Συνέντευξη στη Δώρα Αμαραντίδου

Ο Μίνως Μάτσας συνέδεσε προσφάτως το όνομά του με μια τηλεοπτική επιτυχία, «Το Νησί».

Συνέντευξη στη Δώρα Αμαραντίδου

Ο Μίνως Μάτσας συνέδεσε προσφάτως το όνομά του με μια τηλεοπτική επιτυχία, «Το Νησί». Είναι, πράγματι, ασύνηθες για έναν Έλληνα συνθέτη, με ποιοτικά χαρακτηριστικά, να γίνεται λαοφιλής στον τόπο του γράφοντας soundtrack για τη μικρή οθόνη. Βεβαίως, για τους σινεφίλ η περίπτωση Μάτσας είναι συνδεδεμένη με επανειλημμένες βραβεύσεις μουσικής για ταινίες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Για τους υπόλοιπους, το έργο του μπορεί να είχε επισκιαστεί από την ιστορική βαρύτητα του ονόματός του στην ελληνική δισκογραφία. Αλλά εκείνος φρόντισε να περιφρουρήσει τη δουλειά του, επιλέγοντας από πολύ νωρίς να ζήσει στην Αμερική για να δοκιμαστεί επί ίσοις όροις με τους ομότεχνούς του σε διεθνές μουσικό επίπεδο. Ωστόσο το φετινό καλοκαίρι έγινε γνωστός και στους θεατρόφιλους, γράφοντας τη μουσική για την παράσταση «Ειρήνη».

Με μουσικό αντάρτικο σε ό,τι μη ειρηνικό μοιάζει η μουσική σας για την «Ειρήνη». Με ποιες σκέψεις συνθέσατε; Με τη σκηνοθετική οδηγία του δαιμόνιου Πέτρου Φιλιππίδη, έγραψα 12 χορικά, εμπνευσμένα από τη δύναμη του Τρυγαίου και των συντρόφων του, που ανεβαίνουν στον Όλυμπο να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Πρόκειται για μουσική που περιέχει στοιχεία από ό,τι θεωρώ παράδοση και τρέχει στις φλέβες μου: Κλαρίνα, βιολιά, λαούτο, σαντούρι, γκάιντα, μπουζούκι, χάλκινα και πολλά κρουστά.

Τι λέτε; Θα καταφέρουμε να βρούμε έναν… Τρυγαίο; Θα ήμουν αφελής αν σας απαντούσα ότι θα βρούμε έναν Τρυγαίο. Αν ελπίζω; Ναι. Ελπίζω στις νεότερες γενιές. Διότι μέχρι τώρα, όπως φαίνεται, ο Έλληνας δεν αγαπάει τη χώρα του. Ρίξτε μια ματιά στην ελληνική ύπαιθρο, τις παραλίες, τα πεζοδρόμια, και θα καταλάβετε… Μέχρι να βρεθεί, λοιπόν, κάποιος πολιτικός ηγέτης που ν’ αγαπάει αυτόν τον τόπο, ας κοιτάξει ο καθένας μας να είναι σωστός με τον εαυτό του, τη δουλειά του, τους συνεργάτες του.

Εάν γράφατε τη μουσική για ένα κοινωνικό – πολιτικό ντοκιμαντέρ με θέμα τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, ποιο χαρακτήρα θα είχε; Θα είχε, φαντάζομαι, σκληρές ηχητικές στιγμές, ευαίσθητες και σίγουρα φωτεινές και αισιόδοξες.

Κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία το soundtrack από «Το Νησί». Ποιο είναι το δικό σας απόσταγμα από αυτή τη δουλειά; «Το Νησί» μου έδειξε πως, όταν υπάρχει ταλέντο και σοβαρή δουλειά, σε συνδυασμό με οικονομική υποστήριξη, μπορούν να γίνουν θαύματα. Δεν δέχομαι την εύκολη ατάκα ότι το κοινό θέλει μόνο κωμωδία. Και βγήκαν λάθος όσοι έλεγαν ότι «Το Νησί» δεν θα βρει ανταπόκριση επειδή είναι μια δραματική ιστορία.

