Θέλουν να μας… κυβερνήσουν

Μερικές απλοϊκές σκέψεις σχετικά με τις εκλογές της 6ης Μαΐου και τα παρελκόμενά τους:

Μερικές απλοϊκές σκέψεις σχετικά με τις εκλογές της 6ης Μαΐου και τα παρελκόμενά τους:

♦ Αν τις διερευνητικές εντολές τις ανέθεταν σε διακομματικές Επιτροπές Διερεύνησης, τουλάχιστον το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. θα ήταν, ανεξαρτήτως έκβασης, ευχαριστημένοι. Και θα έσπευδαν, σ’ αυτήν την περίπτωση, βραδέως. Δεν πά’ να κουρεύεται το χρέος!…

♦ Ο εκλογικός νόμος είναι σαν το ντόπινγκ. Δίνει πλεονέκτημα κυρίως σ’ εκείνους που κατουριούνται πάνω τους μη χάσουν την παλιά τους υπεροχή. Πλην όμως, κανέναν δεν ενδιαφέρει να μαζέψει τα τσίσα τους σε βαζάκι. Το νόμιμο είναι και ηθικό.

♦ Πάντως, ο Προκόπης Παυλόπουλος είναι παιδί φρονίμων. Μαγείρεψε πριν λιμοκτονήσει για έδρες ο δικομματισμός.

♦ Ο Ευάγγελος Βενιζέλος στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία στο «όποιος πάει με μας, πάει σίγουρα», αλλά δεν πέτυχε και πολλά ως Μανταλένα. Αμέσως μόλις επιβιβάστηκε ο ίδιος και η ιστορία του στη βάρκα κι έκανε να πιάσει το πηδάλιο, άναψε το «υπεράριθμοι». Σκιάχτηκε το κοινό.

♦ Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε το λάθος να ζητήσει από τους ψηφοφόρους να τον κοιτάξουν στα μάτια και δεν πρόλαβε να τραβήξει το βλέμμα… Ψυχολόοογοι! Βουλωμένο δράμα διαβάζετε…

♦ Όταν ζητάς από τους Έλληνες πολίτες να σε ψηφίσουν για να μην κυβερνήσεις (βλ. ΚΚΕ), μπορεί κάποιοι απ’ αυτούς να απλουστεύουν το αντιφατικό μήνυμα και απλώς να μη σε ψηφίσουν σκεπτόμενοι ότι το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο. Να μην κυβερνήσεις. Για να το πούμε αλλιώς, πολλές φορές οι ψηφοφόροι προτιμούν να πουν οι ίδιοι το «όχι» τους στην εξουσία και να ξεχαρμανιάσουν παρά να εξουσιοδοτήσουν διά της ψήφου τους έτερους αρνητές. (Μετεκλογικά, πάντως, η Αλέκα Παπαρήγα πρέπει να είναι η μοναδική γυναίκα στον κόσμο, που μέσα σε τόσο λίγο χρόνο έχει ρίξει τόσες χυλόπιτες).

♦ Όταν ζητάς από τους Έλληνες πολίτες να σε ψηφίσουν για να κυβερνήσεις, μπορεί απλώς να το κάνουν. Πρόσεξε τι εύχεσαι, που λέει και μία κλασική βρετανική παροιμία, γνωστή πλέον και στο κρατίδιο του Syrizassex.

♦ Συνήθως, όταν πρωτοανακατεύεται κανείς με την εξουσία, απαιτείται κάποιος χρόνος προκειμένου να αλλοτριωθεί φυσιολογικά και με την ησυχία του, να πουλήσει τις εξαγγελίες του, τις θέσεις του, τα ιδανικά του και να ενδώσει στους πειρασμούς. Όταν όμως επείγει η σωτηρία της χώρας, αυτή η περίοδος χάριτος είναι πολυτέλεια. Η αλλοτρίωση πρέπει να γίνει πάραυτα. Προτού τουλάχιστον προκύψει πρόβλημα ρευστότητας. Ρωτήστε και τον Ανδρέα Λοβέρδο.

♦ Ας πούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι αρχιδιαβητικός κι όλοι όσοι τον ψήφισαν έχουν διαβήτη. Επειδή το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα έχει κρίση υπογλυκαιμίας, πρέπει να καθίσει να φάει μαζί τους έναν σκασμό υδατάνθρακες; Και τι θα πει στους ομοιοπαθείς του όταν θα έχει πέσει σε κώμα;

♦ Γενικώς (μια και μιλάμε με διατροφικούς όρους), είναι κάπως υπερβολική η απαίτηση εκείνων που θέλουν να παρασκευαστεί γερμανικός άρτος από την ήρα και το στάρι του ελληνικού Κοινοβουλίου και ο Συνασπισμός να το παίξει μαγιά, ήτοι διογκωτική ύλη…

♦ Αποκρύπτεται, ωστόσο, από τα συριζο-κρατούμενα μέσα ενημέρωσης ότι κάθε μέρα αγανακτισμένοι πολίτες συγκεντρώνονται έξω από το σπίτι του προέδρου της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ και φωνάζουν συνθήματα τύπου: «Δεν υποχωρούμε αν δεν κυβερνηθούμε!», «Κάλλιο πεθαμένοι και κυβερνημένοι, παρά κορακοζώητοι και ξεϋπουργωμένοι!», «Δεν θέλουμε ασφάλιση, δεν θέλουμε λεφτά, θέλουμε κυβέρνηση, το λέμε ορθά – κοφτά!».

♦ Αν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, πάνω στο στερητικό σύνδρομο, άρχισαν να βλέπουν τον Αλέξη Τσίπρα χωρίς ρόπαλο και κουκούλα, δεν αποκλείεται σε λίγο ν’ αρχίσουν να βλέπουν και τον Μιχαλολιάκο ανοιχτόμυαλο θεματοφύλακα της Δημοκρατίας.

♦ Έχει γούστο να τους έχει η Χρυσή Αυγή όλους εγερμένους μέσα στο Κοινοβούλιο. Βένι φίκι – φίκι…

♦ Θα είχε πάντως εξαιρετικό ενδιαφέρον η αντίδραση του Γιώργου Παπανδρέου σε τυχόν «εγέρθητι». Πιθανότατα θα παρέμενε νηφάλιος, σαν τους ανταποκριτές του Ξένου Τύπου, θεωρώντας ότι πρόκειται για κάποιο εξεζητημένο ουσιαστικό της αγγλικής (π.χ. reality, eternity, flexicurity). Θα το ενέτασσε μάλιστα στο εξής στη νομενκλατούρα των ομιλιών του ανά τον κόσμο (Our egerthity to the new world order must be spontaneous)

♦ O Πάγκαλος πάντως το γλίτωσε το κακό συναπάντημα. Όχι με τον Μιχαλολιάκο. Με την πρώην «μειοψηφία του 3%». Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς ενστικτωδώς πότε πρέπει να κόψει λάσπη.

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.