Η σελίδα του λοξού

♦ Όμορφη μέρα, με την πρέπουσα μελαγ­χολία.

♦ Όμορφη μέρα, με την πρέπουσα μελαγ­χολία.

♦ Συννεφιασμένη περίληψη, θαμπό περιτύ­λιγμα να προσκαλεί τις βαριές επιδιώξεις της κρύας επόμενης ημέρας. Η νοσταλγία έχει κρεμαστεί στα απλανή βλέμματα και η ανα­πόληση των επιλογών προκαλεί έναν πανικόδρομο εφιάλτη χαμένων ονείρων. Οι τίτλοι κατέπεσαν και ο θόρυβος βαρύγδουπος όσο ποτέ, χάραξε στον ορισμό της αβεβαιότητας το περίγραμμα της απελπισίας.

♦ Μονόφθαλμη η προσέγγιση των κειμένων και θεόρατοι προστάτες παρασυρμένοι στο χάος που δημιούργησαν, ακροβατούν επικιν­δύνως υπεράνω πυρακτωμένων ακμών, ακυ­ρώνοντας τη σχέση του σημαίνοντος με το σημαίνον.

♦ Περιπλεγμένοι οι ρόλοι σε μια κοινωνία που ο βαθμός κατανόησης των γραμμών έχει αποδράσει από τις σειρές αφήνοντας πίσω εκείνο το θανατερό χλομό που αποδιοργανώ­νει το ερμήνευμα. Οι συνδικαλιστές κυβερ­νούν και οι κυβερνώντες συνδικαλίζονται. Τερτίπια απροσχημάτιστα, πρόσωπα με βαθ­μό ανικανότητας γιγάντιο, σαχλαμαρίζουν εκποιώντας κομμάτια της σιωπής των σωμά­των. Υπέρμετρη η δοσολογία της συνενοχής καταργεί το πασιφανές της κακοδιαχείρισης των βαρυπρεπών, καθιστώντας συνυπεύθυνο τον καστανά του πεζοδρομίου. Παραμιλητά άνευ ουσίας, ενώ η απουσία της πρωτογε­νούς σκέψεως απομακρύνεται αφήνοντας στον ερημότοπο τα εγκαταλελειμμένα χαμό­κλαδα.

♦ Ενώ μια αφηγηματική πολιτική χειρίστου είδους απομακρύνει από το περιβάλλον απροκαλύπτως το αυτονόητο, απογυμνώνο­ντας την κατάντια κάθε μορφής εξουσίας. Ομάδες εκπαιδευμένες στη λογική της αυθαι­ρεσίας, συμβαδίζουν, αποφασίζουν, συναπορρίπτουν, επιρρίπτουν, εκλέγουν αναλόγως της χωρητικότητος του ατομικού συλλογισμού και ακυρώνουν παραληρώντας, περιφραγμέ­νες εντός του χαραγμένου πεδίου τους.

♦ Χοντρό το τσόφλι της πολιτικής ανάγνω­σης, στηρίχθηκε εδώ και αιώνες στα όρια μι­ας απίστευτης συναλλαγής ψυχών, σωμάτων και αναπνοών, αναμασώντας ρητορικές υπο­σχέσεις, υπογράφοντας τοιουτοτρόπως την ανυπαρξία της έννοιας των μηχανισμών που θα φρόντιζαν την καλλιφωνία μιας σχεδια­σμένης διαδρομής.

♦ Χαμένο ταξίδι και οι μεταφορές παρηκμασμένοι συντάκτες επί ματαίω προσπαθούν να κοσμήσουν την ανορθογραφία της απα­ξίωσης.

♦ Και η ικανοποίηση των πρωτόλειων ενστίκτων, κακόγουστη φράση γιαγιάς αλλοτι­νής εποχής, στρογγυλοκάθεται πια, σκληρή πραγματικότητα, κόμπιασμα παραπονεμένο, υπόλοιπο προδοσίας της ζωής, η οποία επα­ναλαμβάνεται αδιαφορώντας για την εκδή­λωση των συναισθημάτων.

♦ Ξοφλήσαμε!

♦ Γελοιογραφίες χωρίς λεζάντα, ενώ οι ση­μαίες μεσίστιες ψάχνουν στο πάτωμα τη χα­μένη αξιοπρέπεια.

♦ Όμορφη μέρα, με την πρέπουσα μελαγ­χολία!

