Της Ιωάννας Μπλάτσου

Συνήθως, όταν ακούμε τον όρο «σχολική παράσταση», το μυαλό μας πάει σε κάτι… σχολικό κι ουδαμώς σε ένα θέαμα επαγγελματικά θεατρικό.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Συνήθως, όταν ακούμε τον όρο «σχολική παράσταση», το μυαλό μας πάει σε κάτι… σχολικό κι ουδαμώς σε ένα θέαμα επαγγελματικά θεατρικό. Όμως αυτή είναι η συνθήκη περιγραφής της «Αντιγόνης» του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά: μια παράσταση που απευθύνεται σε εφηβικό κοινό, και δη στους μαθητές της Β’ Λυκείου που διδάσκονται τη σοφόκλεια τραγωδία στο πλαίσιο της διδακτικής τους ύλης, αλλά με απολύτως επαγγελματικούς όρους και σε επίπεδο σκηνοθετικής σύλληψης αλλά και ερμηνειών, μια και φέρει το ISO καλλιτεχνικής ποιότητας της κρατικής μας σκηνής.

«Αντιγόνη» in–da–hood

Τη σχολική «Αντιγόνη», λοιπόν, την παρακολούθησα τον προηγούμενο μήνα μαζί με εκατό μαθητές της Β’ Λυκείου της Σύγχρονης Σχολής Αυγουλέα – Λιναρδάτου στο Περιστέρι. Και, ω του θαύματος, αυτό το συνήθως υπερκινητικό – και υπερλαλίστατο – κοινό, που εύκολα χάνει το ενδιαφέρον του και δύσκολα κερδίζεται η εμπιστοσύνη και η προσοχή του, έμεινε υποδειγματικά προσηλωμένο στο δρώμενο που εκτυλισσόταν μπροστά του επί μιάμιση ώρα. Με τη σκηνοθεσία να καταργεί βασικές θεατρικές συμβάσεις (σκηνικό, κοστούμια, φωτισμούς), επιτυγχάνεται μια εξ αρχής συνωμοτική σχέση ανάμεσα στους νεαρούς ηθοποιούς του Εθνικού και τους ακόμα πιο νεαρούς θεατές τους. Γιατί, ναι, μπορεί να μιλά τη γλώσσα της σοφόκλειας τραγωδίας αυτή η παράσταση, αλλά μιλά σαφέστατα και την απροσποίητη γλώσσα των 17άρηδων: το σκηνικό δεν είναι παρά αναποδογυρισμένες σχολικές καρέκλες στο κέντρο της αίθουσας – συμβολική απεικόνιση της σύγκρουσης γενεών αλλά και της σύγκρουσης του ηθικού δικαίου με το αστικό δίκαιο – κι ένα θρανίο με τέσσερις καρέκλες σε μια άκρη, όπου αρχικά κάθονται οι τέσσερις ηθοποιοί και διαβάζουν τη σχολική «Αντιγόνη» καθώς υποδέχονται τους μαθητές που γεμίζουν σιγά – σιγά την αίθουσα εκδηλώσεων του σχολικού συγκροτήματος. Τα κοστούμια δεν είναι τα γνωστά χλαμυδοειδή, αλλά καθημερινά, casual ρούχα, με κουκούλες, τζιν, γκέτες – μια «Αντιγόνη» in-da-hood (αργκό φράση για το αντίστοιχο «in the neighborhood», δηλαδή «στη γειτονιά»), μια «Αντιγόνη» με αισθητική αστικού δρόμου δυτικής μεγαλούπολης, που ασφυκτιά, μάχεται και τελικά τσακίζεται περιχαρακωμένη με μια λευκή – κόκκινη πλαστική ταινία σαν αυτές που οριοθετούν τα δημόσια έργα στους δρόμους ή τις σκηνές εγκλήματος. Οι συνειρμοί δικοί σας. Οι φωτισμοί, επίσης, δεν είναι «μελετημένοι», «θεατρικοί», αλλά ό,τι απλούστερο, δηλαδή τα φώτα που προϋπάρχουν στην αίθουσα, φωτίζοντας ομοίως ηθοποιούς και θεατές και δημιουργώντας μια επιπλέον συνωμοτική μεταξύ τους συνθήκη.

Το καλύτερο, όμως, κομμάτι αυτής της παράστασης είναι οι νέοι ηθοποιοί της, που μοιράζονται όλους τους ρόλους της τραγωδίας, και ειδικά ο ερμηνευτικά «πολυμορφικός» Προκόπης Αγαθοκλέους και ο χαμηλών τόνων αλλά υψηλών επιδόσεων Αλέξανδρος Μαυρόπουλος. Ειδικά, ο Μαυρόπουλος ως Κρέοντας αποτελεί την έκπληξη της παράστασης καθώς χωρίς κανένα μεγαλειώδες κοστούμι, σε έναν ρόλο κόντρα στην ηλικία του, εμπνέει κύρος και στιβαρότητα αφήνοντας παράλληλα να διαφανούν ρωγμές εσωτερικής πάλης, πλάθοντας έναν Κρέοντα τελικά πολύ ανθρώπινο μες στην υπεροψία της εξουσίας του. Ανυπομονώ να τον δω και σε «ενήλικες» παραστάσεις του Εθνικού σε εξίσου μεγάλους ρόλους. Η Χριστίνα Μαξούρη ως Αντιγόνη υπερεπενδύει στην τραγικότητα του ρόλου της, χάνοντας τη σφριγηλότητα του νεαρού της ηλικίας της, και η Ιωάννα Κολιοπούλου είναι εμφανώς άπειρη καθώς πρωτόβγαλτη από τη σχολή του Εθνικού.

ΠΡΙΝ & ΜΕΤΑ

Μετά το τέλος της παράστασης, που κάνει φινάλε με το «Masters & Servants» των Depeche Mode, μέσα σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα κι επευφημίες από τους 17χρονους μαθητές, ακολούθησε συζήτηση των μαθητών με τους ηθοποιούς της παράστασης και τον Χρήστο Λούλη, που είχε προσκληθεί από τη διεύθυνση του σχολείου γι’ αυτόν τον σκοπό. Ο πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου μαζί με τους νεαρούς συναδέλφους του δεν έκρυψαν τον ενθουσιασμό τους που βρίσκονταν ανάμεσα σε τόσο νεανικό κοινό καθώς τους δινόταν η ευκαιρία να ανταλλάξουν γνώμες και ιδέες με αφορμή το έργο του Σοφοκλή αλλά και την παράσταση που μόλις είχε ολοκληρωθεί. Ο Προκόπης Αγαθοκλέους λέει κάποια στιγμή: «Και ο Κρέοντας και η Αντιγόνη προχωρούν “στο σκοτάδι της πλάνης τους”» και κάποιοι μαθητές παίρνουν τον λόγο και σχολιάζουν επ’ αυτού. Κατά τη διάρκεια αυτού του εναλλακτικού «μαθήματος», ο Χρήστος Λούλης εστίασε στη σοφόκλεια ιδέα τού «ό,τι είναι δίκαιο, δεν είναι και ηθικό», με τους μαθητές επίσης να καταθέτουν τις δικές τους ιδέες, ενώ δεν παρέλειψε να μιλήσει για τη δική του εμπειρία στη σκηνή και το πόσο σημαντικό είναι «να μοιράζεται ο ηθοποιός με τον θεατή αυτήν τη σπίθα που μπορεί να δημιουργηθεί μέσα από τη συμμετοχή – συνενοχή τους κατά τη διάρκεια μιας παράστασης».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.