Της Ιωάννας Μπλάτσου

Μετά την απογοήτευση των «Σκηνοβατών» του Σταμάτη Φασουλή, η λιτή «Μήδεια» του Αντώνη Αντύπα και τις εντυπώσεις κέρδισε και ρεκόρ εισιτηρίων έκανε.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Μετά την απογοήτευση των «Σκηνοβατών» του Σταμάτη Φασουλή, η λιτή «Μήδεια» του Αντώνη Αντύπα και τις εντυπώσεις κέρδισε και ρεκόρ εισιτηρίων έκανε. Μετά από ένα σερί μέτριων έως πολύ κακών ελληνικών παραγωγών για το θέρος του 2011 –με εξαίρεση το φεστιβαλικό «Παρτάλι» και την αψεγάδιαστη ερμηνεία του Χρήστου Στέργιογλου-, έρχεται η παράσταση του Αντύπα για να μας υπενθυμίσει το προ-πολλού-απολεσθέν αυτονόητο: να «ακούγεται» το κείμενο σε μια παράσταση και να μη θάβεται κάτω από τη σκηνοθετική άγνοια ή μωροφιλοδοξία. Ο Αντώνης Αντύπας και οι εκλεκτοί συνεργάτες του έκαναν μια σοβαρή καλλιτεχνική πρόταση για το Ελληνικό Φεστιβάλ σε μια περίοδο που οι ντόπιοι καλλιτέχνες με τις θερινές παραστάσεις τους μοιάζουν να είναι αυτιστικά αποστασιοποιημένοι από τις καταιγιστικές κοινωνικές ζυμώσεις του τόπου.

Στην άδεια Επιδαύρια ορχήστρα δεσπόζει το κουφάρι της Αργώς (σκηνικά, Γιώργος Πάτσας), που μοιάζει με πουλί με ανοιγμένα τα φτερά του. Αριστερά, ένας μεταλλικός λουτήρας και πίσω μια ευθεία, με μπλε νέον φωτισμό, γραμμή (φωτισμοί, Λευτέρης Παυλόπουλος) σηματοδοτεί το θαλασσινό ορίζοντα της Κορίνθου, της Ιωλκού, της Κολχίδας. Ορίζοντας που θα βαφτεί πύρινος κόκκινος, όμοια με τους φωτισμούς που «βάφουν» και την Αργώ, που θα μεταμορφωθεί στο άρμα του Θεού Ήλιου μέσω του οποίου γίνεται η ανάληψη της Μήδειας στους ουρανούς μετά το φόνο των παιδιών της. Το κόκκινο χρώμα του ορίζοντα είναι εκεί όχι για να φωτίσει αλλά για να ερεθίσει, να θυμίσει, να κεντρίσει. Πρόκειται για την πιο εντυπωσιακή σκηνή της παράστασης με έντονη την αισθητική συμβολή του μαιτρ του σχεδιασμού των φωτισμών, Λευτέρη Παυλόπουλου, που φωτίζει δεξιοτεχνικά τους μαιάνδρους του ψυχισμού της ευριπίδειας ηρωίδας, όπως άλλωστε και οι μουσικές συνθέσεις της Ελένης Καραϊνδρου. Μάλλον συμβατικά τα ευκόλως μαύρα κοστούμια (Γιώργος Πάτσας) του χορού και των υπόλοιπων ρόλων, πλην του λευκού λινού φορέματος της Μήδειας και του κρεμ σακακιού του Ιάσονα και των ρούχων των παιδιών.

Εν αρχή ην το κείμενο

Η «Μήδεια» του Αντύπα ακολουθεί κατά γράμμα τη σύγχρονη και συνάμα ποιητική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά στη σκιά των λέξεων της οποίας κρύβονται χθόνια συναισθηματικά συμπλέγματα. Η μετάφραση, λοιπόν, καθορίζει τη λιτή σκηνοθετική γραμμή, η οποία –ευτυχώς- δεν πέφτει στο σκόπελο νευρωσικών σκηνοθετισμών. Ο Αντύπας, άλλωστε, είναι γνωστό ότι επιλέγει να συνεργάζεται με έμπειρους ηθοποιούς, στους οποίους αφήνει χώρο να αναπτύξουν τις ιδέες τους πάνω στους ρόλους τους. Ετσι, έχουμε, και σε αυτή την παράστασή του υποδειγματικές ερμηνείες. Η Μήδεια της Αμαλίας Μουτούση αρχικά ηττημένη και αμφίθυμη, στη συνέχεια οργισμένη και αποφασισμένη και στο τέλος αγέρωχη, η ενσάρκωση του ίδιου του Μύθου, της αρχέγονης δύναμης της Φύσης, της Γυναίκας. Αυτή η σπουδαία ηθοποιός πραγματικά μέσα από μικρές λεπτομέρειες αναδεικνύει τη συνθήκη και το βάθος κάθε ψυχολογικής διακύμανσης της ευριπίδειας ηρωίδας: όταν αμφιταλαντεύεται για την απόφασή της να σκοτώσει ή όχι τα παιδιά της, βάζει και βγάζει συνεχώς το πανωφόρι της. Όταν το ίδιο το κείμενο της «επιβάλλει» να «αγγίζει το δεξί χεράκι των παιδιών της» ή «να τα αγκαλιάζει», αυτή όχι μόνο δεν τα αγγίζει, δεν έχει καν οπτική επαφή με αυτά, είναι ήδη βυθισμένη στο δικό της έρεβος. Ισάξιος, απέναντι στη Μήδεια της Μουτούση, ο Ιάσωνας του Χρήστου Λούλη, ερμηνευτικά διαυγής και στιβαρός, δίνει στο ρόλο του μια διάσταση γήινη, πραγματιστική, προσδίδοντας μια καλοδεχούμενη σύγχρονη, οικεία φωνή σε ένα ρόλο 2.500 ετών. Ο Αρης Λεμπεσόπουλος ως Κρέοντας υιοθετεί μια πιο εξωστρεφή ερμηνευτική προσέγγιση (υπερβολικές χειρονομίες, τραβηγμένα φωνήεντα στο λόγο του) προφανώς για να προσδώσει κύρος στον άρχοντα της Κορίνθου. Νομίζω, ότι ένας ηθοποιός επιβλητικός άμα τη εμφανίσει, όπως ο ίδιος, δεν χρειάζεται «δεκανίκια» σκηνικής ύπαρξης. Ο Δημήτρης Ημελλος είναι κυριολεκτικά ένας Αγγελος θανάτου. Η εξαιρετικά δουλεμένη ερμηνεία του θυμίζει το βάθος και την ένταση των συνθέσεων του Μπετόβεν. Ομοίως, πολύ σωστοί στους ρόλους τους, ο Γιάννης Νταλιάνης (Αιγέας), Θέμης Πάνου (Παιδαγωγός) και Μαρία Καλλιμάνη (Τροφός). Ο χορός, αντιθέτως, είναι αμήχανα καθοδηγημένος, υιοθετώντας μια παλιακή φόρμα που έρχεται σε κόντρα με το σύγχρονο λόγο του Χειμωνά αλλά και εν γένει της παράστασης.

INFO:Η παράσταση θα επαναληφθεί αρχές Σεπτέμβρη στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. Πληροφορίες: www.greekfestival.gr.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.