Η σελίδα του λοξού

♦ Διακρότημα.♦ Και η εναρμόνιος διαφωνία προσηλώθηκε στη σύνθεση των εξαγγελιών, αφήνοντας την εμφά­νιση των μορφασμών μοναδική παραπομπή δυ­σαρέσκειας.

♦ Διακρότημα.

♦ Και η εναρμόνιος διαφωνία προσηλώθηκε στη σύνθεση των εξαγγελιών, αφήνοντας την εμφά­νιση των μορφασμών μοναδική παραπομπή δυ­σαρέσκειας. Προδιαγεγραμμένοι οι σχεδιασμοί του στερεώματος, ενώ οι τελάληδες σέρνουν τις φωνές τους κάτω απ’ τα φώτα, με την αλαζονεία της ηλιθιότητας να δημιουργεί παραγράφους αήττητης συλλήψεως.

♦ Διαπραγματεύσεις περιεχομένου ενοχικού και τα πυγοραπίσματα αφήνουν ανεξίτηλη τη σφρα­γίδα των ανοιγμένων δαχτύλων. Και αποφαίνεται η ευήθεια με τους δραματικούς τόνους διανθι­σμένη, ορίζοντας επακριβώς την υποτίμηση της κρίσεως των χρωματισμένων λουλουδιών, στις αλέες των χειροκροτημάτων.

♦ Η ευθύνη πλουμισμένη με επιθετικούς προσ­διορισμούς βαρύγδουπου, εννοιολογικού και διαχρονικού χαρακτηρισμού, απενοχοποιεί την απουσία των επιχειρημάτων και οι σταγόνες της καταστροφολογίας μαρτυρούν στα μέτωπα τα σημειώματα της αγωνίας.

♦ Απόγνωση διά των δόσεων και οι ώρες παίρ­νουν και περνούν παρατονίζοντας το ομόηχον.

♦ Δηλώσεις παρηκμασμένων φωνηέντων και ηγετίσκοι σκιαγραφημένοι μονολογούν την ανυ­παρξία τους εκφέροντας λογύδρια νηπιακού συλλαβισμού. Αδιάβαστοι ρήτορες έδωσαν στην ανυποληψία τη μορφή τους, εντός και εκτός των γραμμών, αφήνοντας στο πέρασμά τους το ονο­ματεπώνυμο του παραλόγου.

♦ Και στην άκρη κατασκευασμένοι άνθρωποι ολίγιστου διανοήματος, παρατηρητές των επανα­λαμβανόμενων παραστάσεων, υπογράφουν ανερυθρίαστα την καταδίκη των αναπνοών.

♦ Και το τοπίο ερημαίο εκπορνεύεται νοσταλγώ­ντας τον ήλιο που ξόδεψε.

♦ Καταιγίδα, οι αστραπές προλόγισαν τα φαινό­μενα και οι θόρυβοι τρομοκράτησαν τη νύχτα. Κραυγές μακρόσυρτες αποσαφήνισαν την οργή και τα χέρια πλέξαν στις καταλήξεις τους την ανά­γκη. Η μοναξιά πεταμένη στα πεζοδρόμια αφήνει την ομίχλη της. Η αδιαφορία πολυτελής ενδυμα­σία των εξεχόντων παρελαύνει σφυρίζοντας την κατάπτωση των κειμένων. Και οι παπαγάλοι των ορθογωνίων, γελωτοποιοί ασύλληπτου συνθέμα­τος, απαγγέλλουν την ημερήσια εξέλιξη.

♦ Κατάταση και το συναίσθημα πρωτογενής εκδήλωση ύψιστης νοητικής λειτουργίας γρά­φει το μονοπάτι των διαθέσεων. Η μελαγχολία προσδιορίζει το πικρό πολυσύλλαβο και οι θε­ατές παραμίλησαν στη μονοτονία του εξεικονίσματος.

♦ Η ιστορία ξεφύλλισε τις σελίδες της και το διαπόρημα ξεροκατάπιε στην ανάγνωση την κατα­νόηση.

♦ Στο συρματόπλεγμα παρασυρμένα σημειώμα­τα ψάχναν το αίμα τους ανάμεσα στα γράμματα κι ένας βαρυμήνιος άνεμος έκοβε τις φωνές που πλησίαζαν.

