Η σελίδα του λοξού

♦  Ο συλλογισμός βάσανο ανεξέλεγκτο.

♦  Ο συλλογισμός βάσανο ανεξέλεγκτο.

♦ Δίλημμα εξαρτώμενο από την πολυπλο­κότητα της συγχύσεως επικάθηται στην περιοχή των αλληλοσυγκρουόμενων προσλαμβανουσών και διαρρηγνύει τα ερμη­νεύματα αφήνοντας στο υπόλοιπο την εντύ­πωση μιας πικρόχολης απόφασης.

♦ Άνθρωποι ενήλικης κρίσεως, εγκαταλε­λειμμένων ονείρων απολιθώματα, απολαμβάνουν με σαρκασμό την προσδιορισμένη εκ της ημερομηνίας ύψιστη επιλογή, ορίζο­ντας τοιουτοτρόπως τη διαφωνία τους με το προκαθορισμένο.

♦  Και θλιμμένη η πολυσύλλαβη σύνθετη έννοια του δήμου και του κράτους προσμέ­νει ανήμπορη τις εξελίξεις.

♦  Και στις αποκλίσεις.

♦  Η δεξιά του τοπίου με όλες τις παραπο­μπές της, παρηκμασμένη, παλαιότροπη και παρωχημένη συνθηματολογεί, αριστερώς υποσχόμενη τη δυσμορφία των παρελθό­ντων χρόνων. Με τον Αντώνιο να απαγγέλ­λει στιχάκια σχολικής εορτής, την άθλια άρθρωση του δικαιολογήματος να δυσκο­λεύει την επιχειρηματολογία, και το λίκνι­σμα της χειρός να παραπέμπει την αίσθηση σε πρότυπα εφιαλτικής αναμνήσεως. Συνέ­χεια βραδύγλωσσου χαρακτήρος – φιλικώς προσκείμενη -, ρητορεία πρωτοβάθμιου δι­ανοήματος, κλάσεως πρώτης αναγνώσεως, εκπλήσσει παντελώς τις δυνατότητες της αρτιότητας της ασυναρτησίας.

♦  Κυκλική αναπαραγωγή φωνηέντων συμφώνως προς τις ορέξεις των ανέμων οποιουδήποτε προσανατολισμού.

♦  Ο σοσιαλισμός του τοπίου με την απογο­ήτευση στραμμένη κι αντιμέτωπη. Χαμένο όνειρο στην πάροδο των χρόνων έμεινε παραμιλητό ιχνογραφημένο στους τοίχους με την αλευρόκολλα να σκοτεινιάζει την ελπί­δα. Με τον Ευάγγελο να κυνηγά τις λέξεις της άκρατης ευλαλίας του. Νοημοσύνη το­ποθετημένη στη στοματική κοιλότητα, φαιά ουσία περιπλεγμένη στην οδοντοστοιχία και γλώσσα πλαταγίζουσα να συναρμόζει τα δεδομένα όσο είναι αρκετό για να κατα­χωρισθεί το φαινόμενο στον κατάλογο των πιο παράξενων εκδηλώσεων της ευφυΐας. Αλαζονεία της ευφράδειας αναρτημένη στις σελίδες της ανυπαρξίας.

♦  Η αριστερά, εκτός του τοπίου και του χρόνου και του συναπαντήματος, περιφέ­ρεται ασκόπως πλην σαφώς διατηρώντας την πολυτέλεια του απολύτου της διαμαρτυρίας. Συνθηματολογία κοπής αρχαιόχρονης, σκέψη λησμονημένου υπερσυντέλικου, με την καραμέλα να διατηρεί ανεξίτηλο το χρώμα της στο πέρασμα των αιώνων. Με τον Αλέξη, την Αλέκα, τον Φώτη με τα λεξήματα να αμφιβάλλουν για τον προορισμό τους και τη μοναξιά του ρομαντικού ονειρο­πόλου να μαζεύει στις χούφτες του το γιατί που ξέβρασε η πρόταση στην εκφώνησή της.

