Του Βάιου Μαχμουντέ

Ο αντικομφορμιστής σκηνοθέτης Ντέβιντ Λιντς, γνωστός και από την υπέροχη μουσική των ταινιών του, κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο «με μοντέρνα μπλουζ» και ζωντανεύει το φανταστικό κλαμπ «Silencio» στην καρδιά του Παρισιού.

Του Βάιου Μαχμουντέ

Ο αντικομφορμιστής σκηνοθέτης Ντέβιντ Λιντς, γνωστός και από την υπέροχη μουσική των ταινιών του, κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο «με μοντέρνα μπλουζ» και ζωντανεύει το φανταστικό κλαμπ «Silencio» στην καρδιά του Παρισιού.

«Είμαι 65 ετών σήμερα… Λένε πως, όταν οι άντρες πατήσουν τα 50, ονειρεύονται πως χτίζουν γιγαντιαίους πύργους για να αποδείξουν τον ανδρισμό τους. Έχω σκηνοθετήσει ταινίες, συνέθεσα μουσική και ασχολήθηκα με τόσα διαφορετικά είδη που είχαν αρχή και τέλος. Τώρα επιθυμώ να κάνω κάτι που θα αντέξει στον χρόνο». Ο εκκεντρικός αντικομφορμιστής σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιντς του «Blue Velvet», της «Χαμένης Λεωφόρου», του «Mulholland Drive» και τόσων άλλων ταινιών που οδήγησαν τους θεατές σε σκοτεινά μονοπάτια, δεν έχει πλέον να αποδείξει τίποτα. Ανέκαθεν ακολουθούσε το ένστικτό του και δεν έκρυψε ποτέ το πάθος του για την 7η τέχνη, αλλά και για τη μουσική. Όταν τον ρωτάνε σήμερα πότε θα σκηνοθετήσει την επόμενη ταινία του, εκείνος σηκώνει τα χέρια ψηλά. Βλέπετε, τον τελευταίο καιρό, το μόνο που απασχολεί τον διάσημο σκηνοθέτη, εικαστικό, μουσικό, αλλά και ερασιτέχνη μετεωρολόγο, δεν είναι τίποτα άλλο, εκτός από τη μουσική. Οπότε μάλλον δεν εξέπληξε κανέναν το γεγονός ότι ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Crazy Clown Times» στις 7 Νοεμβρίου, την ίδια ώρα που το φανταστικό νυχτερινό κλαμπ «Silencio» της ταινίας του «Mulholland Drive» (2001) έχει ζωντανέψει στο κέντρο του Παρισιού, σχεδιασμένο εξ ολοκλήρου από τον ίδιο.

Το πάθος του Ντέιβιντ Λιντς για τη μουσική είχε πάντα περίοπτη θέση στις ταινίες του, από την εποχή που έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με το «Eraserhead» το 1977, το οποίο περιλάμβανε το τραγούδι «In Heaven» που είχε συνθέσει με τον Πίτερ Ίβερς, μέχρι την τελευταία του ταινία «Inland Empire» το 2006, για την οποία έγραψε και τραγουδούσε δύο κομμάτια ο ίδιος.

Σε όλη τη διάρκεια της κινηματογραφικής του καριέρας ο Ντέιβιντ Λιντς είχε στο πλευρό του τον στενό συνεργάτη του Άντζελο Μπαταλαμέντι. Είναι ο άνθρωπος που τον μύησε στον κόσμο της μουσικής. «Ο Μπαταλάμεντι μου έδωσε την άδεια να εισχωρήσω στον κόσμο της μουσικής, παρόλο που δεν είμαι μουσικός. Για μένα η μουσική είναι διαίσθηση. Και πραγματικά λατρεύω τους μουσικούς. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι συνεχώς χαρούμενοι, αλλά όταν παίζουν μουσική δείχνουν πραγματικά ευτυχισμένοι. Κι αυτό είναι τόσο υπέροχο πράγμα. Επίσης, οι μουσικοί μού αρέσουν επειδή κοιμούνται μέχρι αργά το πρωί. Είναι περισσότερο σαν τα παιδιά» εξηγεί ο Ντέιβιντ Λιντς. Τελευταία, ο ίδιος έχει εντυπωσιάσει τους πάντες με τις μουσικές αναζητήσεις του. Πριν από λίγο καιρό μεταμόρφωσε το επίσημο site του στο διαδίκτυο σε μια ψηφιακή πλατφόρμα για εναλλακτικούς μουσικούς και συγκροτήματα, συνεργάστηκε με τον σπουδαίο παραγωγό Danger Mouse και τον Μαρκ Λίνκους των Sparklehouse στο πολυσυλλεκτικό άλμπουμ «Dark Night Of The Soul» και σκηνοθέτησε μέχρι και τη συναυλία των Duran Duran στο Λος Άντζελες που αναμεταδόθηκε live στο Internet.

