυφών του γερμανικού επιχειρηματικού και τραπεζικού κόσμου προέρχε­ται από την ανάγκη να προστατεύσει την εξαγωγι­κή δυναμική της οικονομίας, αλλά και το ιδιαίτερα ευάλωτο τραπεζικό σύστημα. Μέσα στο 2011 η Γερμανία θα πρέπει να εξοφλήσει ληξιπρόθεσμα ομόλογα που ανέρχονται περίπου στο 14% του ΑΕΠ της. Όσο περίπου και τα ληξιπρόθεσμα ομό­λογα που έχει να εξοφλήσει η Ελλάδα εντός του ίδιου χρόνου.

Με μια σοβαρή διαφορά: ενώ στην Ελλάδα το 65% των ομολόγων αυτών είναι κρατικά και το υπόλοιπο είναι τραπεζικά, στη Γερμανία το 80% είναι τραπεζικά. Το 2011 είναι για τη Γερμανία μια χρονιά μεγάλων απαιτήσεων για την αναχρηματο­δότηση του χρέους των τραπεζών της. Κι αυτό την εμποδίζει να ενδώσει στο ευρωομόλογο, που θα ανεβάσει τα επιτόκια δανεισμού τόσο του γερμα­νικού κράτους όσο και των γερμανικών τραπεζών κατά 2% ή 3%.

Τι θα γίνει αν δεν δημιουργηθεί αυτός ο μηχανι­σμός της ευρωζώνης που απαιτούν οι αγορές; Το πιθανότερο είναι οι πιέσεις στις αγορές να αυξη­θούν σε τέτοιο βαθμό που θα κάνουν κι άλλες χώ­ρες να λυγίσουν και να προστρέξουν σε «μηχανι­σμούς στήριξης». Η Πορτογαλία κρατιέται ήδη με τα δόντια. Κι όλα αυτά μέχρι να εξαναγκαστεί και η Γερμανία να υποχωρήσει.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.