Το παιχνίδι με τις αποκρατικοποιήσεις

Εδώ και ένα εξάμηνο το οικονομι­κό επιτελείο και οι παράγοντες του ΔΝΤ έχουν αναγάγει το θέμα των αποκρατικοποιήσεων στο απόλυ­το αντίδοτο στη ραγδαία αύξηση του ελληνικού χρέους. Για μήνες παρακο­λουθήσαμε τις κυβερνητικές κόντρες, με συγκεκριμένους παράγοντες να δι­αρρέουν ότι μόνο έτσι θα γλιτώσουμε από νέο μαχαίρι σε μισθούς και συντά­ξεις.

Εδώ και ένα εξάμηνο το οικονομι­κό επιτελείο και οι παράγοντες του ΔΝΤ έχουν αναγάγει το θέμα των αποκρατικοποιήσεων στο απόλυ­το αντίδοτο στη ραγδαία αύξηση του ελληνικού χρέους. Για μήνες παρακο­λουθήσαμε τις κυβερνητικές κόντρες, με συγκεκριμένους παράγοντες να δι­αρρέουν ότι μόνο έτσι θα γλιτώσουμε από νέο μαχαίρι σε μισθούς και συντά­ξεις.

Φτάσαμε στη Σύνοδο Κορυφής του Φεβρουαρίου, όπου, λόγω του συνε­χούς εκτροχιασμού στα έσοδα και υπό την απειλή νέων μνημονίων και σκλη­ρών μέτρων, η κυβέρνηση αποκάλυψε τις προθέσεις της για αποκρατικοποιή­σεις – μαμούθ και πώληση της δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισ. ευρώ. Μέχρι που η δέσμευση σφραγίστηκε με την εγγραφή της στα συμπεράσματα της συνεδρίασης της ευρωζώνης. Ύστερα, ως διά μαγείας, η αποτελεσματικότητα των αποκρατικοποιήσεων ως προς τη μείωση του χρέους υποβαθμίστηκε. Σε μια νύχτα. Έτσι και νέα μέτρα έρχονται και νέα μνημόνια και νέα δάνεια.

Στην αναλυτική έκθεση προόδου για την ελληνική οικονομία, που συντά­χθηκε τον Φεβρουάριο (έχει σημασία αυτό), αλλά ανακοινώθηκε δύο μέρες μετά τη Σύνοδο της ευρωζώνης στις 13 Μαρτίου, αναφέρεται ότι τα 50 δισ. ευ-ρώ θα αφαιρέσουν μόνο 17% από το δημόσιο χρέος. Εάν αναλογιστεί κανείς ότι το 2015 το χρέος μπορεί να αγγίξει το 160% του ΑΕΠ, τότε μπορείτε να κα­ταλάβετε τι θα ακολουθήσει.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι τη θέση της τρόικας ασπάστηκε και ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου. Σε συνέντευξή του στην «Ημερησία» δήλωσε ότι η μείωση του χρέους από τις αποκρατικοποιή­σεις θα είναι της τάξεως του 20%.

Γράφει το ΔΝΤ στην σελίδα 56 της έκθεσης: «Οι αποδείξεις από τις απο­κρατικοποιήσεις των 50 δισ. ευρώ, την περίοδο 2011-2015, θα μπορούσαν να μειώσουν το χρέος στο 134% του ΑΕΠ μέχρι το 2015 από το 151% που είναι το βασικό σενάριο».

