Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Add topontiki.gr on GoogleΉταν 15 Δεκέμβρη και η οικογένεια της μικρής Μαρίκας ετοιμαζόταν πυρετωδώς για τα Χριστούγεννα. Είχαν όλοι, μικροί και μεγάλοι, από 38 πυρετό και πάνω γιατί στην πολυκατοικία τους ίσχυε ο διαχειριστικός νόμος – 15ο/2011 περί ανεπάρκειας πετρελαίου και οι κασάτες φέτες του καλοριφέρ αποτελούσαν απλώς σουβενίρ από την εποχή που λεφτά υπήρχαν.
Ήταν 15 Δεκέμβρη και η οικογένεια της μικρής Μαρίκας ετοιμαζόταν πυρετωδώς για τα Χριστούγεννα. Είχαν όλοι, μικροί και μεγάλοι, από 38 πυρετό και πάνω γιατί στην πολυκατοικία τους ίσχυε ο διαχειριστικός νόμος – 15ο/2011 περί ανεπάρκειας πετρελαίου και οι κασάτες φέτες του καλοριφέρ αποτελούσαν απλώς σουβενίρ από την εποχή που λεφτά υπήρχαν. Ουδέν κακόν αμιγές καλού ωστόσο. Οι σταλαγμίτες και σταλαχτίτες που είχαν δημιουργηθεί στο καθιστικό συνέθεταν ένα ρεαλιστικό σκηνικό Ισλανδίας. Κι ο απόκοσμος παππούς, που πειραματιζόταν με τις μεθόδους της κρυονικής στο ιγκλού της πολυθρόνας του, ήταν φτυστός ο Αϊ-Βασίλης στο Ρωμιανιέμι, κατόπιν διακοσίων τριάντα πέντε ετών άρνησης του βρετανικού City, δηλαδή αcityας. Όλα κι όλα. Ο παππούς ήταν φιλογερμανός και φιλογάλλος. Με τα δεδομένα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν διπλός πράκτορας και σχιζοφρενής. Με τα δεδομένα του 2011 ήταν απλώς μαλάκας.
Το Μαρικάκι, ωστόσο, η μικρή έφεδρη κόρη της οικογένειας των Ρωμιών, τον υπεραγαπούσε. Είχε άλλωστε και η ίδια συμφέροντα στη Γερμανία. Το καλοκαίρι του 2001, στο Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου στην Περαβρεχούλα Μαχμουρλίας, ένας Γερμανός τουρίστας, ο χερ Χλαπαστρούφεν, την είχε κερδίσει στον κλήρο και υποχρεώθηκε να τη βαφτίσει. Τώρα λοιπόν που οι γονείς της την έβγαλαν στην εφεδρεία, η μικρή βασιζόταν στη συνέπεια του νονού της, που κάθε Χριστούγεννα της έστελνε για δώρα τα άχρηστα αξεσουάρ της συζύγου του, της φράου Τσιτσίλχεν. Χαλασμένα cd player, γυαλιά ηλίου με λασκαρισμένες βιδίτσες, δερμάτινους κορσέδες, μέχρι και έναν παλιό δονητή με τον οποίο είχε χωρίσει η φράου Τσιτσίλχεν πριν από τρία χρόνια, επειδή η σχέση τους είχε κορεστεί, είχε στείλει στο Μαρικάκι ο godfather της κι εκείνη τον είχε αξιοποιήσει με χαρά ως φραπιέρα για τον παππού. Του χτυπούσε κάτι δυνατούς στιγμιαίους καφέδες με τριάντα πόντους αφρό. Έτσι, από την υπερβολική δόση καφεΐνης, είχε πάθει και το πρώτο του έμφραγμα ο παππούς. Ευτυχώς, τους τελευταίους μήνες, για λόγους δημοσιονομικής σταθερότητας, δεν έμπαινε στο σπίτι καφές και η περδικούλα του παππού είχε ηρεμήσει.
