Έξοδος για το ελληνικό δράμα ένα εθνικό ομολογιακό δάνειο

Το αίτημα για ένα εθνικό ομολογιακό δάνειο, η διαμόρφωση ενός κινήματος για την επιβολή του με συγκεκριμένους όρους και πνεύμα, καθώς και η οργάνωση μιας πανεθνικής λαϊκής κινητοποίησης για τη συλλογή του προσφέρει αυτήν τη στιγμή μια διέξοδο από το ελληνικό δράμα, μια διέξοδο που δεν αναπαράγει μέσα της τις παθογένειες που μας οδήγησαν μέχρι εδώ.

Το αίτημα για ένα εθνικό ομολογιακό δάνειο, η διαμόρφωση ενός κινήματος για την επιβολή του με συγκεκριμένους όρους και πνεύμα, καθώς και η οργάνωση μιας πανεθνικής λαϊκής κινητοποίησης για τη συλλογή του προσφέρει αυτήν τη στιγμή μια διέξοδο από το ελληνικό δράμα, μια διέξοδο που δεν αναπαράγει μέσα της τις παθογένειες που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Ας δούμε γιατί:

Πρώτον, γιατί θα ήταν πολύ δυσκολότερος ο εκβιασμός μας από τους ξένους δανειστές. Γιατί η χώρα θα είχε διαθέσιμους πόρους και θα μπορούσε να διαπραγματευτεί διαφορετικά, δίχως να επικρέμαται πάνω από το κεφάλι μας η δαμόκλειος σπάθη της άρνησης καταβολής των δόσεων, ο κίνδυνος μιας ασύντακτης χρεοκοπίας και, εν τέλει, μιας εθνικής, κοινωνικής και οικονομικής καταστροφής.

Βάσει όλων αυτών, το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο θα αποτελούσε τη μόνη πραγματική, ρεαλιστική απάντηση στο ψευδοδίλημμα της Μέρκελ και των τεχνοκρατών: «Ευρώ ή δραχμή». Γιατί, απλούστατα, θα ενίσχυε την αυτονομία μας και, ταυτόχρονα, θα συσσώρευε πόρους ώστε, σταδιακά, να γίνει εφικτή ακόμα και η απεξάρτησή μας από το ευρώ, δίχως να διαλυθεί οικονομικά η χώρα και να πεινάσει ο ελληνικός λαός, ενώ, παράλληλα, θα ακύρωνε το δόγμα «εξανδραποδισμός εντός του ευρώ» μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού μας.

Δεύτερον, είναι η μόνη προοπτική αντιμετώπισης της κρίσης με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Ένα αναλογικό, προοδευτικό εσωτερικό δάνειο θα μετέθετε τα βάρη της κρίσης στους πραγματικούς υπαίτιους γι’ αυτήν, σπάζοντας το σερί της αδικίας και της ατιμωρησίας των αρχουσών τάξεων, που κυριαρχεί επί δεκαετίες στη χώρα και έχει οργιάσει στην ύστερη μεταπολίτευση. Ταυτόχρονα, θα αναδείκνυε τον ελληνικό λαό σε πρωταγωνιστή της κρίσης – στη βάση της αρχής «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του».

Τρίτον, θα άλλαζε το κλίμα της δικτατορίας που έχουν επιβάλει δανειστές και τεχνοκράτες, οι οποίοι, όντας σε απόλυτη αντίθεση με τη λαϊκή βούληση, θεσπίζουν μέτρα οικονομικού στραγγαλισμού και ξεπουλήματος της χώρας. Επιπλέον, θα έθετε τέλος στα διαδοχικά άδικα χαράτσια που έχουν γονατίσει τον ελληνικό λαό.

Τέταρτον, θα ενισχύσει την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού, θέτοντας τέρμα στον διασυρμό της χώρας ως επαίτη. Συν τοις άλλοις, θα βοηθούσε να εδραιώσουμε ένα ρεύμα αλληλεγγύης, το οποίο θα καταπολεμούσε την παραίτηση, την απελπισία και τον πανικό τού «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», που σήμερα τείνει να κυριεύσει τη χώρα μας.

Κύριος της μοίρας του

Προφανώς, για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει να υπάρξουν συγκεκριμένοι όροι, ειδάλλως απλώς θα μιλούμε για ένα ακόμα χαράτσι.

