Της Ιωάννας Μπλάτσου

Μπορεί στο ελληνικό θέατρο να έχουμε πρόβλημα με την ποιότητα των σκηνοθετών – δεν υπάρχει καν μια σχολή σκηνοθεσίας σε σχέση με την ανεξέλεγκτη πληθώρα των δραματικών σχολών – αλλά σε επίπεδο ηθοποιών, και μάλιστα πολύ καλών, παράπονο δεν μπορούμε να έχουμε.

Της Ιωάννας Μπλάτσου

Μπορεί στο ελληνικό θέατρο να έχουμε πρόβλημα με την ποιότητα των σκηνοθετών – δεν υπάρχει καν μια σχολή σκηνοθεσίας σε σχέση με την ανεξέλεγκτη πληθώρα των δραματικών σχολών – αλλά σε επίπεδο ηθοποιών, και μάλιστα πολύ καλών, παράπονο δεν μπορούμε να έχουμε. Γι’ αυτό άλλωστε είναι πολύ δύσκολο κάθε χρόνο το έργο των επιτροπών διάφορων θεατρικών βραβείων ποιον καλλιτέχνη να πρωτοδιαλέξουν μέσα σε μια πληθώρα 400+ παραστάσεων. Πάντως, φέτος το μεν Βραβείο Δημήτρης Χορν δόθηκε παμψηφεί στον Δημήτρη Λάλο για τον ρόλο του Χοσεφίνο στο έργο του Μάριο Βάργκας Λιόσα «La Chunga», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκόττη, στο θέατρο Επί Κολωνώ, ενώ το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη στη Μαρία Κίτσου για τον ρόλο της Έλεν στα «Ορφανά» του Ντένις Κέλι, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Άξιοι και οι δύο! Αλλά ας τους γνωρίσουμε καλύτερα.

Δημήτρης Λάλος

Γεννήθηκε στον Βόλο, αλλά κατάγεται από τη Λάρισα. Μεγάλωσε στην Ελλάδα αλλά και στο Βέλγιο και στη Γερμανία ενώ τα τελευταία χρόνια μένει στον Κολωνό. Μεγάλες διαδρομές έχει διανύσει στη ζωή του, μεταφορικά και κυριολεκτικά, ο 33χρονος ηθοποιός, ο οποίος ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Χορν και πριν από 2 χρόνια για το «Ροτβάιλερ», επίσης σε σκηνοθεσία Ελένης Σκόττη, επίσης στο θέατρο Επί Κολωνώ. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι είναι «πνευματικό παιδί» του Επί Κολωνώ και της Ελένης Σκόττη καθώς και ιδρυτικό μέλος της ομάδας ΝΑΜΑ. Σε αυτό το θέατρο «σπούδασε» δίπλα στη Σκόττη, σε αυτό το θέατρο έκανε τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα την περίοδο 2001-2002 στην «Αγαπητή Ελένα» – ναι, καλά το μαντέψατε, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκόττη. Ακολούθησαν: «Στα σκοτεινά», «Penalty», «Ποτέ μην κολυμπάς μόνος», «Bug», «Penetrator», «Ροτβάιλερ», «La Chunga». Αυτήν την περίοδο, βρίσκεται σε πρόβες για το έργο «Κίεβο» του Σέρτζιο Μπλάνκο που θα ανεβεί τον Μάιο στο Επί Κολωνώ.

Ο Δημήτρης Λάλος, λοιπόν, κόντρα στο καταστατικό του Βραβείου Χορν, δεν έχει τελειώσει κάποια επίσημη δραματική σχολή, αν και έχει θητεύσει δίπλα στην Ελένη Σκόττη. Δεν θεωρείται πλέον, στα 33 του, νέο φυντάνι, καθώς είναι πολύτιμος πρωταγωνιστής των παραγωγών της ομάδας ΝΑΜΑ. Τι θέλω να πω; Το φετινό Βραβείο Χορν δικαίως δόθηκε στον Δημήτρη Λάλο, αλλά πολύ καθυστερημένα. Δικαίως – επιτέλους – η επιτροπή τον ανακήρυξε παμψηφεί νικητή, αλλά γιατί δεν το έπραξε πέρυσι, που επίσης έπαιζε τον ίδιο ρόλο, επίσης πολύ καλά, σε μια χρονιά με μόνο τρεις υποψήφιους για το βραβείο – και κατά γενική ομολογία όχι με τις πιο δυνατές ερμηνείες της σεζόν; Έστω. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ο εργασιομανής ηθοποιός με την έντονη σκηνική παρουσία και τη χαρακτηριστική ερμηνευτική πύκνωση, που του αρέσει να παρατηρεί τους ανθρώπους στον δρόμο και αυτοχαρακτηρίζεται ως «ανυπόφορα ανθεκτικός και απόλυτα εκρηκτικός», ανήκε, και πριν από το Βραβείο Χορν, στην premier league των ερμηνευτών της γενιάς του.

Μαρία Κίτσου

Από μικρή ανέβαζε παραστάσεις στη γειτονιά της, τραγούδαγε όπου έβρισκε και διάβαζε βιβλία ενηλίκων. Η 32χρονη ηθοποιός μεγάλωσε στη Δυτική Αθήνα, στο Αιγάλεω και το Χαϊδάρι, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας καθώς ο μπαμπάς της ήταν στρατιωτικός και μετακινούνταν συχνά, ενώ τα τελευταία δύο χρόνια μένει στα Άνω Πετράλωνα.

Η πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση σημαδεύτηκε από μια μεγάλη απώλεια. Τη μέρα της πρεμιέρας του «Ηλίθιου», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 2007, έχασε τον πατέρα της. Τη μέρα που της απονεμήθηκε το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη έκλειναν πέντε χρόνια από τον θάνατο του πατέρα της. Γι’ αυτό ήταν τόσο συγκινημένη κατά την απονομή. Γι’ αυτό και αφιέρωσε το βραβείο στη μνήμη του. Η Μαρία Κίτσου, που αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2006, ήταν πάλι υποψήφια για το Βραβείο Μ. Μερκούρη και το 2008, για την παράσταση «Στο βυθό» της Ρούλας Πατεράκη στο Εθνικό Θέατρο. Το βραβείο, όμως, έμελλε να έρθει στα χέρια της τέσσερα χρόνια αργότερα με αφορμή την εξαιρετική ερμηνεία της στα «Ορφανά» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. «Με τα “Ορφανά” ήρθα αντιμέτωπη με τρομακτικά διλήμματα που αφορούν τις αρχές μου, μπήκα σε μια διαδικασία που με ωρίμασε περισσότερο» παραδέχεται η φωτογενής και ταλαντούχα ηθοποιός. Και μάλλον το βραβείο ήταν γραφτό να το κερδίσει μια μέρα καθώς «η Μελίνα Μερκούρη, και ειδικά η “Φαίδρα” της, ήταν ο λόγος που έδωσα εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κι αυτός ο λόγος εμπεριείχε κι έναν έρωτα» όπως μας εξομολογείται. Η Μαρία Κίτσου τη φετινή σεζόν περιοδεύει με τα «Ορφανά» σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και δεν σταματά να βάζει νέους στόχους στην τέχνη της αλλά και να ονειρεύεται νέες συνεργασίες. «Αν οι ευχές μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα, θα ήθελα να συνεργαστώ με τον Πίτερ Μπρουκ! Και φυσικά και με τον Λευτέρη Βογιατζή» λέει το κορίτσι που αγαπά το παραμύθι του «Μολυβένιου στρατιώτη» και οι φίλοι του το φωνάζουν «πριγκηπέσα».

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.