Λίγες σελίδες πιο κάτω, το ΔΝΤ ανα­φέρει ότι υπάρχουν «αξιοσημείωτα ρί­σκα – σοκ» για το βασικό σενάριο και θα χρειαστούν δύο επιπλέον χρόνια ώστε να επιτευχθούν οι δημοσιονομι­κοί στόχοι. Κύριοι λόγοι η χαμηλή εί­σπραξη εσόδων, η καθυστέρηση της επιστροφής στην ανάπτυξη, τα αυξημέ­να επιτόκια από την ΕΚΤ κατά 2% και οι νέες εγγυήσεις που μπορεί να δοθούν στις ελληνικές τράπεζες, όπως επίσης και οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

«Υπ’ αυτό το σενάριο, το χρέος θα φθάσει το 181% του ΑΕΠ το 2015 και θα υποχωρήσει στο 176% μέχρι το 2020». Μα οι αποκρατικοποιήσεις δεν θα έλυναν το πρόβλημα του χρέους, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση;

Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω το­ποθετήσεις του ΔΝΤ, δεν μπορεί παρά να αναλογιστεί κανείς ποιο θα είναι το επόμενο βήμα, αφού ούτε οι κρατικο­ποιήσεις μπορούν να «χτυπήσουν» τη δανειακή μάστιγα. Υπενθυμίζεται ότι η υποχρέωση της χώρας μας είναι να μει­ώσει το χρέος στο… 60% του ΑΕΠ!

Και ενώ το οικονομικό επιτελείο σφυρίζει αδιάφορα, μήπως οι της τρό­ικας – ως λαγός και πάλι – άρχισαν να θέτουν τις βάσεις για μια γερή αναδι­άρθρωση του χρέους; Διότι, έτσι όπως παρουσιάζονται οι τάσεις, μόνο αυτός ο δρόμος τούς μένει. Το ΔΝΤ αναφέρει ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιστρέψουμε στις αγορές το 2012, ακό­μη κι αν εφαρμοστεί πλήρως το μνημό­νιο. Συνεπώς;

Και αφού αυτή ήταν εξ αρχής η «λύ­ση», γιατί έπρεπε να μπει υποθήκη η οικονομική, πολιτική και κοινωνι­κή ζωή της χώρας για τα επόμενα 20 χρόνια, με μνημόνια, επιτηρήσεις και συνεχή δάνεια από διάφορα κέντρα εντός και εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης; Μήπως μόνο για να μας πάρουν ολό­κληρη τη χώρα οι τοκογλύφοι;

Για γερά νεύρα

Έτσι όπως διαμορφώθηκαν οι απο­φάσεις στο έκτακτο συμβούλιο των υπουργών Οικονομίας της ευρωζώνης, χώρες όπως η Ελλάδα, που θα χρεια­στούν νέα δάνεια για να επιβιώσουν, θα πρέπει να υπογράψουν ακόμα πιο αυστηρούς όρους επιτήρησης στα νέα μνημόνια.

Ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός, ο ESM, που θα τεθεί σε ισχύ από τα μέσα του 2013, θα έχει τη δυνατότητα να παρέχει δάνεια, υπό την προϋπό­θεση ότι χώρες που τα λαμβάνουν θα υποβάλλουν αυστηρότατο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής, το οποίο θα εγκρίνεται από το Διοικητικό Συμ­βούλιο του Ταμείου, από το Eurogroup και ακολούθως από τους αρχηγούς κρατών της ευρωζώνης. Η λήψη των δανείων θα γίνεται με κριτήριο το μέ­γεθος «της σοβαρότητας των δημοσι­ονομικών ανισορροπιών που παρου­σιάζει η υπό ένταξη στον μηχανισμό χώρα».

Όσο για την παρέμβαση στην πρω­τογενή αγορά κρατικών ομολόγων, την οποία αποζητά η Ελλάδα, αυτή θα γί­νεται μόνο όταν διαπιστωθούν «συν­θήκες έκτακτης ανάγκης». Οι οποί­ες βεβαίως θα καθορίζονται από τις υπόλοιπες χώρες – μέλη, και κυρίως τη Γερμανία.

Παράλληλα, όσες χώρες κάνουν αί­τηση για νέο δάνειο, αυτομάτως θα αποδέχονται και τους λεγόμενους κανόνες συλλογικής δράσης (CAC -«Collective Action Clauses»), βάσει των οποίων, εάν δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν το χρέος τους ή να ξε­πληρώσουν το δάνειο στην ώρα του, θα προχωρούν σε αναδιάρθρωση του χρέους με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα και βάσει των πρακτικών του ΔΝΤ!

