Η σελίδα του λοξού

♦ Επιδείνωση των καιρών.

♦ Επιδείνωση των καιρών.

♦ Ο Δεκέμβριος καλωσορίζει το προαναφώνημα του δίσεκτου αριθμού και οι ημέρες, μοι­ραίο επακόλουθο του χρόνου, αποκαλύπτουν σαρκάζοντας τη μοναχικότητα των στιγμών. Στους δρόμους τα λαμπιόνια εξακολουθούν να υπερτονίζουν το εορταστικό και το ψευδολόγημα των ήχων συνθέτει την περιγραφή των τυποποιημένων αναμνήσεων. Η αισιοδοξία, καταπονημένη φωνή, περιορίζεται στους ορι­σμούς των διδακτικών ανακοινώσεων και το χαμόγελο πασχίζοντας ιχνογραφείται αμήχα­να στους μορφασμούς των απορημένων προσώπων, αφήνοντας αγκυλωμένη την επιθυμία στις διαθέσεις του περιβάλλοντος.

♦ Στην επικράτεια το κρύο πρωτοστατεί και οι προτάσεις, συντεταγμένες δόσεις κατευθυ­ντήριας νόησης, εμποτίζουν τις διαδικασίες της συλλογιστικής, μεταποιώντας τις αντιδρά­σεις σε αναστεναγμούς κακόμοιρης αποδο­χής.

♦ Η πολιτική, εννοιολογική προσέγγιση αστεί­ας εκδοχής, παραμένει στεγνό παράγωγο ου­σιαστικού, λεξικογραφικό αποτύπωμα χειρό­γραφου πονήματος.

♦ Πολύτροπα φαινόμενα συμπεριφοράς στις αγορές των ανθρώπων και το παιχνίδι, επικίν­δυνη ερμηνεία στα χέρια των ενηλίκων, μεταποιεί την πραγματικότητα σε εφιάλτη κακόμορφης παραστάσεως.

♦ Τα ρήματα μονολόγησαν το πρώτο πρόσωπο και τα ένστικτα αυθαδιάζοντας ξεπέρασαν τον πληθυντικό, αποσαφηνίζοντας το απεικόνισμα των κλίσεων.

♦ Ο Ιανουάριος, δίμορφος εκ του ετύμου, χα­ρακτηρίζει επαξίως την εποχή εγκαταλείπο­ντας τα προσχήματα.

♦ Μεσοχείμωνο και η διήγηση πλησίασε την ευτραπελία. Η επικαιρότητα ξεχάστηκε στις ίδιες λέξεις και η συνέχεια ονοματίζει τη μο­νοτονία των περιόδων.

♦ Οι αντιπαραθέσεις περιπλέκονται και οι λοξοσύστροφοι σχηματισμοί της σκέψης γοητεύ­ονται από την αιχμηρότητα της μορφής των κρυστάλλων, ενώ στα σκοτεινά κάτω απ’ τις στέγες οι αραιές ψιχάλες μαζεύονται γύρω απ’ το αχνό φως πολυλογώντας τη βροχή.

♦ Ολίγιστοι εκ των υπερώων, καθομολογούν την ανικανότητα του συστήματος τραβώντας γελοιοτρόπως την ουρά τους από τα σκέλια τους, εκποιώντας ούτως την αξιοπρέπεια στον βωμό της λαοθηρίας. Τραγέλαφος ασύλλη­πτου βεληνεκούς στις γραμμές των εντύπων. Και η αγανάχτηση, αντίδραση αυτοματοποι­ημένης τοποθέτησης, ζωγραφίζει τη διαπό­μπευση στα ανοικτά τεντωμένα δάκτυλα.

♦ Χρυσόχροες ανταύγειες ανυπέρβλητου συ­νεπούς πολιτικού λόγου.

♦ Και συνεχίζεται στα απλωμένα σύννεφα η προετοιμασία των νιφάδων.

♦ Κορδέλες πολύχρωμες κρύβουν τη χαρά και στα κλειδωμένα κουτιά το χαμόγελο προκα­λεί το αργόσυρτο του επιφωνήματος. Μικροί προσηλωμένοι στο αδέξιο της ανακάλυψης λύ­νουν την ευτυχία βγάζοντας τις κοφτές κραυ­γές που κάνουν τις πρωτοχρονιές σημάδια μο­ναδικότητας.