Το Μαρικάκι είχε λοιπόν τεράστια αγωνία γιατί, από στιγμή σε στιγμή, θα χτυπούσε το κουδούνι του ποδηλάτου της, που το είχε κρεμάσει ο μπαμπάς της στο πόμολο της πόρτας του διαμερίσματος όταν η ΔΕΗ τους έκοψε το ρεύμα, και θα παραλάμβαναν το πρηστουγεννιάτικο κουτί του νονού από τα χέρια του κούριερ. Δεν ήταν κανονικός κούριερ γιατί ο νονός δεν ήθελε να μπει στα έξοδα για το μούλικο. Ήταν ένας Ελληνογερμανός φορτηγατζής, ο Σταύρος, που μετέφερε κολόνες, φερέσυχνα και λαθρομετανάστες Siemens μεταξύ Μιούνχεν και Αθήνας. Ο χερ Χλαπαστρούφεν τον είχε αγγαρέψει να του κάνει κι αυτό το ντιλίβερι τζαμπέ. Κι έτσι κι έγινε.
Ο Σταύρος άφησε ανόρεκτα το κουτί της μικρής στην αγκαλιά της κι εξαφανίστηκε στη σκάλα.
Το Μαρικάκι έτρεμε από συγκίνηση και αγωνία. Βαθιά μέσα της ευχόταν να είναι κάτι φαγώσιμο, κανένα μεταλλαγμένο στρούντελ, π.χ., για να αποφύγει να φάει το συσσίτιο ψηφιακής φακής που μοίραζαν οι ανάδοχοι της Άννας Διαμαντοπούλου στο σχολείο της. Δεν ήταν όμως κάτι φαγώσιμο. Ήταν κάτι που δεν τρωγόταν με τίποτα. Το έβγαλε μέσα από το κουτί κι άρχισε να το περιεργάζεται. Ήταν ένα μικρό ομοίωμα ΓΑΠ. Φορούσε μαύρα αεροδυναμικά γυαλιά, μαύρη εφαρμοστή μπλούζα και κολάν, δηλαδή περιβολή Μαραθωνίου… Τι ήταν τούτο; Ο νονός την ωθούσε στα Βουντού; Μήπως έπρεπε να πάρει τις βελόνες του παππού και… (ο παππούς, στον ανελεύθερό του χρόνο, ξέπλεκε τα παλιά σεμέν κι έπλεκε κάλτσες στον εαυτό του για να γλιτώσει τα κρυοπαγήματα)…
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή είδε το σημείωμα του νονού. Το άνοιξε και διάβασε μεγαλόφωνα: «Μαγικάκεν γεια σου! Νταζ ιστ αν καγυοθγαύστεν. Βάζεις τα καγύδια ανάμεσα στα πόδια ή στον καβάλο και τα σπάει. Μπογεί εδώ στη Γεγμανία να μισήσαμε το είδωλο αυτό, εσύ όμως θα το αΓΑΠήσεις. Φγοντίσαμε τις νύχτες των Πγηστουγέννων να μεταμογφώνεται σε Παπαδήμο και να κυνηγάει αγανακτισμένους ποντικούς, όπως ακγιβώς στην όπεγα του Πιοτγ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. Πιες λοιπόν ένα Τσαϊκόφσκι στην υγειά του νονού σου και καλές γιογτές!»…
Το Μαρικάκι έμεινε καγκελαρία. Πού θα έβρισκε καρύδια για να τα σπάσει ανάμεσα στα πόδια του ΓΑΠ; Αν είχαν καρύδια, θα έκαναν και Χριστούγεννα. Τότε της ήρθε μια ιδέα. Ποιος υπήρχε στο σπίτι διαθέσιμος για να του σπάσει τα καρύδια;
«Παππούουου, παππούουου!» φώναξε το Μαρικάκι… «Κοίτα τι μου έστειλε ο νονός!»
Το Μαρικάκι είχε πάρει κάτι από τον χερ Χλαπαστρούφεν… Το λάδι, βλέπετε. Και η Siemens…
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Μάθε πρώτος για την επικαιρότητα με εγγραφή στο Newsletter.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.
