Τα πρώτα «golden boys » του ελληνικού ποδοσφαίρου

Οι οικονοµικές διαστάσεις του ποδοσφαίρου, οι υπόγειες διαδροµές τεράστιων ποσών, κυρίως µαύρου χρήµατος, οι χρηµατισµοί, τα στηµένα παιχνίδια, οι εκβιασµοί και τα φαινόµενα της παθογένειας δεν είναι µόνο σηµερινό φαινόµενο.

Οι οικονοµικές διαστάσεις του ποδοσφαίρου, οι υπόγειες διαδροµές τεράστιων ποσών, κυρίως µαύρου χρήµατος, οι χρηµατισµοί, τα στηµένα παιχνίδια, οι εκβιασµοί και τα φαινόµενα της παθογένειας δεν είναι µόνο σηµερινό φαινόµενο.

Ξεκίνησαν κυρίως κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν το ποδόσφαιρο άρχισε ουσιαστικά να «επαγγελµατικοποιείται» – χωρίς να οµολογείται όµως από κανέναν – και, εκτός από τη φανέλα, άρχισε να µπαίνει και το χρήµα στο πάθος για το άθληµα, όχι µε τη µορφή μισθού, αλλά κυρίως µε τη µορφή του δώρου µε την υπογραφή δελτίου στη νέα οµάδα και τη μεταγραφή αλλά και τη µορφή του πριµ στις νίκες ή στην κατάκτηση των διαφόρων τροπαίων…

Δυστυχώς, δεν έχει ακόµη καταγραφεί η ιστορία του αθλήµατος. Όταν όµως γραφτεί, έχει πολλά να αποκαλύψει για τους πρώτους ιµπρεσάριους, τις οµάδες και τα πρόσωπα που… εγκαινίασαν αυτές τις πρακτικές, πολλές δεκαετίες πριν µετατραπούν τα σωµατεία σε ανώνυµες εταιρείες.

Εκείνος που πρώτος αποκάλυψε τέτοια κυκλώµατα ήταν ο δηµοσιογράφος Βασίλης Γεωργίου, που άρχισε να δηµοσιεύει αποκαλυπτικά ρεπορτάζ πριν από ογδόντα χρόνια, µε αφορµή επεισόδια που ξέσπασαν – πού αλλού; – σε έναν αγώνα µεταξύ του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, όπου ο φανατισµός πριν από τον αγώνα έφθανε συνήθως στο κατακόρυφο.

Στα δηµοσιεύµατά του λοιπόν ο Βασίλης Γεωργίου διαπίστωνε πως «το ποδόσφαιρον διέρχεται αφόρητον ηθικήν κρίσιν» και µε σειρά δηµοσιευµάτων του αποκάλυπτε τα υπόγεια δίκτυα αγοραπωλησίας και εκµετάλλευσης των παικτών και ένα είδος ξεπλύµατος «βρόµικου χρήµατος» της εποχής.

Αυτά που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θυµίζουν ακόµη και σημερινές πρακτικές είναι οι περιγραφές παραγόντων της εποχής που προσπαθούν να περάσουν το µήνυµα στον συνοµιλητή ότι όλα λύνονται µε το χρήµα…

Οι περιγραφές που επιχειρεί ο δηµοσιογράφος θα πρέπει να πούµε ότι είναι εντυπωσιακές. Γράφει χαρακτηριστικά ότι, όταν επισκέφθηκε έναν εξ αυτών, εφοπλιστή στο επάγγελµα, διαπίστωσε ότι «κάπου – κάπου έβαζε το χέρι του εις το πανταλόνι και ήκουα τον ελαφρόν θρουν των κολλαρισµένων χιλιοδράχµων και µε έπιανε νευρική κρίσις» (!) αφού προφανώς ο εφοπλιστής προκαλούσε τον «ελαφρόν θρουν» προκειµένου να περάσει το µήνυµα ότι υπάρχει διαθέσιµο χρήµα…

Την εποχή εκείνη το κυνήγι ταλέντων ήταν το πρώτο µέληµα των παραγόντων του ποδοσφαίρου. Ξαµολούσαν στις φτωχογειτονιές και τους προσφυγικούς συνοικισµούς «ιμπρεσάριους», οι οποίοι όργωναν στην κυριολεξία ολόκληρη τη χώρα και δίνοντας µερικά κατοστάρικα δέσµευαν τους καλούς παίκτες και αποσπούσαν τις υπογραφές τους πάνω σε δελτία των σωµατείων ή έκαναν από απαγωγές µέχρι και διάφορες κοµπίνες προκειµένου να εξασφαλίσουν µια καλή µεταγραφή, ενός φτασµένου ποδοσφαιριστή ή ενός µεγάλου ταλέντου.