♦ Οι δρόμοι ερημαίοι χάνονται στο άπλωμα του ορίζοντα, τα πεσμένα φύλλα κλειδώνουν τα χαμόγελα και στα σπίτια ανοίγουν τα πα­λιά συρτάρια. Άνθρωποι ψάχνουν τις χαμένες αξίες τους και οι αγώνες που ξεχάστηκαν θα φροντίσουν για τις καινούργιες αναφορές.

♦ Και μες στην απόγνωση γεννιέται το όνειρο κι η ευτυχία ουσιαστικό μοναδικού αριθμού, παγωμένη στην περίμετρο της ψευδαίσθη­σης, θα προκαλέσει την αισιοδοξία.

♦ Στο λιγοστό χώμα κάποιος σπόρος θα βγά­λει τη μυρουδιά και ένα μικρό γιασεμί θα αρ­πάξει το λευκό απ’ τα χρώματα.

♦ Αυθαδιάζοντας!

Μυογράφημα

Ο Ανάργυρος ήταν το πρωτοπαλλήκαρο χαρακτηριστικής εθνικής ιδιότητας απαγορευμένου εκφωνήματος. Μεγαλούργησε με εκείνο το πονηρό μάτι της χαζόπληκτης επίπλαστης μαγκιάς με τον μύστακα και το κομπολόι ανά χείρας, με την αργόσυρτη προφορά και με το «άσε ρε» να πρωτοστατεί και με το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» να εντυπωσιάζει τους υποκλινόμενους θαυμαστές της παρακμιακής αντίληψης. Κομματόσκυλο του κερασφόρου, εκφωνητής του εκλεγμένου σημαιοφόρου της ασυδοσίας του ψεύδους, παραστάτης στις παρελάσεις των υποσχετικών μορίων, έταζε θηλαστικά και άμφια χρωματιστά, επιδιώκοντας την εύνοια των επίγειων κύκλων των πολυτελών.

Έκτισε σπίτια, έφτιαξε επιχειρήσεις, έμαθε λέξεις – κλειδιά, ξεσήκωσε ύφος ύψους δυσθεώρητου, έβλεπε ψηλά, χέρια δεμένα προς τα πίσω, ένδειξη επίσημης ηλιθιότητας και με βήμα αργό πορευόταν μοιράζοντας χαμόγελα λαϊκής προελεύσεως στους κοιμισμένους ανά την επικράτεια.

Εισέπραττε τον σεβασμό εξυπηρετώντας τους αδικημένους, έκανε μεταθέσεις, διόριζε στις τράπεζες, δάνειζε τους φτωχούς, εξαγόραζε τις συνειδήσεις. Αγαπητός εξ ανάγκης, ξεχώριζε στις μικρές γειτονιές από την παραφουσκωμένη του κοιλιά, τη μασημένη πουράκλα του και τον αριθμό των λουλουδιών που μέτραγαν οι πισινοί στα ξέπυγα της νυκτερινής σιωπής της νοημοσύνης.

Ο Ανάργυρος ήταν θεσμός, ήταν παράταξη δεξιά, σοσιαλιστική κι αριστερή, όταν έχανε το τόπι. Θέριευε, έγινε συνοικία, πόλη, πρωτεύουσα, κράτος, πρότυπο προς απομίμηση.

Στις αρρωστημένες κοινωνίες της Ρούλας, της Σούλας, της Κούλας και τόσων άλλων, απερίγραπτων υποκοριστικών.

Ικέτευμα

Αντιβόληση στο σκοτάδι, ενώ

το τρεμάμενο φως εμπαίζει τις

σκιές στο ανάγλυφο

Γονυκλισία

Σώματα περιορισμένης

ευκρίνειας, αόρατες αναπνοές

Κι εσύ

Καθόσουν στο ξύλινο θρανίο

Δώσε μου ένα δάχτυλο, θέλω να

το σφίξω στην αγκαλιά μου

Κι εγώ θα σου γράψω ένα

παραμύθι

Θα βάλω μέσα κι εκείνο το νερό

που δε σταματά

κι εκείνη την πεταλούδα με τα

πολύχρωμα φτερά

Θα βάλω κι εκείνο το γίγαντα

Κι εκείνη τη μάγισσα

Κι εκείνο το μικρό γατάκι που

νιαουρίζει τυλιγμένο μες στις

κλωστές

Για πες!

Θέλεις;

Πες ναι!

Και χαμογέλα!

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.