Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Το φαινόμενο είναι πια πολύ συχνό. Στα πηγαδάκια έξω απ’ τα θέατρα ανθεί το ενοχικό σύνδρομο του Έλληνα θεατή, ο οποίος αδυνατεί ή ντρέπεται να πει την άποψή του για την παράσταση που μόλις παρακολούθησε. «Καλό θα πρέπει να ήταν, αλλά εγώ δεν έχω τις γνώσεις για να το καταλάβω» λένε συχνοπύκνως άνθρωποι σοβαροί και θεατρόφιλοι. «Πες αν σου άρεσε εσένα» τους ρωτάς, αλλά απάντηση δεν παίρνεις.

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Το φαινόμενο είναι πια πολύ συχνό. Στα πηγαδάκια έξω απ’ τα θέατρα ανθεί το ενοχικό σύνδρομο του Έλληνα θεατή, ο οποίος αδυνατεί ή ντρέπεται να πει την άποψή του για την παράσταση που μόλις παρακολούθησε. «Καλό θα πρέπει να ήταν, αλλά εγώ δεν έχω τις γνώσεις για να το καταλάβω» λένε συχνοπύκνως άνθρωποι σοβαροί και θεατρόφιλοι. «Πες αν σου άρεσε εσένα» τους ρωτάς, αλλά απάντηση δεν παίρνεις. Στο σύνθετο τοπίο της μεταμοντερνικότητας και της αποδόμησης κυρίως κλασικών έργων, η παρεξήγηση είναι πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη, που χάνεται σιγά – σιγά το μέτρο και η ουσία της θεατρικής πράξης, που δεν είναι άλλη από την πρόσληψη του θεάματος από τον θεατή, ο οποίος συχνά αδυνατεί να παρακολουθήσει στοιχειωδώς ένα έργο, αν προηγουμένως δεν ξέρει τουλάχιστον το στόρι. Και όχι μόνο αυτό. Στέκεται τόσο βαθιά αμήχανος μπροστά στο «νεωτερικό» φαινόμενο που λαμβάνει χώρα μπρος στα μάτια του, ώστε αναπτύσσει ενοχικά συμπλέγματα κατωτερότητας επειδή ακριβώς δεν μπορεί να συμμετάσχει στη θεατρική διαδικασία. Έχω δει με τα μάτια μου ανθρώπους στην πρόσφατη τσεχωφική παράσταση του Γιώργου Λάνθιμου για το Εθνικό Θέατρο να παρακολουθούν αποσβολωμένοι το θέαμα και στο τέλος να κοιτάζουν γύρω τους για να πιάσουν το κλίμα προτού χειροκροτήσουν. Οι «συμβολισμοί» της παράστασης ήταν τόσο εκτός τόπου και χρόνου, συσκοτίζοντας πλήρως τη δομή και την υπόθεση του έργου όχι μόνο για τους θεατές, αλλά και για τους ειδήμονες, οι οποίοι έχουν επίσης μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην επικρατούσα σύγχυση (δεν αναφέρομαι στη συγκεκριμένη περίπτωση). Συχνά βαφτίζουν αριστουργήματα θεάματα αμφιβόλου αισθητικής και ποιότητας, δεν παίρνουν χαμπάρι τις κακέκτυπες αντιγραφές παραστάσεων της αλλοδαπής και χαμογελούν με κατανόηση μπροστά σε συγχυτικά παραληρήματα σκηνοθετών που καταλήγουν σε σκηνοθετικές ακροβασίες χωρίς έλεος. Αρκεί καμιά φορά το όνομα του σκηνοθέτη και ενός «ποιοτικού» ηθοποιού, για να θεωρηθεί μια παράσταση σχεδόν αριστούργημα, πράγμα που δείχνει, εκτός από την έλλειψη Παιδείας όλων των εμπελκομένων, και μια βαθιά περιφρόνηση προς το φιλοθέαμον κοινό. Καλή η πρωτοπορία (είμαι η τελευταία που θέλει να νεκραναστήσουμε τον Μινωτή), αλλά, βρε αδερφέ, όλοι αξίζουμε μια καλή παράσταση. Και καμία καλή παράσταση δεν υπάρχει αν δεν την προσλαμβάνει επαρκώς ο φυσικός της αποδέκτης, δηλαδή το κοινό της.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.