Η επιστροφή του Ανδρέα (6)

Tου ανώνυμου Πασόκου…

Τα δελτία των 8.30 είχαν αναστατώσει τον Παναγιωτακόπουλο. Την προσγείωση του UFO στο Ελληνικό την είχαν δει πολ­λοί. Και όλοι συµφωνούσαν. Ένας ηλικιωµένος τύπος µε καπέλο και καµπαρντίνα, σε στιλ Χάµφρεϊ Μπό­γκαρτ, κατέβηκε κάνοντας νόηµα σε µια νεαρή, όµορφη γυναίκα να τον ακολουθήσει…

Tου ανώνυμου Πασόκου…

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ: To διαστηµόπλοιο «Παράδεισος Ι» προσγειώνεται στο παλαιό αεροδρόµιο του Ελληνικού. Ένας τύπος µε καµπαρντίνα και καπέλο σε στιλ Χάµφρεϊ Μπόγκαρτ κατεβαίνει. Στο τελευταίο σκαλί γυρίζει και κάνει ένα νεύµα στη σέξι αεροσυνοδό να τον ακολουθήσει… Τα «δελτία των 8» έχουν πάρει φωτιά: «Προσγείωση… UFO στο Ελληνικό!». Αυτόπτες µάρτυρες περιγράφουν τη σκηνή… Ο Αντρέας και η Έµιλυ περνούν το πρώτο τους βράδυ στην Αθήνα, σ’ ένα ξενοδοχείο ηµιδιαµονής της παραλιακής…

Θα γυρίσει!

Τα δελτία των 8.30 είχαν αναστατώσει τον Παναγιωτακόπουλο. Την προσγείωση του UFO στο Ελληνικό την είχαν δει πολ­λοί. Και όλοι συµφωνούσαν. Ένας ηλικιωµένος τύπος µε καπέλο και καµπαρντίνα, σε στιλ Χάµφρεϊ Μπό­γκαρτ, κατέβηκε κάνοντας νόηµα σε µια νεαρή, όµορφη γυναίκα να τον ακολουθήσει… Αυτές οι περι­γραφές του είχαν ξυπνήσει µνή­µες!

«Λες…» έλεγε και ξανάλεγε. Το ένστικτό του, το οποίο πάντα εµπιστευόταν ο τελευταίος µε­γάλος   συγκεντρωσιάρχης   του Αντρέα, είχε µπει σε εγρήγορ­ση… «Κάτι γίνεται… που δεν έχω καταλάβει!» µουρµούρισε µε πείσµα.

Αυτά σκεφτόταν όταν χτύ­πησε την πόρτα και µπήκε στο γραφείο του κυρίου Αντώνη. Ήταν και ο Πέτρος…

«Καλώς τον…» είπε ο Αντώ­νης.

«Τι γίνεται;».

«Βλέπει κάθε βράδυ στον ύπνο του τον Αντρέα», πετάχτηκε και εί­πε ο Πέτρος.

«Ε, αυτό δεν είναι και έγκληµα…», παρατήρησε µε χιούµορ ο Λιβάνης και συµπλήρωσε: «Με όσα γίνονται, Πέτρο µου, µπορεί να είναι έως και φυσιολογικό, για τον τελευταίο Μοϊκανό ΠΑΣΟΚο…».

Το µυαλό του Γιώργου, όµως, ήταν αλλού. «Είδατε χθες ειδή­σεις; Το UFO τι ήταν; Και εκείνος ο τύπος, µε την γκόµενα που κα­τέβηκε, δεν σας λέει τίποτα… Ποιος µπορεί να ήταν;».

«Α, καλά είσαι για ψυχίατρο – πρέπει να σε δει η Μαρίνα!» πετά­χτηκε ο Πέτρος έξαλλος. Είχε φοβηθεί µε το ενδεχόµενο µήπως ο Παναγιωτακόπουλος άρχιζε να τα λέει αυτά και δηµοσίως.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο Λιβάνης, µε την τεράστια εµπειρία που είχε, πάντα επενέβαινε κατευναστικά. «Άσε, Πέτρο, να δούµε πώς το σκέφτεται ο Γιώργος – εάν έχει άλλες πληροφορίες».

«Δεν έχω πληροφορίες. Αλλά σας ρωτάω: Έχει πεθάνει το ΠΑΣΟΚ;».

«Έχει», απάντησε ο Λιβάνης.

«Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει», είπε ο Γιώργος. «Γιατί να µην συµβαί­νει το ίδιο και µε τον Αντρέα; Και να αποφάσισε να γυρίσει; Εξάλλου, όλοι νεκροί είµαστε κι όµως κυκλοφορούµε».