Σας απασχολεί η αυτοδυναμία της μουσικής σας μετά το κόψιμο του ομφάλιου λώρου από τη σκηνική δράση των ηθοποιών; Πολλές φορές έχει τύχει να ακούσω ακροατές που ευχαριστιούνται με τις μουσικές που έγραψα για μια εικόνα. Αλλά δεν είναι αυτός ο αρχικός μου στόχος. Όταν γράφω μουσική για το θέατρο ή τον κινηματογράφο, πρωτίστως με απασχολεί να προχωράω την πλοκή. Η μουσική «ανοίγει» την εικόνα. Αν καταφέρω αυτό το πάντρεμα, είμαι ευτυχισμένος. Το ίδιο και ο σκηνοθέτης! Και πιστέψτε με, θέλω να κάνω τους συνεργάτες μου χαρούμενους. Γιατί στο τέλος αυτό που μένει είναι η εμπειρία.

Σε ποιο τόπο περνάτε τον περισσότερο χρόνο σας για ζωή και δημιουργία; Ουσιαστικά είμαι στην Αμερική από το 2000. Όμως, για τη δουλειά μου δεν έχει σημασία πού βρίσκομαι. Κάθε φορά η μουσική με πάει όπου θέλει αυτή. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, επί ενάμιση χρόνο, είχα ανοιχτή γραμμή Λος Άντζελες – Πλάκα Κρήτης. Η Ελλάδα είναι ο τόπος που γειώνονται τα συναισθήματα και οι ιδέες μου. Αλλά στην Αμερική χρωστάω πολλά: Το κυριότερο είναι ότι ήρθα πιο κοντά στον εαυτό μου.

Μήπως η μουσική παγκοσμιοποίηση εγκλωβίζει τη φαντασία των δημιουργών σε μια «γλώσσα» χωρίς ταυτότητα; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κίνδυνος από την έκθεση ενός μουσικού στην παγκόσμια κοινότητα, με την προϋπόθεση ότι ο ίδιος ξέρει ποιος είναι. Ίσα – ίσα που πλουτίζει το μουσικό λεξιλόγιο. Για παράδειγμα, ο Erik Satie έγραψε τις «Gnosiennes» αφού άκουσε κάποιους πλανόδιους τσιγγάνους μουσικούς να παίζουν στην παγκόσμια έκθεση στο Παρίσι στις αρχές του 20ού αιώνα. Βλέπετε, δεν υπήρχε το Ίντερνετ και ο Satie είχε ισχυρή μουσική προσωπικότητα.

Η αξία της μουσικής και οι δημιουργοί της κινδυνεύουν επί της ουσίας από την ιντερνετική κλοπή ή όχι; Η ευκολία με την οποία κυκλοφορεί η μουσική στο Ίντερνετ ικανοποιεί εμάς τους δημιουργούς, αλλά θα μας ωφελούσε περισσότερο αν μπορούσαμε να ζούμε από τη μουσική μας. Τα χιλιάδες κλικ σε ένα κομμάτι στο youtube σημαίνουν ότι κάποιοι παίρνουν χαρά ακούγοντας τη δουλειά μας, αλλά δεν σημαίνουν ότι οι δημιουργοί έχουμε και τις αντίστοιχες οικονομικές απολαβές.

Θα επιχειρούσατε σήμερα να πάρετε μέρος στην καλλιτεχνική διεύθυνση ή στο άνοιγμα μιας νέας δισκογραφικής εταιρείας, όπως είχε κάνει ο παππούς σας όταν ήταν περίπου στην ηλικία σας; Και πώς βλέπετε το μέλλον των ηχογραφημάτων; Καταρχάς, δεν θα επιχειρούσα μια επιχειρηματική δραστηριότητα, γιατί υπάρχουν άλλοι με περισσότερο ταλέντο από μένα για ένα τέτοιο εγχείρημα. Κατά δεύτερον, έχω καταλάβει ότι ο παππούς μου ήταν περισσότερο καλλιτέχνης και λιγότερο εταιρειάρχης! Σήμερα ένα μοντέλο δισκογραφικής διακίνησης παλαιού τύπου θα σήμαινε αποτυχία. Από τους δίσκους γραμμοφώνου 78 στροφών πήγαμε στο βυνίλιο κι από εκεί στο cd και τέλος στο mp3. Δηλαδή από το υλικό πήγαμε στο άυλο, που, αν το δείτε από μια φιλοσοφική σκοπιά, έχει ενδιαφέρον. Ο ήχος τι είναι; Κύματα που πάλλονται. Το μέλλον της διακίνησης των μουσικών έργων είναι ένα ερωτηματικό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κόσμος θα συνεχίσει να τραγουδάει και να ονειρεύεται με την αγαπημένη του μουσική.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.