Ο καπιταλιστής-επαναστάτης και ο επαναστάτης-προδότης

Του Παναγιώτη Τσόγκα

Λένε πως ο σεβασμός κερδίζεται. Δεν επιβάλλεται, ούτε αποτελεί προϋπόθεση. Και ο Τζιοβάνι Καμπάρι από το Ρέτζιο Εμίλια του Ιταλικού Νότου, που σήμερα είναι 84 ετών το γνωρίζει πολύ καλά.

Του Παναγιώτη Τσόγκα

Λένε πως ο σεβασμός κερδίζεται. Δεν επιβάλλεται, ούτε αποτελεί προϋπόθεση. Και ο Τζιοβάνι Καμπάρι από το Ρέτζιο Εμίλια του Ιταλικού Νότου, που σήμερα είναι 84 ετών το γνωρίζει πολύ καλά.

Κούβα. Το νησί της Επανάστασης και του Σοσιαλισμού. Αν έλεγες σήμερα πως κάποτε ο ηγέτης της, Φιντέλ Κάστρο, συνεχάρη και βράβευσε έναν καπιταλιστή για τις υπηρεσίες του στο λαό της Κούβας, πιθανότατα όλοι θα νόμιζαν πως πρόκειται για εκείνα τα παλαιομοδίτικα αμερικάνικα «ξεπλυμένα» ανέκδοτα. Κι όμως ο Φιντέλ το έχει πράξει και μάλιστα με καμάρι και περηφάνια.

Το 1991, μετά και την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης ο ηγέτης της Επανάστασης προχωρά σε μία ανατρεπτική κίνηση, για τα μέχρι τότε δεδομένα. Μέσω κάποιων επαφών της Κουβανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου στην Ιταλία, ζητά –με ανεπίσημο τρόπο- από την Ομοσπονδία των Azzuri να του προτείνουν έναν προπονητή για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του νησιού.

Το πρόσωπο που επιλέγεται είναι ο Τζιοβάνι Καμπάρι, ένας άσημος προπονητής από τη Ρέτζιο Εμίλια, ο οποίος θήτευσε για κάποια «φεγγάρια» στον πάγκο της Ρετζιάνια, της Μέλφι, της Ραβένα, της Φιντέλις Άντρια. Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο (έφτασε μέχρι τη Serie D) και πριν γίνει προπονητής, ο Ιταλός τεχνικός ασχολήθηκε και με συνδικαλιστικούς φορείς, δείχνοντας μάλιστα και μια τάση προς την ιταλική Κεντροδεξιά, σύμφωνα με κατοπινά δημοσιεύματα που αφορούν το πρόσωπό του.

Ήταν ο πρώτος προπονητής που προσελάμβανε η Κουβανική Ομοσπονδία, ο οποίος άνηκε σε μη σοσιαλιστική χώρα. Ήταν ένας καπιταλιστής! Ήταν ένας «εχθρός» και η πρόσληψή του ήταν αναμφίβολα μία ανατροπή για την Κούβα.

Ο Καμπάρι πάντως δεν πήγε για τουρισμό στην Κούβα. Ζήτησε να αναλάβει όλα τα κλιμάκια των εθνικών ομάδων, διέκρινε ταλέντο στους Κουβανούς ποδοσφαιριστές και έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. Οι προπονήσεις μάλιστα διεξαγόταν με μουσική υπόκρουση, καθώς ο Ιταλός τεχνικός ήθελε να ενσωματώσει στο ποδοσφαιρικό στυλ των παικτών, το αναμφισβήτητο χάρισμα όλων των Κουβανών στο χορό και τον ρυθμό. Και τα κατάφερε. Σύμφωνα με το πλάνο που είχε καταρτίσει, οι 17άρηδες και 18άρηδες του 1991, με τους οποίους δούλευε σαν «σκύλος», ήταν ικανοί να προκριθούν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 στα γήπεδα της Γαλλίας. Η πρώτη επιτυχία δεν άργησε να έρθει!

Το 1992 στους Παναμερικανικούς Αγώνες που φιλοξένησε η Κούβα, η ομάδα Κ20 του νησιού πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο έκανε την απονομή και συνεχάρη προσωπικά τον Καμπάρι για τις υπηρεσίες του στον λαό της Επανάστασης. Εκείνος ο καπιταλιστής απεδείχθη ο μεγαλύτερος «υπηρέτης» της Επανάστασης και των αθλητικών αξιών της. Κέρδισε το σεβασμό του Φιντέλ και ο Φιντέλ το δικό του σεβασμό. Τον κέρδισε με τη δουλειά του.

Σε κατοπινή συνέντευξή του σε ιταλική εφημερίδα είχε πει: «Η πιο όμορφη ημέρα της ζωής μου ήταν όταν ο Φιντέλ Κάστρο βράβευσε εμένα και τα “παιδιά” μου το 1992 στους Παναμερικανικούς. Με ρωτούν συνεχώς αν υπήρχαν τάσεις αυτομόλησης, όταν ήμουν εγώ προπονητής. Εγώ απαντώ ότι μου είχαν πει αρκετοί από την Ιταλία να φέρω για δοκιμή Κουβανούς παίκτες. Δεν το έπραξα όμως. Δε θα ήταν σωστό προς την Κούβα».

Στα τελικά του Μουντιάλ 1998 η Κούβα δεν κατάφερε να προκριθεί. Μία από τις αιτίες ήταν ότι αναγκάστηκε να δώσει όλα τα ματς των προκριματικών μακριά από την έδρα της, λόγω της πολιτικής κατάστασης.

Ένας από τους ποδοσφαιριστές που «γεννήθηκε» ποδοσφαιρικά στα χέρια του Καμπάρι ήταν και ο Λέστερ Μορέ. Είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την Εθνική Κούβας με 29 γκολ σε 60 διεθνείς συμμετοχές. Αν και είναι μόλις 34 ετών, έχει να αγωνιστεί στην Κούβα από το 2007. Αιτία; Κατά τη διάρκεια του Γκόλντεν Καπ του 2007 στις ΗΠΑ, αυτομόλησε και του δόθηκε πολιτικό άσυλο. Συνεχίζει πλέον την καριέρα του στην αμερικανική Λος Άντζελες Αζούλ Λέτζεντς.

Ο Μορέ λατρευόταν σαν θεός στην πόλη του, το Σιέγκο ντε Αβίλα (είναι και το όνομα της ομάδας στην οποία αγωνιζόταν) και η πράξη του ήταν ένα σοκ για όλο το φίλαθλο κοινό της Κούβας, καθώς η οικογένειά του θεωρούνταν μία από τις φανατικές υποστηρίκτριες της Επανάστασης στην Κούβα. Είχε τα φόντα να μείνει στην ιστορία ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας και να «σπάσει» όλα τα ρεκόρ.

Η ιστορία αποδεικνύει πως είναι δυνατόν να υπάρξουν καπιταλιστές που σέβονται την Επανάσταση και το νόημά της, πολύ περισσότερο από επαναστάτες που την προδίδουν τελικά. «Καθρέφτης» εξάλλου είναι οι πράξεις του καθενός.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.