Η σελίδα του λοξού

Ενώ το σύννεφο έτρεχε στο στερέωμα, μια μάγισσα με μαύρα μακριά μαλλιά και γυάλινα μάτια έγνεθε στον βράχο τις σταγόνες που έπε­φταν από τα σημειώματα των καιρών.

Ενώ το σύννεφο έτρεχε στο στερέωμα, μια μάγισσα με μαύρα μακριά μαλλιά και γυάλινα μάτια έγνεθε στον βράχο τις σταγόνες που έπε­φταν από τα σημειώματα των καιρών.

♦ Και το ξεφτισμένο ύφασμα, λέξη εκπορνευμένη, μουσκεμένη από τους ορισμούς των στη­μένων αγορεύσεων, έμοιαζε ξεκούρδιστο έγ­χορδο ακουμπισμένο στο μουράγιο.

♦ Μια φέτα ψωμί και κομπάκια τα ψίχουλα στα λεπτά δάχτυλα τα αγιογραφημένα απ’ τα σταυροκοπήματα, να μαζεύονται οι μικροί μπαλάδες. Κτυπήματα ουρές να σηκώνουν τα κύματα, μάτια και στόματα αντιμέτωπα και μια δίνη ευ­τυχίας να φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους.

Μετά η τσιμινιέρα, ο καπνός, οι άνθρωποι.

♦ Αναστάτωση ανοιξιάτικη στο μεγαλοδύναμο λιμάνι.

♦ Αποσκευές αναμνήσεων στην εβδομάδα των παθών.

♦ Φορητές συσκευές, μηχανοκίνητες αισθή­σεις, ιχνογραφημένα συναισθήματα.

♦ Διαπραγμάτευση ανεπιτυχής, η εορταστική επανάληψη καταφεύγει στους πολυκαιρισμένους ήχους για να ξελασπώσει.

♦ Και ένας αποπροσανατολισμένος γλάρος μα­ζεύει στο μικρό ράμφος το προσκλητήριο των αναπνοών του συγκεντρωμένου πλήθους.

♦ Οι θηλυκές μέρες, οι μεγάλες μέρες.

♦ Με την παραπομπή του ουδετέρου στο ξενύ­χτι της προσμονής της ψευδαισθήσεως.

♦ Στοχασμοί πρωτόλειοι!

♦ Με τη νοσταλγία της παραδόσεως, τα κρυφά κατανυκτικά ραντεβού. Οι ματιές στο περίβολο, τα νοήματα, τα φιλιά τα γρήγορα κι από μέσα ο παπάς να λειτουργά την αγάπη.

♦ Μακρινά ταξίδια οι φευγαλέες σκέψεις σαν περνάς τα σοκάκια με τις ασπρισμένες πλάκες, τους χρωματιστούς τενεκέδες με τις σαρδελιές, τις καμάρες με τις τράβες.

♦ Κι όταν βγεις στο μπουγάζι να πετιούνται οι σταγόνες της αλμύρας να ιδρώνουν το πρόσω­πο. Και σκυφτός ο έρωτας να παλεύει τον βοριά μέχρι τ’ απάγκιο κάτω απ’ τ’ αρμυρίκι.

♦Όρκοι μεγαλόστομοι, εβδομαδιαίοι σελιδο­δείκτες των παθών στις γιορτές των σωμάτων.

Συλλογισμοί των μικρών στιγμών στο προαναφώνημα του καλοκαιριού.

♦ Προετοιμασία των ανθρώπων στα περιχαρα­κωμένα τοπία των συναισθημάτων.

♦ Πανηγυρικές ανταύγειες με περίσσια χάρη, χειραψίες και κτυπήματα φιλικά. Κρότοι αγο­ρασμένοι, συσκευασμένοι στα κουτιά, ακύρω­ση του χειροποίητου της ανεμελιάς, της φα­ντασίας.

♦ Κοντοπαντέλονα ξεχασμένα στα παλιά ανα­γνωστικά και αλλιώτικα τραγούδια σκαρφαλωμένα στις ταράτσες.

♦ Το μαρτιάτικο στο χέρι περιμένει το πρώτο χελιδόνι. Μα ακόμα να φανεί. Καρφωμένη κορ­δέλα υπενθύμισης, εισαγωγικά με αποσιωπητικά και μια λεπίδα να αποσυντονίζει τη διάθεση.

♦ Άμφια λιτά τα γράμματα, περίσσεψαν στο κείμενο.