♦ Και πιο πίσω η Δώρα με το σύμφωνο το εσπέριο να ξεσηκώνει επακριβώς την πο­ρεία του πατρός.

♦ Στο επιμύθιο, στο τέλος της γραμμής, τα ωά των όφεων, με το ράγισμα να μαρτυρά την εκκόλαψη και τα φαντάσματα απογυ­μνωμένα να ξεπηδούν μεταμφιεσμένα.

♦ Την πρώτη του Μαΐου, στη γιορτή, τα λουλούδια ξέχασαν τα χρώματα και τραγούδησαν ενώ η Ηγερία υπενθύμισε στο κα­λοκαίρι τον ερχομό του.

♦ Στον ουρανό το βαθυγάλανο ενοχλείται απ’ τα μεγάφωνα κι οι δρόμοι γεμίσαν με ταυτότητες. Χαρτιά πεταμένα, λόγια μπερ­δεμένα, τακτοποιημένα συνθήματα, βλέμματα απορίας να μαραζώνουν πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα.

♦  Περιμένοντας την επόμενη αλυσίδα της επιλογής τους.

Mυογράφημα

Έξω απ’ το χωριό. Ένα χωμάτινο μονοπάτι. Στα πλαϊνά βατομουριές, σπάρτα και ελιές στη λαγκαδιά. Σπουργίτες, καρδερίνες και στα σύρματα ψαλιδωτές ουρές να μαυρίζουν την άνοιξη.

Στην άκρη, στο τελείωμα φαντάζει χειροποίητο. Ασπρισμένο, με κεραμίδια, ψηλά ξύλινα παράθυρα. Μια βαριά πόρτα κι ένας αυλόγυρος πλακοστρωμένος. Κυπαρίσσια και ευκάλυπτοι και στο κέντρο ένας πλάτανος χοντρόκορμος.

Γύρω φωνές με φορεσιές και κονκάρδες, παιχνίδια, μακριά γαϊδούρα, τυφλόμυγα, σκλαβάκια. Και στο πηγαδάκι πέντ’ – έξι αλητάμπουρες με τα κοντοβράκια σχολιάζουν την εντολή. Στρογγυλός, βαρύς, από λυγαριά σμιλευμένη απ’ τα χέρια του μπαρμπα-Αντρέα. Χέρια τεντωμένα και πρόβα θανάτου της χαράς πριν το πρώτο κουδούνισμα.

Ο ήχος κελαηδιστός απ’ τον ανεβασμένο σπασίκλα στο πλατύσκαλο. Προσευχή, εθνικός ύμνος κι οι παρατηρήσεις απ’ τις αμαρτίες της Κυριακής. Να λυγάν’ τα πόδια, να στεγνώνει το στόμα, να φεύγει η αναπνοή στις ρίζες του ευκάλυπτου.

Και μετά η γραμμή συντεταγμένη. Στα θρανία σταυρωμένα χέρια, ορθή γωνία τα κορμιά.

«Τον έφερες;» ακούγεται η φωνή βραχνή βγαλμένη από εμβατήριο. Σηκώθηκε δειλά. Πλησίασε κρατώντας τον σφιχτά στα μικρά ιδρωμένα δάχτυλα. Το βλέμμα εξεταστικό. Το ξύλο να δοκιμάζει τον θυμό του στον αέρα σαν το σφύριγμα του φιδιού όταν σέρνεται δίπλα απ’ τα φρύγανα.

Ανοικτές παλάμες κι οι χαρακιές να πέφτουν ροδίζοντας στα τρυφερά το τίμημα του λάθους.

Λύχνος

Φανός ερημαίος

Αναζητήσεως

Του πληθυντικού Της γενικής

Των Ανθρώπων

Το γένος το αγέννητο

Εντύπωμα Διογένους

Στην εκλογή

Της ανοίξεως

Κάδος χρωμάτων

Τερατουργήματα σκοτεινά

Στο χαμηλό φως

Πέρα απ’ την ελπίδα

Χωρίς την προσμονή

με τη σκιά να πνίγει τη φωνή

στον τοίχο

στο μεγάλο καρφί

της πληγής σου

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.