Πρώτον, ως προς αυτό, μεγαλύτερη υποχρέωση θα έχουν οι έχοντες: Πρώτος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί, οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ, οι «εθνικοί εργολάβοι», οι εφοπλιστές, τα κόμματα, η Εκκλησία κ.ο.κ. Ο ελληνικός λαός θα ακολουθήσει όχι γιατί πάλι πρέπει να πληρώσει τα σπασμένα, αλλά γιατί ήρθε ο καιρός, επιτέλους, να γίνει κύριος της μοίρας του και να επιβάλει λίγη δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια σε αυτόν τον τόπο. Γι’ αυτό μιλούμε για ένα εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, το οποίο θα είναι αναλογικό και προοδευτικό.

Δεύτερον, το δάνειο πρέπει να έχει συγκεκριμένη χρήση. Δεν προορίζεται για τους δανειστές ούτε για τους τοκογλύφους ούτε για να διασπαθιστεί από τα εγχώρια τρωκτικά. Το δάνειο προορίζεται αποκλειστικά για μισθούς και συντάξεις και για την κάλυψης της κοινωνικής πολιτικής που πρέπει να έχει η χώρα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Επίσης, προορίζεται για την παραγωγική της ανασυγκρότηση, για δημόσιες παραγωγικές επενδύσεις που περιορίζουν την ανεργία και βελτιώνουν την αυτάρκεια της χώρας μας.

Αυτοδύναμοι

Και βέβαια, δεν πρέπει να περιμένουμε όλα αυτά να τα κάνουν αυτοί που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Μόνος ικανός να ξεκινήσει μια τέτοια πρωτοβουλία, αλλά και να καταστεί θεματοφύλακας του πνεύματος και του σκοπού της είναι ο ίδιος ο λαός. Γι’ αυτό μιλάμε για ένα παλλαϊκό κίνημα, που θα υπερβαίνει διαιρετικές τομές, θα αναγκάσει το ελληνικό κράτος να πάρει τέτοια πρωτοβουλία και θα συμμετάσχει ενεργά στη διεξαγωγή της, από πόρτα σε πόρτα, από γειτονιά σε γειτονιά.

Πολλοί αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου μέτρου. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν πιστέψαμε στις δυνάμεις μας. Έχουμε εθιστεί στην αδικία και την εγωκρατία, και αδυνατούμε να συλλάβουμε κάτι που είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο πολλές φορές, ότι σε συνθήκες τέτοιας κρίσης ο μόνος που μπορεί να δώσει τη λύση είναι η καθολική λαϊκή κινητοποίηση. Πολύ καλύτερα από τα νεοφιλελεύθερα σχέδια στραγγαλισμού – τα οποία έχουν το θράσος να ονομάζουν «διάσωση» – οι νεοδωσίλογοι και οι ξένοι τεχνοκράτες. Υπάρχουν ήδη απτά παραδείγματα:

♦ Στο Βέλγιο το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο συγκέντρωσε 5,7 δισ. ευρώ, τη στιγμή που η κυβέρνηση προσδοκούσε να συγκεντρώσει μόνο 200 εκατομμύρια.

♦ Στην Ιταλία αντίστοιχη προσπάθεια επιχειρηματιών και πολιτικών, που συνοδεύτηκε από έκκληση στους έχοντες Ιταλούς πολίτες να αγοράσουν εθνικά ομόλογα, απέφερε, μέσα σε μια μέρα, 567 εκατ. ευρώ.

Με άλλα λόγια, η αλληλεγγύη και η συνεισφορά αποδεικνύονται πολύ πιο αποτελεσματικές, ακόμα και υπό τη στενή οικονομική έννοια του όρου, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται το σύγχρονο οικονομικό ιερατείο.

Το εσωτερικό ομολογιακό δάνειο δεν είναι πανάκεια για όλα τα προβλήματα της χώρας μας. Είναι όμως η καλύτερη αρχή για να τα λύσουμε. Γιατί μας επιτρέπει να βάλουμε τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του και ν’ αποδείξουμε ότι μπορούμε, όλοι μαζί, αυτοδύναμοι ν’ αποκρούσουμε την προσπάθεια καθυπόταξής μας.

Μαζί λοιπόν με την άρνηση των άθλιων όρων του PSI, μαζί με την αντίσταση στα άθλια μέτρα εξανδραποδισμού που μεθοδεύουν αντιδημοκρατικά η Μέρκελ, η τρόικα, ο Παπαδήμος και η κυβέρνησή του, ας τους αιφνιδιάσουμε παίρνοντας εμείς την πρωτοβουλία. Επιτέλους, είναι μια ευκαιρία για όλους μας να ξεφύγουμε από τον μεμψίμοιρο – και αναποτελεσματικό – καταγγελτικό λόγο ενάντια στο κράτος και τις πολιτικές ηγεσίες και να αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι τη σωτηρία της χώρας μας.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα…

Γιώργος Καραμπελιάς – Γιώργος Ρακκάς

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.