Η σελίδα του λοξού

♦ Κυριώνυμη και αδίστακτη η εξ ουσίας εκδήλωση, περιφέρεται δρεπανοφόρος αφήνοντας στο στέγνωμα το ύστερον την πικρία, χαιρετισμό της εμβροντησίας στο ανάγνωσμα.

♦ Κυριώνυμη και αδίστακτη η εξ ουσίας εκδήλωση, περιφέρεται δρεπανοφόρος αφήνοντας στο στέγνωμα το ύστερον την πικρία, χαιρετισμό της εμβροντησίας στο ανάγνωσμα. Και ο ήχος ξεπέρασε το πλάγιο της εκφοράς και αποσβόλωσε το ερωτηματικό στα ολάνοιχτα μάτια, αγνοώντας την απαγγελία της ορθολογίας.

♦ Και οι εξαγγελίες προσδιορίζουν το ιχνογράφημα του δράματος και οι ανακοινώσεις περί της κοινής σωτηρίας ομοιάζουν με αστεϊσμό υπόγειου συλλογισμού. Απροσχημάτιστα παίγνια ηλίθιας ματαιοδοξίας και φανφαρόνοι ολίγιστης εμβέλειας ένθεν κακείθεν επιμετρούν την παγκοσμιότητα της ευήθειας.

♦ Και οι δρόμοι γεμίζουν με την απόγνωση και τα αδειανά βλέμματα αφήνουν τη συνέχεια να εκλιπαρεί το προηγούμενο.

♦ Ενώ στα σπίτια τα κλειδωμένα μάνταλα σφραγίζουν τη φτώχεια και η κατάπτωση των αισθήσεων εφημερεύει στα σώματα ορίζοντας τοιουτοτρόπως τη μελαγχολία του φόβου.

♦ Και στις μικρές οθόνες, μικροί οι άνθρωποι, μικρά και τα εκφωνήματα.

♦ Επαναλήψεις ανούσιου περιεχομένου πανικόβλητου προσδιορισμού, λεξιλόγιο προσεγμένο, του τρόμου υπόλοιπο, να αποδέχεται η αναπνοή τα συμφραζόμενα.

♦ Αφημένο τοπίο στην αλλογλωσσία, σκοτεινό ουράνιο τόξο και σταχτιά η βροχή. Συνεχής ο καταιγισμός των λεξημάτων και τα ρήματα διά της κρίσεως καταργούν την ενεργητική φωνή αφαιρώντας από το υποκείμενο την ιδιότητα της αντίδρασης.

♦ Περιφερόμενοι τελάληδες, επιδερμικοί ρήτορες κοινοτοπιών, φανερώνουν αναφανδόν την κενού περιλήμματος υπόστασή τους. Και η επίλυση ματαιοπονώντας εξανίσταται αναζητώντας την αρρωστημένη σύνθεση του προβλήματος. Συνωστισμένοι και παρασυρμένοι από το λαμπύρισμα της αλυσίδας παρανόησαν οι σκλάβοι και νόμιζαν. Τώρα παρακολουθούν τις γραμμές μοιρολογώντας τη χαμένη φρεναπάτη.

♦ Ενώ η ζωή λευκοφορούσα περιμένει να λεηλατηθεί από τους αισιόδοξους.

♦ Ο νους ανατρέχει στην ανάμνηση και ξεθαρρεύει.

♦ Στα χωριά η ξεχασμένη γη περιμένει τις σταγόνες κι η ευτυχία νοσταλγεί τις λεπτομέρειες στους εξώστες που βλέπουν στη θάλασσα.

♦ Χαμόγελο χαμένο στα ψευδολογήματα των κατασκευασμένων ονείρων, στα πρότυπα των υποκοριστικών συνθεμάτων.

♦ Και στα προεόρτια οι στολισμένοι τοίχοι μαρτυρούν τη λαμπρότητα του χειμωνιάτικου γεγονότος, ενώ το βυθισμένο στη συναρμολόγηση των δεδομένων σκεπτικό, παραμιλά κοιτάζοντας αμήχανα στις στολισμένες βιτρίνες τα χρωματιστά στολίδια.

