Μεταρρύθμιση τώρα

H κυρία Διαμαντοπούλου έχει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να σώσει όχι μόνο τη χα­μένη τιμή των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στη χώρα μας, αλλά και να τις καταστήσει αιχμή του δόρατος για τις αλλαγές που χρονίζουν και κρατούν την Ελλάδα δέσμια στον βάλτο της κομματοκρατίας.

H κυρία Διαμαντοπούλου έχει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να σώσει όχι μόνο τη χα­μένη τιμή των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων στη χώρα μας, αλλά και να τις καταστήσει αιχμή του δόρατος για τις αλλαγές που χρονίζουν και κρατούν την Ελλάδα δέσμια στον βάλτο της κομματοκρατίας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια και η λειτουργία τους αντανακλούν τη βδελυρότητα του πολιτικού μας συστήματος, τη σαπίλα των κομματικών μας μηχα­νισμών, την εξαχρείωση κάθε δημοκρατικής έννοι­ας και θεσμού.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια ζούμε αδιαμαρτύ­ρητα τον πλήρη εξευτελισμό των πανεπιστημιακών μας ιδρυμάτων, τα οποία από χώροι παιδείας, καλλι­έργειας και δημοκρατίας που οφείλουν να είναι, με­τατρέπονται σε ναούς αναξιοκρατίας που ενθαρρύ­νουν εφιαλτικά το πνεύμα της μετριότητας, της φαυ­λότητας, της κομματικής συνδιαλλαγής, της χυδαίας οικογενειοκρατίας.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια ανεχόμαστε αδιαμαρ­τύρητα τους θλιβερούς κομματικούς ηγετίσκους των πανεπιστημιακών διαδρόμων, που πουλάνε νοθευ­μένο κομματικό κουτόχορτο στα ερίφια – φοιτητές συγκροτώντας ανίκητους στρατούς ηλιθίων, οι οποί­οι μεριμνούν ώστε οι πανεπιστημιακοί χώροι και οι αίθουσες να μοιάζουν με στάνες, προκειμένου να βελάζουν κατά βούληση και να νιώθουν οικεία, συμ­μετέχοντας στην αποτρόπαιη αισθητική της χυδαίας και ανεξέλεγκτης αφισοκόλλησης, στην παρακώλυ­ση των μαθημάτων, όποτε και όταν αυτοί κρίνουν, στη συνδιαλλαγή με τους καθηγητές προσφέροντάς τους «νταβατζηλίκι – προστασία» με αντάλλαγμα τα θέματα των εξετάσεων και άλλα παρόμοια λαμπρά έργα πανεπιστημιακού μεγαλείου, τα οποία καλύπτει με υπερβάλλοντα ζήλο το πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, με πρώτες και καλύτερες τις «προοδευτι­κές δυνάμεις», στις οποίες παραδοσιακά έχει εκχω­ρηθεί ο πρώτος λόγος σε μια συμφωνία κυρίων.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια γίναμε μάρτυρες της πλήρους εξαχρείωσης των πανεπιστημιακών χώρων προς χάριν του ακατανόητου «ασύλου», το οποίο το μόνο που υπερασπίζεται είναι η συντήρηση πεπερα­σμένων και κενών περιεχομένου «προοδευτικών» πολιτικών και μισαλλοδοξιών που σκαρφίστηκε η γε­νιά της μεταπολίτευσης ως άλλοθι, προκειμένου να αγοράζει με την άνεσή της διαμερίσματα, εξοχικά, κούρσες, μεταξωτές γραβάτες και πούρα Αβάνας.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια ζήσαμε την παρά­νοια των αιώνιων φοιτητών, οι οποίοι συνήθως πα­ρίσταναν τους αγκιτάτορες των κομμάτων που ξό­δευαν εξωφρενικά ποσά προκειμένου να αποκτή­σουν τον έλεγχο της φοιτητικής ψήφου. Έτσι, αντί για εκπαίδευση στα θρανία, είχαμε τα διάσπαρτα κομματικά τραπεζάκια, τα κατάφορτα με κομματι­κό υλικό, τα μεγάφωνα στη διαπασών που κραύγα­ζαν κομματικά εμβατήρια από ανεξάρτητους – ποι­οτικούς και με τη βούλα επαναστατημένους εγχώ­ριους καλλιτέχνες, και μέσα σε αυτή την οργιώδη εκπαιδευτική διαδικασία, η καθ’ όλα αδέσμευτη και ελευθεριάζουσα νεολαία ήλεγχε «μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες» (δηλαδή κομματική συναλ­λαγή) τη λειτουργία του πανεπιστημίου υπό τις ευ­λογίες του πανεπιστημιακού κατεστημένου και του πολιτικού – κομματικού μας συστήματος. Μέσα σε αυτή την «άριστη» και «πνευματική» κυρίως ατμό­σφαιρα δεν έλειψαν και οι υπεξαιρέσεις πρυτάνε­ων και αντιπρυτάνεων, που από αστοχία του πολιτι­κού συστήματος ήρθαν στο φως και οι οποίοι κατέ­ληξαν στης φυλακής τα σίδερα…

Όλο αυτό το πανεπιστημιακό απόστημα και η θλιβερή πραγματικότητα που υπηρετεί, πρέπει να αλλάξει, όχι σαν μια μεταρρύθμιση μιας υπουργού Παιδείας, αλλά σαν μια μαζική απαίτηση της κοι­νωνίας, ώστε να δοθεί επιτέλους ένα μήνυμα εξυ­γίανσης που θα εκπορεύεται, όχι από ένα υπουργι­κό γραφείο, αλλά μέσα από την ίδια την κοινωνία. Είναι επιτακτική ανάγκη να περάσει η μεταρρύθ­μιση, η οποία στο τέλος της γραφής ευαγγελίζεται αυτονόητα πράγματα και επικαλείται τη χρήση της κοινής λογικής. Κανένας λόγος και καμιά πολιτική – κομματική σκοπιμότητα ή άλλη προκατάληψη δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στην επιτυχία της μεταρ­ρύθμισης αυτής. Η απαγκίστρωση του εθνικού συ­στήματος παιδείας από το κομματικό σύστημα απο­τελεί εθνική επιταγή και το πρώτο βήμα μιας μα­κράς και επώδυνης πορείας ώστε να ξεκινήσει από την αρχή το πανεπιστήμιο στη χώρα μας, ανεξάρτη­το και αδέσμευτο από τις οχληρές κομματικές εξαρ­τήσεις. Είναι απαράδεκτο να εξανίσταται η κοινωνία για 50, 100, 200 ή όσα ευρώ και να μην επαναστα­τεί για τα πανεπιστημιακά της ιδρύματα, το μυαλό και το μέλλον της πατρίδας, που η κομματική αλη­τεία εξευτέλισε και απαξίωσε χρεώνοντας τον πο­λίτη, την κάθε ελληνική οικογένεια, με χιλιάδες ευρώ τα οποία «επενδύει» στον παρασιτικό θεσμό της παραπαιδείας – αδιαμαρτύρητα και τοις μετρητοίς.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.