Kαι φτάνουμε τώρα στην πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, την οποία ο ίδιος περιγράφει ως «μοντέρνα μπλουζ». Το άλμπουμ είναι γεμάτο σκοτεινά τραγούδια με υπνωτικούς ρυθμούς, electro pop στοιχεία, έντονη διάθεση για πειραματισμό και αινιγματικούς, όπως πάντα, στίχους. «Για μένα είναι σαν να περνάω από τη ζωγραφική στη λιθογραφία. Είναι τρέλα να κλείνεις την πόρτα σε διαφορετικά είδη τέχνης» υπογραμμίζει. Ηχογραφημένο για αρκετούς μήνες στο προσωπικό του στούντιο, το «Crazy Clown Time» φαίνεται πως «κουβαλάει» όλη την τρέλα του ιδιοφυούς σκηνοθέτη που ποτέ δεν απογοήτευσε τους ορκισμένους θαυμαστές του με τις ταινίες του. Η διαδικασία ηχογράφησής του προέκυψε μέσα από «χαρούμενα δημιουργικά ατυχήματα». «Συνέβησαν πολλά ατυχήματα» λέει ο ίδιος «Αυτός ο δίσκος θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται στο νοσοκομείο».

Αντί για το… νοσοκομείο, ο συγκεκριμένος δίσκος ήδη έχει βρει το ιδανικό περιβάλλον του. Δεν είναι άλλο, από το νυχτερινό κλαμπ «Silencio» του Ντέιβιντ Λιντς, που άνοιξε πρόσφατα τις πύλες του για λίγους και εκλεκτούς. Το κλαμπ βρίσκεται στον αριθμό 142 της rue Montmartre, ακριβώς κάτω από το περίφημο Social Club Paris, και, εκτός του ότι είναι κλασικό κοκτέιλ μπαρ του 1975, διαθέτει συναυλιακό χώρο, βιβλιοθήκη, εστιατόριο και φυσικά κινηματογραφική αίθουσα. Κατεβαίνοντας τις σκάλες, τη μια στιγμή βρίσκεσαι στο σκοτάδι και την άλλη σε ένα χρυσό τούνελ που σε οδηγεί στο υπέροχο σύμπαν που έχει δημιουργήσει ο Λιντς. «Έχω την αίσθηση ότι κατάφερα να ζωντανέψω την ατμόσφαιρα και κάποιους από τους ήρωες των ταινιών μου, ακόμη και της μουσικής μου».

O λόγος που επέλεξε τον συγκεκριμένο χώρο, είναι η θέση που βρίσκεται. Το νούμερο 142 της rue Montmartre έχει μείνει στην ιστορία. Ο Εμίλ Ζολά είχε τυπώσει το «J’ Accuse» στο υπόγειο και ο Μολιέρος φημολογείται πως είχε θαφτεί εκεί. Ακόμη και ο μεγάλος Ζαν Ζορέ είχε δολοφονηθεί σε ένα καφέ απέναντι από τον δρόμο προσπαθώντας να σταματήσει τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Iδανικό μέρος για τον Λιντς να δημιουργήσει το πρώτο πριβέ κλαμπ του Παρισιού, του οποίου η ετήσια εγγραφή αγγίζει τα 780 ευρώ. «Τα τελευταία τρία χρόνια δουλεύω σε ένα στούντιο λιθογραφίας στη Μονμάρτη, το οποίο χρησιμοποιούσαν ο Πικάσο και ο Μιρό, σχεδιάζοντας στις ίδιες πέτρες όπου ζωγράφιζαν κι εκείνοι. Μετά ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στην ιδέα του κλαμπ «Silencio», η προετοιμασία του οποίου διήρκησε δύο χρόνια. Κοιτάζοντας τώρα όλα όσα έχουν συμβεί, αισθάνομαι σχεδόν αθάνατος».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.