Τα Εξάρχεια μέσα από τα μάτια της δημοσιογράφου και φίλης του Μανώλη Ρασούλη Ζωής Νιομανάκη, που ζει και εργάζεται μόνιμα στη Γερμανία, δεν είναι «εμπόλεμη ζώνη», αλλά ένα «χωριό» με κατοίκους γεμάτους ορμή και όρεξη για ζωή.

Τα Εξάρχεια μέσα από τα μάτια της δημοσιογράφου και φίλης του Μανώλη Ρασούλη Ζωής Νιομανάκη, που ζει και εργάζεται μόνιμα στη Γερμανία, δεν είναι «εμπόλεμη ζώνη», αλλά ένα «χωριό» με κατοίκους γεμάτους ορμή και όρεξη για ζωή.

Σκεφτόμουνα την επιστολή που μου είχε στείλει ο Μανώλης Ρασούλης, στην οποία έγραφε το όνειρό του «…να γίνει η Ελλάδα μια πολιτισμική Ελβετία και μητέρα που θα κυοφορήσει ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη» και περπατούσα προς μια πιάτσα ταξί για να πάω στο «χωριό», στα Εξάρχεια δηλαδή, όπου θα διέμενα σε αυτό μου το ταξίδι στην Ελλάδα. Και ναι, περί «χωριού» πρόκειται, εν μέσω του κέντρου της τεράστιας Αθήνας, της καρδιάς της Ελλάδας, τολμώ να πω. Ναι, ένα «χωριό» τα Εξάρχεια, με όλα τα γλυκά χαρακτηριστικά της ενότητας, αλληλεγγύης, ζεστασιάς και θαλπωρής των γειτόνων «συγχωριανών» της, όπως ακριβώς τα γνωρίζουμε από τις εξορμήσεις μας στα πραγματικά χωριά της επαρχίας. Επί μια εβδομάδα λοιπόν, είχα την τύχη να φιλοξενούμαι στα Εξάρχεια εγώ η «ξενιτεμένη Γερμανιδούλα», όπως με σύστηνε ο Εξαρχειώτης φίλος μου Δημήτρης. Επιμένω να αναφέρομαι σε «χωριό», διότι, εκτός του ότι σχεδόν δεν βγήκα καθόλου εκτός των ορίων της περιοχής, λες και ήμουνα σε χωριό με όρια υπαρκτά (μόνο πινακίδα εισόδου ή εξόδου δεν πέτυχα πουθενά…, θα μπορούσε άνετα να έχει, πάντως), το λέω και ορμώμενη από την εμπειρία της αντιμετώπισής μου από τους Εξαρχειώτες φίλους και γνωστούς του οικοδεσπότη μου, καθώς και από το γενικότερο κλίμα της περιοχής, που ήταν τόσο φιλόξενο όσο και σε κάθε άλλο χωριό που έχω επισκεφτεί ώς τώρα. Με καλωσόριζαν πρόσχαρα βλέμματα, συμπλήρωναν και στρογγύλευαν δίχως ενδοιασμούς το τραπέζι της παρέας οι απανταχού «συγχωριανοί», δίχως συζήτηση αν «μπορούν» να κάτσουν παρέα, αυτονόητα και εντελώς φυσικά βίωνα όμορφους ανθρώπους, γεμάτους όνειρα, δημιουργικότητα και όρεξη για ζωή. Και πού; Στα Εξάρχεια! Στην «και καλά εμπόλεμη ζώνη», την «επικηρυγμένη επικίνδυνη περιοχή»… τι να σας πω… μόνο κίνδυνο δεν ένιωσα, αλλά γαλήνη και αγάπη… και κυρίως ελεύθερα πνεύματα!

«Αλήθεια, τα πιστεύουνε αυτά που λένε για μας στη Γερμανία;»