♦ Μοναχικά τα λεγόμενα δεν βρήκαν τη σειρά και πέσαν στο πάτωμα. Σκοτάδι πυκνό. Γκρι με μαύρο. Μολύβια μυτερά. Σκισμένα χαρτιά.

♦ Μια βροχή μπλέχτηκε με την Πασχαλιά αμ­φισβητώντας την πρωτοκαθεδρία της. Μια ακτίνα πασχίζει να φροντίσει το προσδιορισμέ­νο. Ταπεινά συντρόφεψε τη γερόντισσα, έκανε ξωκλήσι τον βράχο κι έφτιαξε φωτοστέφανο.

♦ Και στην μπούκα, ανάμεσα στους φάρους, μια πλώρη αυτοκράτειρα φέρνει το άγιο φως.

♦ Υποκλίνονται στο θέαμα τα στοιχειά, χαμη­λώνει ο άνεμος, πετιούνται απ’ το πάτωμα τα γράμματα, στέκονται θεόρατα και γράφουν την ευχή στο χαμόγελο του μικρού που με το ζόρι στέκεται στον προβλήτα.

♦ Και η μπουρού ψέλνει την ειδοποίηση στις κακοτράχαλες αναζητήσεις.

Καλή Ανάσταση!

♦ Διατείνεται!

♦ Προτείνοντας.

Μυογράφημα

Πέντε έξι μικροί. Κάτω απ’ την ελιά. Ιεροτελεστία πασχαλινή.

Ένα ψαλίδι μεγάλο. Ένας σιδερένιος τενεκές. Αλεύρι, ένα πινέλο. Πολλές τσιμεντοσακούλες στοιβαγμένες. Μπαρούτη, φιτίλι και νερό. Ένα σουβλί για τις τρύπες. Σπίρτα, ένα πακέτο τσιγάρα και ενοχή πίσω απ’ τα κλαδιά.

Προεργασία ψιθυριστή, ολιγόλογη αγωνία.

Να κόβεται το χαρτί, λωρίδες λεπτές να τινάζεται η σκόνη.

Κι όταν τελειώνει η πρώτη αυγή και περιμένει στο έδαφος μεταμορφωμένο, στη βάση να χύνεται η έκρηξη.

Και μετά το δίπλωμα αργό σφιχτό αριστοτεχνικό.

Να μη ξεφεύγει το μαύρο αναστάσιμο απ’ τις πλευρές του τριγώνου. Μια από δω, μια από κει να φτιάχνεται το ισόπλευρο και στο τελείωμα να το πινέλο να χαϊδεύει την κατάληξη.

Κόλλημα και μετά στην πέτρα να στεγνώσει το υγρό να ζευγαρώσουν τα υλικά.

Μετά το μυτερό στα χέρια του καλλιτέχνη.

Με το δάχτυλο να πλαταίνει η βάση, να έρχεται το κοφτερό να βυθίζεται αργά με προσοχή, να μη σκιστεί η αρμονία.

Και η διαδικασία να επαναλαμβάνεται.

Το φιτίλι να κόβεται σε μικρό μήκος, να παρατάσσεται στο έδαφος.

Να μπαίνει αργά μέσα στη σάρκα να αγγίζει την

μπαρούτη να περιμένει τη

φλόγα.

Ένα σπίρτο στην ακμή οριζόντιο να ακουμπά η

κεφαλή στην ανοιγμένη με το

νύχι ουσία.

Μετά να σέρνεται αργά.

Κι όταν η φωτιά αγγίξει τα σπλάχνα να φεύγει το τρίγωνο.

Να γίνεται κρότος, να γίνεται ομορφιά, να γίνεται ψαλμωδία ξεχασμένη.

Στις παλιές πατριδογνωσίες!

Άναμμα

Λαμπάδα Περίαπτος

Με σκέπαστρο

Στο φαιό της γωνίας

Στη σιδερόπορτα

Η Υποταγή των δαιμόνων

Απομόνωση

Ραβδούχος η Ελαία

Αναγγελία βουβή

Η παρουσία

Λαΐς εντός

Δαΐς εκτός

Και επί τα αυτά

Η μοναξιά

Επιβεβλημένη εκ του σχήματος

Αμαρτωλή Φαντασμαγορία

Κρησφύγετο Της Νυκτολαμπίδος

Υπέρβαση της αληθείας

Δέος της ημέρας

Εκδίκηση του εσπέρου!

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.