Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

«Φτιάξαμε την Ιταλία. Τώρα πρέπει να φτιάξουμε και τους Ιταλούς». Αυτή η περίφημη δήλωση του Μάσιμο ντ’ Αλέζιο το 1860 ταιριάζει γάντι στο επίκαιρο ερώτημα πολλών συμπατριωτών μας, με αφορμή την επέτειο που μόλις γιορτάσαμε, για το τι είναι σήμερα εθνικό.

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

«Φτιάξαμε την Ιταλία. Τώρα πρέπει να φτιάξουμε και τους Ιταλούς». Αυτή η περίφημη δήλωση του Μάσιμο ντ’ Αλέζιο το 1860 ταιριάζει γάντι στο επίκαιρο ερώτημα πολλών συμπατριωτών μας, με αφορμή την επέτειο που μόλις γιορτάσαμε, για το τι είναι σήμερα εθνικό.

Πριν από τον (νέο) προσδιορισμό περί έθνους που θα προκύψει αναγκαστικά στο μέλλον, εφόσον τίποτε από όλα όσα ξέραμε δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο – μαζί με την εθνική κυριαρχία μας –, ας εστιάσουμε σε όλους εκείνους που εδώ και δύο χρόνια έχουν επιδοθεί σε μια λυσσαλέα δυσφήμιση των Ελλήνων, απαριθμώντας τα πλήστα ελαττώματά μας και πλειοδοτώντας, όπως ο τέως πρωθυπουργός, στο να τεθούν οι βάσεις για το ξεπούλημα της χώρας. Όχι αδίκως, λένε αυτάρεσκα, αφού οι Έλληνες πολύ απέχουν από το να είναι παράδειγμα πολίτη. Συμφωνούμε, αλλά υπό έναν όρο, τον οποίο κανένας από τους φωνασκούντες, Έλληνας ή ξένος, δεν μοιάζει να λαμβάνει υπόψη του.

Για να υπάρξουν πολίτες πρέπει πρώτα να υπάρξουν θεσμοί, τους οποίους φτιάχνει η ιθύνουσα τάξη, εφόσον πρώτα αυτοθεσμιστεί. Το σχήμα δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει ανάποδα σε καμιά χώρα του κόσμου, ούτε οι πολίτες να φτιαχτούν… από μόνοι τους. Ναι, αλλά εμείς φτιάχνουμε και τους θεσμούς, εφόσον εμείς στέλνουμε στην εξουσία αυτούς που μας κυβερνούν, απαντούν οι καθ’ έξιν δυσφημιστές μας, επιμένοντας ότι δεν υπάρχουν αθώοι του αίματος. Και πάλι, όμως, αγνοώντας μια ιστορική αλήθεια: ότι η δική μας ιθύνουσα τάξη υπήρξε εξαρχής υποτυπώδης και σπαρασσόμενη, πιο ανώριμη εν τη γενέσει της από τους ίδιους τους Έλληνες. Και ότι οι θεσμοί που δημιούργησε φτιάχτηκαν έτσι ώστε να μην εφαρμόζονται πρώτα από την ίδια την πολιτεία για να εξυπηρετηθούν τα ίδια συμφέροντα των ισχυρών. Αυτή η τρομακτική παθογένεια δεν θεραπεύτηκε ποτέ, αντιθέτως συντηρήθηκε στο έπακρο και δημιούργησε τέρατα επειδή αυτό βόλευε κατ’ εξοχήν τους ίδιους τους ιθύνοντες, τα παρακλάδια και τις παραφυάδες τους.

Εθνικό σήμερα δεν είναι τα ποιήματα του Σολωμού, του Σεφέρη, του Ελύτη. Αυτά είναι πανανθρώπινα. Εθνικό σήμερα είναι η άρνησή μας να ζούμε πλέον ως παρίες, δακτυλοδεικτούμενοι, πολίτες χωρίς δικαιώματα. Όχι επειδή λοιδορούμαστε ανελέητα, αλλά επειδή επιτέλους θα καταλάβουμε και θα απαιτήσουμε ένα πολιτικό σύστημα με άλλες αρχές, νοοτροπία και αίσθηση του δικαίου. Εν τω μεταξύ, ας μας βρίζουν ανιστόρητα ακόμα και κάποιοι συμπολίτες μας. Μέχρι νεωτέρας.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.