Ναι, ένα βράδυ κατά τη 1 τη νύχτα, σκιάχτηκα εγώ η «επισκέπτρια» λίγο. Καθόμασταν στο Μπαράκι του Στέφανου, τον «Μύλο», γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Ναυαρίνου, και τα λέγαμε, όταν ξαφνικά – και δίχως λόγο – άρχισαν να παρελαύνουν ΜΑΤατζήδες, οι οποίοι έκαναν στάση για άγνωστους λόγους εκεί, μπροστά μας. Οι λοιποί του μαγαζιού έμειναν ατάραχοι και, σαν απάντηση στο γεμάτο ερωτηματικά βλέμμα μου, είπαν «μη δίνεις σημασία, Ζωή, δεν συμβαίνει τίποτε, μας δείχνουν απλώς ότι είναι εδώ…». Και πράγματι, λίγα λεπτά αργότερα συνέχισαν την παρέλασή τους παρακάτω. Εξαφανίστηκαν όσο ξαφνικά και αναίτια εμφανίστηκαν. Και οι θαμώνες του μαγαζιού συνέχισαν την κουβέντα τους για τον όμορφο κόσμο όπου ονειρεύονται να ζουν, για τη σημασία της τέχνης γενικότερα στη διαμόρφωση πολιτισμικής ταυτότητας, για δημιουργικούς ορίζοντες εντός και εκτός των «τειχών» της χώρας, για το κοινωνικοπολιτικό σκηνικό και παρασκήνιο της χώρας, για άπειρες δράσεις αλληλεγγύης ανώνυμων και επώνυμων νεοσύστατων ομάδων ανά τη χώρα, για τα ζώδια και τον έρωτα, για τον άνεργο φίλο Μάριο και κάθε Μάριο που γνωρίζουμε και πώς την παλεύει, για την εξαιρετική κεφαλογραβιέρα την κρητικιά και το «κολασμένο» σαλάμι Ευρυτανίας που μας τρατάρει το μαγαζί και έχουμε χάσει τον νου μας, για τον περιπτερά πιο δίπλα που από τη δεύτερη μέρα μου στο «χωριό» θυμάται τι καπνίζω, για τον άστεγο σγουρομάλλη που δεν αρκέστηκε να ζητήσει με σιωπηλή φωνή λεφτά, αλλά μας σκούντηξε όλους έναν – έναν στον ώμο και μας κοίταξε στα μάτια, για τα γερόντια που είδαμε στην Καλλιδρομίου το Σάββατο μετά τη Λαϊκή να ψάχνουν τι περίσσεψε γύρω από τους πάγκους των αγροτών που έφυγαν αφήνοντας πίσω τους πεδίο μάχης ενώ εμείς τσιμπούσαμε μεζέδες στο «Bourbon» κερνώντας κάθε περαστικό ό,τι υπήρχε στο τραπέζι, για τους φίλους και γνωστούς, άσημους και διάσημους, που συνάντησα στην εβδομάδα αυτήν και δεν δίστασαν ούτε λεπτό να έρθουν να με συναντήσουν στο «χωριό» και βέβαια πάντα για τη Γερμανία και την ερώτηση: «Αλήθεια, τα πιστεύουνε αυτά που μαθαίνουμε πως λένε για μας εκεί πάνω, βρε Ζωή;».

Μου «έμειναν» και τα πήρα μαζί μου όλα αυτά καθώς και τα καλησπερίσματα των «αναρχικών» μαυροντυμένων παιδιών στην πλατεία, όταν περνούσαμε για να πάμε να φάμε «κάτι βρόμικο» στου «Σάββα» ενώ χαϊδεύαμε το κεφαλάκι των σκύλων τους που ξάπλωναν πλάι στις ανοιχτές φωτίτσες στο μέσο της πλατείας, τα άπειρα ευστοχότατα συνθήματα και γκράφιτι διαμαρτυρίας στους τοίχους δεξιά και αριστερά, τις αφισοκολλημένες προκηρύξεις στους στύλους, το παραπονεμένο βλέμμα της γλυκύτατης χορογράφου Πωλίνας που ονειρεύεται να αρέσει στο κοινό η νέα της παράσταση, αν και δεν ξέρει πώς θα επιτευχθεί να «βγει προς τα έξω», όσο μακριά και να είναι αυτό το «έξω», πάντως όχι απαραιτήτως εκτός Ελλάδας, τα σφιγμένα χείλη του Αρχοντάκη του Γιώργου, μπασίστα των Motivo 4, που μου έλεγε πως «η Ελλάδα βράζει και θέλει γκάζια» και η Ελίζα, η Πολωνέζα καθαρίστρια που με απίστευτο χαμόγελο ευτυχίας μου έλεγε: «Μπορεί να είναι ντύσκολο το ζωή στo Ελλάντα, αλλά κοίτα αυτό το ήλιο….».

Αυτόν κοιτάζω και στέλνω την αγάπη και τη σκέψη μου, καθώς και το μήνυμα σε όλους εσάς, Έλληνες και μη, εσάς που αγαπάτε την «Ελλάδα του Ρασούλη», εσάς που «ονειρεύεστε μια χώρα σαν πολιτισμική Ελβετία και μητέρα που θα κυοφορήσει ένα όραμα για την παγκόσμια ειρήνη.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.