♦ Και η ανάμνηση πρωτοστάτησε απογυμνώνο­ντας τα στιγμιότυπα. Και φανερώθηκε στον απο­μονωμένο ορμίσκο το γδαρμένο σκαρί με το σβη­σμένο όνομα. Λευκό στους βράχους, καπαριές στις αγκαλιές της πέτρας και γλάροι, ψηφίδες πε­τούμενες στο μωσαϊκό της χειροποίητης γης.

♦ Σαρκασμός λυρικού προσανατολισμού στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των διορισμένων αναλύσεων.

♦ Και ο υπέρμαργος στους εξώστες.

♦ Βαρυπρεπής και υψήγορος συνεχίζει να αφη­γείται την απακμή, ενώ στους χαραγμένους δια­δρόμους συνωστίζονται τα αδειανά σώματα.

♦ Στους υπέρτιτλους οι λέξεις επανέλαβαν τη φτώχεια τους και τα ερμηνεύματα προσέγγισαν την αλλοφροσύνη. Στα εσώφυλλα τα περιθώρια στένεψαν κι η συνοικία σκοτείνιασε. Σκιές μακρι­νές συμπόνεσαν την εικόνα και ένα βιολί απογύ­μνωσε τη νεφέλη.

♦ Ταξιδεύοντας στην αιτιατική του χρόνου!

Μυογράφημα

Τα παραμύθια ξεκινούν με την ίδια πρόταση.

Ήταν ένας δράκος με μεγάλα μάτια, μυτερά αυτιά και ένα τεράστιο στόμα με κοφτερά δόντια. Μια γλώσσα διχαλωτή και φωτιές κόκκινες να ξεπετάγονται, να τρέμει η γη, να φεύγουν τα πουλιά.

Φωνάζουν οι βροντές, πέφτουν κεραυνοί, τρομάζει ο ουρανός, κρύβεται ο ήλιος στα σύννεφα, αρχίζει η βροχή, αλυχτούν τα σκυλιά, μπαίνει το σκοτάδι.

Στο ξημέρωμα η μονοκοντυλιά της νύχτας έδινε στο φως μια γκρίζα γραμμή και γερασμένα πετούμενα, ζωγραφισμένα στα καλώδια, κελαηδούσαν ψεύτικες προσευχές.

Τα ζώα βοσκούσαν σκυμμένα το λιγοστό χορτάρι πίσω απ’ τον φράχτη και αρπακτικά τερατόμορφα, φτερά με γυμνούς λαιμούς παραφύλαγαν στους ψηλούς στύλους.

Ανάμεσα στα διαστήματα στο περίφραγμα, δυο μάτια σκαρφαλωμένα έβλεπαν πίσω απ’ τις χαραμάδες. Τα χέρια στήριζαν το μικρό κορμί και η αναπνοή κρατημένη άφηνε στον φόβο την αγωνία της.

Μια φοβερή αστραπή

και μια λάμψη τρομακτική άνοιξε στα δυο τη γη κι ένα λευκό άλογο ξεπετάχτηκε απ’ τα σωθικά. Κτύπησε τα πόδια του δυνατά και ένα γάργαρο νερό ξεπήδησε, φτιάχνοντας μια λίμνη. Ένα χαρτί έπεσε από ψηλά κι έγινε βαρκούλα. Ο ήλιος κατέβηκε, το γκρι εξαφανίστηκε. Ο δράκος θαμπώθηκε, οι γυμνολαίμηδες χάθηκαν, ο φράχτης έσπασε, ο μικρός έτρεξε και τσαλαβούτησε.

Τα παραμύθια τελειώνουν πάντα με την ίδια πρόταση.

Αντικαθρέπτισμα

Ουσιαστικόν μονογενές

και πολυκατάληκτον

Της εισπνοής των παθών

της εκπνοής των πόνων /

Μορφές εκδιωγμένες

Προστάγματα των αισθήσεων /

Παραστρατήματα εξόριστα

στις σκεβρωμένες ικεσίες

Βαρύγδουπα μονολογήματα

της απόγνωσης /

Το ασυναίρετο δρομολόγησε

τη διάσταση

Το χαμόγελο ασύνδετο σχήμα

έκανε την επανάληψη /

Τοπίο υγρό /

Φωτιά /

Πάνω στον ήχο επιφώνημα /

Πάνω στο σώμα

Απουσία

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.