♦ Στις πλατείες τα δέντρα φωτισμένα. Άνθρωποι στα καφενεία. Τοποθετήσεις και διαφωνίες. Μονολογήματα απαράλλαχτα μ’ αυτά του χθεσινού δελτίου. Χειρονομίες και άστοχα επιχειρήματα. Βουλιαγμένα μυαλά, μεταποιημένα κορμιά, αποτυπώματα εγκεφαλικής διολίσθησης.

♦ Στην άκρη παιχνίδια εγκατεστημένα, αλογάκια, κούνιες και τραμπάλες. Παιδιά να μπαίνουν στο όνειρο να βλέπουν τον κόσμο απ’ την άλλη μεριά. Πεζοδρόμια, καστανάδες και μαλλί της γριάς. Γλειφιτζούρια γίγαντες, καλαμπόκι, λιχουδιές των πανηγύρεων ανάμεσα στις κόρνες των τροχοφόρων.

♦ Πεισματάρα η ομορφιά σκάλωσε στο ημερολόγιο.

♦ Κι ο Δεκέμβρης, φροντίζοντας τα καθιερωμένα, υπογράφει τη χαρά στα διψασμένα στόματα.

♦ Φτιάχνοντας το ομορφότερο διάλειμμα του χειμώνα.

Μυογράφημα

Έμεινε να κοιτά αποσβολωμένος. Λευκές κόλλες χωρίς γραμμές. Στον υπέρτιτλο η παράγραφος δυσνόητη. Κρυμμένο το συμπέρασμα, χωμένο στα πλευρά του μελανιού. Τα μάτια προσηλώθηκαν στην ανάγνωση. Αργά, ψιθυριστά. Να γίνει εικόνα η απαγγελία. Και μετά ξανά. Και ξανά. Στο χέρι ένα μολύβι. Παιχνίδι στα δάχτυλα τα μικρά, να κτυπιέται αργά στο λευκό, να μουντζουρώνεται το μυαλό με τους κανόνες.

Στο παράθυρο μια λεύκα μέχρι τα σύννεφα. Σπουργίτες πηγαινοέρχονται. Ψιλόβροχο. Το βλέμμα φεύγει στα φύλλα, μένει στα κλαδιά, χαζεύει το τρεμούλιασμα των φτερών, ταξιδεύει στα παραμύθια. Στον τοίχο πλάι στην εικόνα ένα στρογγυλό ρολόι να κυνηγά τον χρόνο. Τα βήματα πέρα δώθε ανάμεσα στις αναπνοές, κλεφτά γυρίσματα, νοήματα και συνεννοήσεις.

Πρόσωπα με το κόκκινο αφημένο στη ζωγραφιά, αγωνία κολλημένη στο τετράδιο. Σκέψεις να γεμίσει το κενό, να σπάσουν οι μολυβιές τη μονοτονία, να ντυθεί το αδειανό με τον καθωσπρεπισμό των χρωμάτων. Στραβές οι γραμμές να ανεβαίνουν ψηλά σαν οροσειρές και μετά να πέφτουν στα χαμηλά, να αγγίζουν τις επόμενες, να παίζουν τα γράμματα την αταξία του πρώτου συλλογισμού.

Στο παράθυρο λίγος ήλιος ξεπρόβαλε.

Ένα κουδούνι τελειώνει τον περιορισμό του χρόνου. Η κίνηση σπασμωδική, ξεπέταγμα της λευτεριάς. Τα μολύβια κτυπάνε στο ξύλινο, το χαρτί παίρνει το όνομά του.

Πολλές φωνές στην πόρτα που ανοιγοκλείνει.

Σπρωξιές στη ζωή, στο διάλειμμα της ευτυχίας!

Εύσχημον

Περιμένοντας στους βράχους

Πολυσύλλαβο επιφώνημα στην

κυρτότητα των δρόμων

Ακουμπισμένο σημάδι της

ωραιότητας

Σελιδοδείκτης του γαλάζιου στην

εξοχή του υπόφαιου

Χειροποίητο λευκό μεγαλωμένο

πάνω απ’ τη θάλασσα

Μοίρα άχρονη, νοσταλγίας

ανάθημα

Φιλοξενίας προσευχή

Σχήμα της απλότητας, αφήγηση

της ανάγκης

Αγιασμένη επίκληση των

σιγανών ήχων

Στους λόφους της συγκίνησης

Στη μεγαλοπρέπεια της ερημίας

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.