«Το ποδόσφαιρον κατήντησε η πλέον επικερδής επιχείρησις» συµπέραινε το 1931 ο Β. Γεωργίου, ο οποίος προέβλεψε και πρότεινε εγκαίρως «να εισαχθή το ποδόσφαιρον εις το χρηματιστήριον διότι µόνον έτσι θα αποµυζώµεθα ολιγώτερον ηµείς οι ανόητοι φίλαθλοι»!!!

Και όλα αυτά πριν ακόµη φτάσουµε, µερικές δεκαετίες αργότερα, στις περίφηµες µεταγραφές «ξένων» ποδοσφαιριστών ή των ελληνοποιηµένων, γεγονός που, εκτός από το χρήµα που διακινείτο κάτω από το τραπέζι, προκαλούσε την µήνιν αλλά και τα γέλια των Ελλήνων φιλάθλων, αφού είχαµε µεταγραφές ακόµη και τέως διεθνών ποδοσφαιριστών που ήταν πλέον άτοµα µε ειδικές ανάγκες.

1950: Στα δικαστήρια η «Κοιμωμένη» του Χαλεπά

Κάπου εκεί γύρω το 1950 έγινε στην Αθήνα µία από τις πλέον ιδιότυπες δίκες, η οποία µάλιστα ήταν και χωρίς προηγούµενο στα δικαστικά χρονικά… Ήταν µια δίκη που πραγµατοποιήθηκε τον Δεκέµβριο του 1950 και αφορούσε έναν διάσηµο τάφο του Α’ Νεκροταφείου Αθηνών! Εκείνον της «Κοιµωµένης» του Γιαννούλη Χαλεπά (1851-1938)…

Ο Τήνιος γλύπτης φιλοτέχνησε το έργο αυτό παραδίδοντας στην αιωνιότητα τη Σοφία Αφεντάκη (1855-1873), γόνο γνωστής οικογένειας της Κιµώλου, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή χτυπηµένη από φυµατίωση. Επάνω λοιπόν από αυτό το µνήµα έγινε η ιδιότυπη δίκη (αυτοψία) και, προφανώς για να διαπιστώσουν «ιδίοις όµµασι» την κατάσταση του έργου, παρατάχθηκαν δικαστικοί, δικηγόροι, ενάγοντες, εναγόµενοι, αλλά και πολλοί περίεργοι, αφού πάντοτε τέτοιου είδους δίκες πάντοτε προκαλούν µεγάλο ενδιαφέρον.

Διάδικοι ο στρατηγός Χατζημιχάλης, εξ αγχιστείας απόγονος της οικογένειας Αφεντάκη, και εκπρόσωποι του Δήµου Αθηναίων. Αντικείµενο της δίκης το αίτηµα του πρώτου να µεταφερθεί η περίφηµη «Κοιµωµένη» στην Τήνο, πατρίδα του δηµιουργού της, διότι κινδύνευε από φυσικές φθορές και δολιοφθορές. Κάποιος διεστραµµένος – όπως έλεγε -είχε ρίξει «άκουα φόρτε» στο γλυπτό, προκαλώντας σοβαρές βλάβες στην επιφάνειά του.

«Η “Κοιµωµένη” είναι περιουσία µου και θα έρθω να την πάρω διά της βίας» απειλούσε ο στρατηγός. Τις απόψεις του στρατηγού υποστήριζαν προσωπικότητες όπως ο καταγόµενος από την Τήνο γλύπτης και καθηγητής του ΕΜΠ Αντώνης Σώχος (1888-1975), ενώ τον Δήµο Αθηναίων εκπροσωπούσαν υπηρεσιακοί παράγοντες. Αποκαλύφθηκε δε, κατά τη διάρκεια της υπαίθριας δίκης, ότι ο στρατηγός είχε καταστρώσει και σχέδιο να απαγάγει νύχτα την «Κοιµωµένη»!

Ωστόσο, το δικαστήριο χάλασε τα σχέδιά του, αποφασίζοντας ότι το έργο δεν µπορεί να αποσπαστεί από τον τάφο, οι κληρονόµοι δεν είχαν δικαίωµα ν’ αποµακρύνουν το άγαλµα από τη θέση του και έτσι υποχρεώθηκαν να καταβάλουν και 250.000 δραχµές για τα έξοδα της δίκης. Όσο για την ωραία «Κοιµωµένη», υπέστη έκτοτε και άλλους βανδαλισµούς απασχολώντας πολλές φορές τις αρµόδιες υπηρεσίες για τους τρόπους προστασίας της…

Οι ιστορίες αυτές προέρχονται από κείμενα του ιστορικού ερευνητή και δημοσιογράφου Λευτέρη Σκιαδά, εκδότη της εφημερίδας «ΜΙΚΡΟΣ ΡΩΜΗΟΣ», www.mikros-romios.gr, τηλ.: 210 3426833.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.