Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Πολύς λόγος γίνεται για τα ελληνικά νιάτα. Που δεν βλέπουν φως και ελπίδα, που δεν βρίσκουν δουλειά ή αμείβονται με μισθούς πείνας, που φεύγουν και ξενιτεύονται. Μια χώρα δίχως νέους είναι μια χώρα δίχως ελπίδα, λένε πολλοί και είναι αλήθεια. Ό,τι καλό προκύψει, από τους νέους θα έρθει, αφού οι σημερινοί 20άρηδες θα κληθούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά της κρίσης, για την οποία δεν ευθύνονται διόλου.

Της Κατερίνας Αγγελιδάκη

Πολύς λόγος γίνεται για τα ελληνικά νιάτα. Που δεν βλέπουν φως και ελπίδα, που δεν βρίσκουν δουλειά ή αμείβονται με μισθούς πείνας, που φεύγουν και ξενιτεύονται. Μια χώρα δίχως νέους είναι μια χώρα δίχως ελπίδα, λένε πολλοί και είναι αλήθεια. Ό,τι καλό προκύψει, από τους νέους θα έρθει, αφού οι σημερινοί 20άρηδες θα κληθούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά της κρίσης, για την οποία δεν ευθύνονται διόλου.

Στον χώρο του πολιτισμού πολλοί νέοι κάνουν θαυμάσια δουλειά. Το βλέπουμε στις διεθνείς εκθέσεις, στα φεστιβάλ, ακόμα και στα Όσκαρ. Νέοι άνθρωποι, με ελάχιστη ή καθόλου βοήθεια από το κράτος, στέλνουν τη δική τους φωνή εκεί που άλλοι διαπρέπουν έχοντας ένα ολόκληρο σύστημα να τους στηρίζει.

Αρκεί, όμως, η χάρη της νεότητας από μόνη της για να οδηγήσει τη χώρα στο αύριο; Είναι απαραίτητο να είναι κανείς νέος για να έχει κάτι αξιόλογο να πει που θα δώσει ελπίδα σε μας και στη χώρα; Είναι, άραγε, όλοι οι νέοι ίδιοι τσουβαληδόν ή μήπως πιπιλάμε ένα κλισέ, σωστό στη βάση του, αλλά με πολλές αθέατες παραμέτρους; Διότι είναι επίσης αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι 40, 45, 50, ακόμα και 60 ετών, που είναι πολύ πιο νέοι από τους σημερινούς 30άρηδες, για τους οποίους δεν μιλάει ούτε ενδιαφέρεται κανένας. Άνθρωποι με προσόντα, ιδέες, ταλέντα, γνώσεις, που λες και πέρασε η μπογιά τους αφού πρέπει να κάνουν τόπο στα νιάτα, ακόμα και σε εκείνα που τίποτα δεν δείχνει ότι θα γίνουν οι νέοι Αγγελόπουλοι.

Μέσα στον πλουραλισμό των φωνών και των γνωμών που γεννάει η κρίση καλό είναι να θυμηθούμε ότι η αξία και η ποιότητα δεν έχουν ηλικία και πως το ταλέντο δεν αναγράφεται στις αστυνομικές μας ταυτότητες. Το να είσαι νέος δεν είναι απλώς μια ιδιότητα. Είναι και ευθύνη, όταν ζητάς να έχεις δημόσια παρουσία στον χώρο του πολιτισμού ή αλλού. Κι αυτό που έχεις να πεις πρέπει όχι μόνο να αφορά κι άλλους ανθρώπους, αλλά πρωτίστως τον εαυτό σου. Να έχει ισχυρό στίγμα, να είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και να μπορεί να αντέξει στον τεράστιο ανταγωνισμό της εποχής μας.

Βλέπουμε εκατοντάδες δουλειές νέων καλλιτεχνών, παρά την κρίση ή εξαιτίας της. Ανάμεσα στις πολλές αστράφτει το γνήσιο. Όχι συχνά.

Το να αναμασάς μόδες ή ιδέες άλλων δεν είναι νέο. Είναι πιο παλιό και από το 1821 και, κατά τη γνώμη μου, καθόλου άξιο να μας απασχολήσει.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.