♦ Στις εκκλησιές, στα πλατύσκαλα, χνότα της ομίχλης, της εγκατάλειψης σώματα ικετεύουν σιωπηλά το ονειροπόλημα. Στις βιτρίνες τα ομοιώματα έχουν την τιμή τους και τα βλέμμα­τα ανερμήνευτα ψιθυρίζουν την αδιαφορία.

♦ Μοναξιάς αναγνώσματα.

♦ Και στη συνέχεια της αφηγήσεως, στη γε­νική των παραινέσεων διά των ευχών και των μεγαλοστομιών της ημερολογιακής ευτυχίας, αφήνεται η ματιά στην ανάγκη της νοσταλγίας.

♦ Και επαναλαμβάνοντας την κοινοτοπία των ημερών και αποδιώχνοντας τα εισαγωγικά του καταντημένου ευχολογίου υπογράφει ο επί­λογος με τα κεφαλαία την αποστροφή για το προηγούμενο.

♦ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Μυογράφημα

Ήταν καθισμένος και μετρούσε τις ιστορίες. Προσηλωμένος. Η φωτιά σιγανή. Στα χρώματα, στις διακοπές του σταχτιού, η φλόγα μαρτυρούσε το παραμύθι. Στα παιχνιδίσματα στους μικρούς καπνούς, που φτιάχναν τις παράξενες σκιές. Σταματούσαν οι φωνές, μισόκλειναν τα μάτια. Σφίγγαν τα χείλια, πέφταν οι στιγμές, περνούσαν τα άλογα στολισμένα.

Πρωτομηνιά!

Αέρας κι η θάλασσα να αγριεύει. Στάλες στα τζάμια. Κρύο. Μυρουδιές. Και μια γάτα να κουλουριάζεται. Στο μεγάλο ρολόι τα λεπτά περίμεναν να γλιστρήσουν. Η προσμονή χιλιοτραγουδισμένη, έδινε τη γλύκα της. Μια λάμπα πετρελαίου. Τρεμάμενη φλόγα. Στο γυαλί τα σχήματα απ’ τον αέρα που ’μπαινε απ’ τις χαραμάδες.

Αγκαλιές, φιλιά και λαμπερά τα μάτια. Καλή χρονιά και τα γέλια, νερά να πλημμυρίζουν. Και μετά εκείνο το κόμπιασμα να σταματά στον λαιμό. Η αγωνία. Και τα δάχτυλα να ερωτοτροπούν βασανιστικά με τις κορδέλες. Και μετά ένα ολοστρόγγυλο όμικρον να κάθεται στο στόμα.

Ένα ξύλινο στρατιωτάκι με ένα μεγάλο καπέλο και φανταχτερή στολή. Ένα λοφίο κόκκινο και ένα μαγικό σπαθί.

Εικόνες γρήγορες να φωλιάζουν στο μυαλό. Περάσματα της ζωής, μοναδικότητα της μνήμης.

Πρωτοχρονιά!

Στους έρημους δρόμους. Στους γυμνούς στύλους το φως υπογράφει τη μοναξιά. Αυτοκίνητα σταματημένα, εξώπορτες σκοτεινές.

Σιωπή!

Κρύο και μια βροχή δυνατή!

Οδοιπορία

Αυτοσχέδιο πόρευμα άλλου

χρόνου

Στον πεζόδρομο των

πολυσύχναστων βημάτων

Μακρινό περπάτημα των

ονείρων

Πεταμένο φίλημα στη συναίρεση

του ερυθρού

Προμήνυμα του υπονοούμενου

Στο σκονισμένο πλακόστρωτο η

επιγραφή

Αποφαίνεται

Οξεία στην επισήμανση της

εκφωνήσεως

Μορφοποίημα ξεχασμένης

καλλιλογίας

Στους στενούς αδιάφορους

διαδρόμους

Των παραμιλούντων την

ευμορφία

Περιέχεται το αποτύπωμα

Και αποκαλύπτεται

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.