«Φιλοσοφικά, Γιώργο, έχεις δίκιο…». «Εγώ δεν ξέρω φιλοσοφικά και ξεφιλοσοφικά, αλλά ποιος είναι αυτός που κατέβηκε από το UFO;».

«Πάντως, Γιώργο, αν είναι ο Αντρέας, µη ζορίζεσαι, σίγουρα θα µας πάρει τηλέφωνο. Θα θέλει να του κάνουµε καµιά συγκέντρωση και κυρίως να του βρούµε γκαρσονιέρα! Άρα µην ανησυχείς…» πέταξε ο Πέτρος ψιλοειρωνικά.

«Καλά, κοροϊδεύετε… Αλλά ο Αντρέας θα γυρίσει! Είµαι σίγουρος», είπε φεύγοντας ο Παναγιωτακόπουλος.

Όταν έµειναν µόνοι, ο Λιβάνης κοίταξε τον Πέτρο. «Είναι καλό παι­δί, µε πίστη και πάθος, αλλά πρόσεχέ τον…» είπε.

Ψυχρολουσία

Όσο χάλια ήταν το µοτέλ ηµιδιαµονής όπου πέρασε ο Αντρέας το πρώτο του βράδυ στην παραλιακή κοντά στο Ελληνικό, τόσο υπέροχη ήταν η βραδιά. Θύµιζε κάτι από «Άγρια Ορχιδέα» µε την Κάρε Ότις και τον Μίκι Ρουρκ. Μια Έµιλυ ήταν και η Κάρε… και µία Κάρε ήταν η Έµιλυ!

Ο πρόεδρος ξύπνησε ορεξάτος. Πείναγε σαν λύκος. Άνοιξε το παράθυρο. Ο ήλιος του Φαλήρου ήταν µαγευτικός. Και αυτή η διαφάνεια της ατµόσφαιρας καλύτερη κι από τον Παράδεισο. Η Έµιλυ, ξαπλωµένη ακόµα στο κρεβάτι µπρούµυτα, «γουργούριζε» σαν γατούλα µε χυµένα τα ατέλειωτα πόδια της και αναση­κωµένα τα υπέροχα γυµνά οπίσθιά της, έκανε τον Αντρέα να µην µπορεί να πάρει τα µάτια του από το υπέροχο, το ονειρικό αυτό θέαµα.

Είχε ξυπνήσει. Γύρισε ανάσκελα χωρίς ν’ ανοίξει τα µάτια της, µε το δάχτυλο στο στόµα. Ο Αντρέας µπήκε στο µπάνιο για ένα δροσερό ντουσάκι. Όταν βγήκε, είχε σηκωθεί και η Έµιλυ. Πείναγε κι αυτή, υπερβολικά.

Έπειτα από µισή ώρα, κατηφόρισαν προς την παραλία. Η µέρα ήταν µαγευτική. Μπήκαν στο πρώτο παραλιακό καφέ που συνάντησαν και παρήγγειλαν ένα πλούσιο πρωινό.

Το απόλαυσαν µε την ησυχία τους. Η θάλασσα τον είχε τρελάνει. Έτσι του ’ρχόταν να πάρει ένα µαγιό και να βουτήξει. Ήταν µία από τις µεγάλες αγάπες του. Αλλά συγκρατήθηκε. Κοίταξε το ρολόι. Ήταν περασµένες 11. Σηκώθηκαν. Ήθελε να κάνει µια βόλτα στην Αθήνα. Σταµάτησε το πρώτο ταξί που βρήκε και µπήκαν µέσα…

«Πού πάµε;» ρώτησε ο ταξιτζής.

«Στην Εκάλη», πέταξε αυθόρµητα ο Αντρέας. Ήθελε να κάνει µια βόλτα µνήµης.

«Από δω είστε; Γιατί κάπου µου φαίνεται ότι σας ξέρω…» είπε ο ταξιτζής.

«Όχι, είµαι Έλληνας του Καναδά. Και ήρθαµε για διακοπές».

Η Έµιλυ δίπλα του είχε συγκεντρώσει την προσοχή της στους δρό­µους της Αθήνας.

Της έκανε εντύπωση ο πρωτότυπος συνδυασµός οµορφιάς και ασχήµιας. Έµοιαζε σαν νεοϋορκέζικο έργο τέχνης! Της άρεσε…

«Θα πάµε περιφερειακά για να αποφύγουµε την πλατεία Συντάγ­µατος, γιατί γίνεται χαµός πάλι σήµερα από το πρωί µε τους αγανα­κτισµένους», πέταξε ο ταξιτζής.