Όλα αυτά από το 2013 και μετά. Για το τι θα γίνει μέχρι τότε ακόμα δεν υπάρχει σαφής συμφωνία στους κόλ­πους της ευρωζώνης. Δηλαδή το προ­σωρινό ταμείο EFSF ακόμη δεν μπορεί να παρέμβει στην αγορά και να αγο­ράσει κρατικά ομόλογα, κάτι το οποίο επιθυμεί η Ελλάδα. Οι διαπραγματεύ­σεις επ’ αυτού ενδέχεται να τραβή­ξουν έως τον Ιούνιο, κάτι που δεν μας συμφέρει, διότι, όσο περνά ο καιρός, τόσο θα δυσκολεύουν οι διαπραγμα­τεύσεις για περαιτέρω βοήθεια καθώς θα βγαίνουν στην επιφάνεια τα στοι­χεία για την πραγματική οικονομία.

Ζητάει… χάρες

Μέσα στην αναμπουμπούλα που έχει δημιουργηθεί στην Ε.Ε. για ενδε­χόμενη αλλαγή κυβέρνησης στην Πορτογαλία, αύξηση επιτοκίων από την ΕΚΤ, εκλογές στην Φινλανδία, ενδοκυβερνητικές γκρίνιες στη Γερ­μανία και επιπτώσεις από την καταστροφή στην Ιαπωνία, η κυβέρνη­ση προσπαθεί να αποσπάσει νέα – επικοινωνιακή – επιβράβευση από τους εταίρους.

Στη Σύνοδο Κορυφής, που αρχίζει σήμερα, ο πρωθυπουργός, με το προσχέδιο των νέων μέτρων και των αποκρατικοποιήσεων ανά χείρας, αναμένεται να ζητήσει να συμπεριληφθούν στα συμπεράσματα οι προ­σπάθειες που κάνει η κυβέρνηση για τη δημοσιονομική εξυγίανση. Η αρχική πρόθεση ήταν να ζητηθεί από την Ε.Ε. να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας ευνοϊκής ρύθμισης του υπάρχοντος δανείου εάν επιτευχθούν οι στόχοι του μνημονίου. Κάτι τέτοιο βεβαίως μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως επικοινωνιακό χαρτί, καθώς μια τέτοια αξιο­λόγηση χρονολογείται με τη λήξη του μνημονίου, δηλαδή από το 2015 έως το 2023.

Βέβαια είναι δύσκολο να προεξοφληθεί το εάν οι επιδιώξεις της κυ­βέρνησης θα περάσουν, καθώς το κλίμα στην Ε.Ε. είναι φορτισμένο λόγω των διαφωνιών που εξακολουθούν να υπάρχουν στα κρίσιμα ζη­τήματα της οικονομικής διακυβέρνησης και της αυστηροποίησης των ποινών για τους παραβάτες του Συμφώνου Σταθερότητας. Μπορεί να υπάρχει καταρχήν συμφωνία σε επίπεδο ευρωζώνης, όμως καμία από­φαση δεν μπορεί να εφαρμοστεί εάν δεν ψηφιστεί από τους 27, που είναι το επίσημο Συμβούλιο της Ε.Ε.

Σε αυτό το πλαίσιο συμπεριλαμβάνεται και η επικύρωση της πολιτικής συμφωνίας για επιμήκυνση του ελληνικού δανείου κατά 7,5 χρόνια και η μείωση του επιτοκίου κατά 1%. Εάν υπερψηφιστούν οι αποφάσεις από τη Σύνοδο Κορυφής, τότε αρχίζει ο μαραθώνιος για επικύρωσή τους και από τα 27 εθνικά Κοινοβούλια. Μόνο τότε οι αποφάσεις, και αυτές για τη χώρα μας, θα μπορούν να τεθούν σε ισχύ…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.