Επικίνδυνες αποκλίσεις…

Από τη γένεση του «κινήματος των Αγανακτι­σμένων» επισημάναμε, μεταξύ άλλων, ότι ο χαρακτηρισμός «Αγανακτισμένοι» έχει βεβα­ρημένο παρελθόν και ανακαλεί δυσάρεστες μνήμες.

Από τη γένεση του «κινήματος των Αγανακτι­σμένων» επισημάναμε, μεταξύ άλλων, ότι ο χαρακτηρισμός «Αγανακτισμένοι» έχει βεβα­ρημένο παρελθόν και ανακαλεί δυσάρεστες μνήμες. Εννοούσαμε τους αλήστου μνήμης «αγανακτισμέ­νους πολίτες» που δρούσαν δήθεν υπέρ της πατρί­δος, της τάξης, σε γενικές γραμμές υπέρ των συμφε­ρόντων της κοινωνίας, προβαίνοντας σε απίστευτους τραμπουκισμούς και πράξεις βίας που προκαλούσαν τον αποτροπιασμό. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλά­δα η μνήμη μας, εκτός από επιλεκτική, είναι και κο­ντή, καλό είναι να θυμόμαστε πού και πού, όταν το καλεί η περίσταση.

Τότε, την αλησμόνητη για τη δη­μοκρατία και τους θεσμούς δεκαετία του ’60, ομά­δες τραμπούκων του παρακράτους της Δεξιάς – του κόμματος με το οποίο συνέπραξαν οι δυνάμεις της Αριστεράς το 1989 ενάντια στο πάντα επάρατο ΠΑΣΟΚ – κακοποιούσαν αριστερούς δημοκρατικούς πο­λίτες υπό την ανοχή της αστυνομίας. Αποκορύφωμα αυτής της εγκληματικής πολιτικής πρακτικής υπήρξε η δολοφονία ενός λαμπρού μέλους του ελληνικού Κοινοβουλίου, ενός εξέχοντος πολιτικού ανδρός, του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Αυτή η αποτρόπαιη δολο­φονία έγινε ορόσημο των αγώνων ενός ταλαιπωρη­μένου και προδομένου πανταχόθεν λαού. Οργανωμένοι τραμπούκοι και παρακρατικοί υπό τον μανδύα των «αγανακτισμένων πολιτών» ήταν αυτοί που του είχαν επιτεθεί και στη διάρκεια της Μαραθώνιας δι­αδρομής, λίγο πριν από τη δολοφονία του. Γενικά, στην ιστορική μνήμη του λαού μας, η λέξη «αγανα­κτισμένος» φέρνει σκοτεινές εποχές και ως εκ τούτου θεωρώ ατυχέστατο και ανιστόρητο τον χαρακτη­ρισμό του κινήματος των πολιτών που κατακλύζουν για ποικίλους λόγους τις πλατείες της χώρας. Μια μειονότητα από αυτούς τους λεγόμενους αγανακτισμένους έχει κάνει μόδα τον τραμπουκισμό.

Έτσι βρισκόμαστε μπροστά στο απίθανο φαινόμενο ανα­βίωσης των πάλαι ποτέ «αγανακτισμένων πρακτι­κών», οι όποιες επιλεκτικά στρέφονται κατά βουλευτών του εκλεγμένου, με συντριπτική πλειοψηφία, κόμματος του ΠΑΣΟΚ, και μέχρι στιγμής ως εκ θαύ­ματος δεν έχουμε ζήσει τα χειρότερα. Βρισκόμαστε μπροστά στην αναβίωση ενός εφιαλτικού φαινομέ­νου, που καθίσταται εφιαλτικότερο όταν υπεύθυνες – υποτίθεται – και θεσμικές απόψεις ενθαρρύνουν εμμέσως πλην σαφώς παρόμοιες τακτικές. Αυτό το εξωφρενικό φαινόμενο είναι ακατανόητο: Από πού πηγάζει; Ποιος είναι ο σκοπός του, πέρα και πίσω από τα βαλλόμενα πρόσωπα, τα οποία λοιδορούνται με ακατονόμαστες και εξωφρενικές κατηγορίες; Ποιος φιλοτεχνεί και πληρώνει τις αφίσες; Τελικά, φαίνεται – αν λάβουμε υπ’ όψιν αυτά που συμβαί­νουν – ότι η ιστορία δεν διδάσκει κανέναν, ούτε καν αυτά τα θύματά της, κάποια εκ των οποίων με τρο­μαχτική επιπολαιότητα, ανευθυνότητα και εγκλη­ματική προθυμία μετατρέπονται σε θύτες…

Στην Ελλάδα του 2011, με μια κατακτημένη δημοκρατία που έφερε τον λαό με τα θετικά και τα αρνητικά του στο προσκήνιο όσο σε καμιά άλλη εποχή στη νεότε­ρη Ιστορία της χώρας, αποτελεί ύψιστη ύβρη η αμφισβήτησή της, από παρασιτικούς κομματικούς μηχανισμούς που αδυνατούν να πείσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους για τις ιδέες τους και τα λεγόμενά τους, και γι’ αυτό επιδιώκουν ως πολιτική πρακτική το χάος και την ασυδοσία της ακατάσχετης και κενού περιεχομένου δημαγωγίας.

Στον κοινοβουλευτισμό, τον οποίο ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα του εκλογικού σώματος, αγανακτισμένων, ξυρισμένων, πλυμένων, ανατριχιασμένων και απαυδισμένων Ελ­λήνων, τα αδιέξοδα λύνονται με τις κάλπες και όχι με τις «προοδευτικές» καρπαζιές. Το απεχθές φαινό­μενο άρχισε με τα γιαουρτώματα, ως παίγνιο αισθη­τικής διαμαρτυρίας εκλεπτυσμένων ψυχών, τα οποία έτυχαν ευνοϊκής υποδοχής από μερίδα γιαουρτωμανών πληβείων αγωνιστών. Ακολούθησαν τα αισθη­ματικά φτυσίματα, οι επαναστατικές μπουνιές, κλο­τσιές κι όποιον πάρει ο χάρος, για να καταλήξουμε στα οργανωμένα γιουρούσια εναντίον ελεύθερων και κυρίως εκλεγμένων βουλευτών, τη συνείδηση των οποίων ελέγχουν ανώνυμοι ταραξίες που χτυ­πούν ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Πολλοί εναντί­ον ενός: η γενναιοφροσύνη και ο πολιτικός διάλογος στο φόρτε του! Τι λοιπόν προσπαθούν να δηλώσουν με την εκρηκτική τους βία αυτοί οι τύποι; Είναι προ­φανές ότι κάποιοι επενδύουν στην πολιτική εκτροπή προκειμένου να λύσουν δικά τους πολιτικά αδιέξο­δα. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι όσοι στα τελευταία γκάλοπ βλέπουν την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, δεν βλέπουν, λόγου χάρη, ότι για πολλές «προοδευτι­κές» πολιτικές δυνάμεις η τεράστια αυτή ευκαιρία να διευρύνουν τους εκλογικούς τους ορίζοντες πέ­φτει στο κενό… Ας το δούνε έτσι, μήπως και εξάγουν κάποιο χρήσιμο πολιτικό συμπέρασμα.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.