«Εντάξει», είπε ο Αντρέας, κάνοντας ότι καταλαβαίνει. Όµως πα­ραξενεύτηκε. Ποιοι ήταν οι «αγανακτισµένοι»; Ήξερε τις απεργί­ες των συνδικαλιστών, των αγροτών, του ΠΑΜΕ τις µεγάλες συγκε­ντρώσεις κατά των Αµερικάνων, κατά των βάσεων του ΝΑΤΟ, αλλά «αγανακτισµένους» πρώτη φορά άκουγε! Και «αγανακτισµένους» µε τι; Σοσιαλιστική κυβέρνηση ήταν στην εξουσία. Για να µην «καρ­φωθεί», όµως, δεν ρώτησε. «Κανένα ακροδεξιό κίνηµα, ίσως», σκέ­φτηκε.

Όταν πέρασαν τον «Τροχονόµο» της Κηφισίας, ο ταξιτζής ρώτησε: «Πού ακριβώς στην Εκάλη θέλετε;».

«Στην οδό Αγράµπελης…».

Ο ταξιτζής κούνησε το κεφάλι του, κάπως περίεργα, αλλά µε νόη­µα. «Ξέρω, ξέρω, εκεί που έµενε ο µακαρίτης…» είπε.

Ο Αντρέας δεν αντέδρασε. Έκανε ότι δεν άκουσε. Η Έµιλυ του ’πιασε τρυφερά το χέρι. Διαισθανόταν τη συναισθηµατική φόρτιση του προέδρου. Ήθελε να τον χαλαρώσει λίγο. Πέρασαν την Ερυθραία, µετά το Καστρί και ύστερα από λίγο έστριψαν στην οδό Αγράµπελης. «Προχώρα λίγο και θα σου πω…». Είχαν αλλάξει πολλά. Για ξεκάρφωµα, του ’πε να πάει εκατό µέτρα πιο πάνω. Κατέβηκε µαζί µε την Έµιλυ και είπε στον ταξιτζή να περιµένει.

Κατηφόρισε. Το… «κωλόσπιτο», έτσι το ’λεγε κι αυτός για πλάκα, δεν υπήρχε πουθενά! Το ’χε καταπιεί η γη… Αναγνώρισε την παλιά είσοδο. Ήταν αλλαγµένη. Πήγε πιο κοντά και κοίταξε µέσα. Υπήρχαν κάτι πολυτελείς µεζονέτες! Το σπίτι του Αντρέα, το σπίτι του ιστορι­κού ηγέτη του ΠΑΣΟΚ, το ιστορικό «κωλόσπιτο», που το ’χε πληρώσει πολιτικά τόσο ακριβά, είχε δοθεί αντιπαροχή!

Κοίταξε και δεν πίστευε αυτό που έβλεπαν τα µάτια του. Είχε σο­καριστεί… Όµως ο Αντρέας ήταν σκληρό καρύδι. Έσφιξε τα δόντια του, αγκάλιασε την ΄Εµιλυ και ανηφόρισε. «Είδες αυτό που ήθελες να δεις;» τον ρώτησε δειλά η Έµιλυ, καθώς έβλεπε τα συννεφιασµέ­να µάτια του.

Ο Αντρέας δεν απάντησε. Το µόνο που σκεφτόταν και ήλπιζε ήταν η «αντιπαροχή» να είχε σταµατήσει εδώ…

Κατεβαίνοντας προς την Αθήνα είχε στο µυαλό του είχε να περά­σει και από το Καστρί, αλλά το απέφυγε. Δεύτερη «αντιπαροχή» την ίδια µέρα ήταν κάτι που δεν θα µπορούσε να αντέξει.

«Στη Χαριλάου Τρικούπη», είπε στον ταξιτζή. Παρ’ ότι όσο ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέφευγε να πηγαίνει, η ιστορία τώρα τον εκ­δικούνταν. Ήθελε σαν τοξικοµανής να περάσει από τη Χαριλάου Τρι­κούπη να πάρει τη δόση του.

Όταν έφτασαν, κατέβηκε µόνος του. Άφησε την Έµιλυ µέσα στο ταξί.

«Εδώ δεν είναι τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ;» ρώτησε στο διπλανό ψιλι­κατζίδικο. «Όχι, κύριε, έχουν φύγει εδώ και καιρό! Έχουν πάει στην Ιπποκράτους. Τα γραφεία έτσι; Γιατί το ΠΑΣΟΚ πού έχει πάει δεν ξέ­ρω αν µπορεί κανένας να σας απαντήσει…» πέταξε ειρωνικά ο τύπος. Ο Αντρέας χλόµιασε. Του ’ρθε σαν κεραµίδα στο κεφάλι.

Το «κωλόσπιτο» είχε γίνει µεζονέτες. Τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ είχαν µετακοµίσει, το ΠΑΣΟΚ ήταν… αγνώστου διαµονής και ο ίδιος άρχισε να µην νιώθει καλά.

Συνεχίζεται…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.