Ακυβερνησία προσωπικοτήτων…

Αγαπητό ημερολόγιο,

Αυτήν τη νύστατη στιγμή (είναι περασμένα μεσάνυχτα και σε έχω πάρει στο κρεβάτι μου για να σε γράψω) είμαι κι εγώ, σαν την Προεδρία της Δημοκρατίας μας, πολύ στενοχωρημένη γιατί θα ξα­νακάνουμε εκλογές… σε ημερομηνία που πέφτει, πιθανότατα, έξω από το σχολικό έτος… κι αυτό είναι μία χαμένη ευκαιρία για τετραήμερο χωρίς σχολείο εντός της σχολικής χρονιάς.

Αγαπητό ημερολόγιο,

Αυτήν τη νύστατη στιγμή (είναι περασμένα μεσάνυχτα και σε έχω πάρει στο κρεβάτι μου για να σε γράψω) είμαι κι εγώ, σαν την Προεδρία της Δημοκρατίας μας, πολύ στενοχωρημένη γιατί θα ξα­νακάνουμε εκλογές… σε ημερομηνία που πέφτει, πιθανότατα, έξω από το σχολικό έτος… κι αυτό είναι μία χαμένη ευκαιρία για τετραήμερο χωρίς σχολείο εντός της σχολικής χρονιάς. Όπως ξέρεις, η Παρασκευή πριν από τις εκλογές είναι αργία του «Έλα, έλα, έλα…, όπως είσαι…» και η Δευτέρα μετά τις εκλογές αργία του «Ώπα! Κα­τέβα να δεις τα χάλια σου…». Βέβαια, οι καλοκαιρινές διακοπές, που μόλις θα έχουν αρχίσει στα μισά του Ιούνη, είναι καμιά εικο­σαριά τετραήμερα στη σειρά, αλλά αυτά πέφτουνε έτσι κι αλλιώς έξω από τη σχολική χρονιά, είναι γνωστά, προβλέψιμα και σεσημα­σμένα και δεν μετράνε στη συνείδησή μου. Είναι σαν σκέτη συγκυβέρνηση κομμάτων εξουσίας, ΠΑΣΟΚ – Νέας Δημοκρατίας. Άμα δεν καούν και λίγα αντιμνημονιακά μαθηματικά, λίγη αντιμνημονιακή γραμματική μαζί, το πράγμα είναι μία αποκαΐδια. Ενώ άμα ρίξεις στα κάρβουνα λίγη Αριστερά, έστω λίγο Καμμένο, σαν τις κλημα­τόβεργες που έριχνε παλιά ο παππούς μου στη θράκα όταν έψη­νε μπριτζολάκια, μοσχοβολάει αλλιώς το κρέας. Δεν ψήνεται μό­νο. Καπνίζεται κιόλας. Και με το κάπνισμα καλύπτεται γύρω – γύρω και η σαπίλα και η σατραπίλα. Δεν καταλαβαίνεις επίσης τι είδους είναι η σάρκα που ψήνεται. Αυτοί που ψήνουν ανθρώπινο κρέας και δεν έχουνε προλάβει να το λουκανικοποιήσουνε με γερμανική συνταγή Φρανκοτσιφούρτης για να μη μυρίζει χόμο σάπιενς, τις χρειάζονται πολύ περισσότερο τις κληματόβεργες. Για αρωματικό μεσαίου χώρου.

Ήτανε όμως στραβό το κλήμα και τις κληματόβεργες πρόλαβε και τις έφαγε ο γάιδαρος. Εδώ δεν μιλάμε για τον λαγό που το να τρώει τη φτέρη είναι κακό του κεφαλιού του. Μιλάμε για τον κοινό Μέντιο. Το θύμα, το ψώνιο, το σύμβολο αιώνιο.

Καμιά φορά, εκτός από τα λερωμένα των αφεντικών του, ο γάι­δαρος μεταφέρει και μήνυμα. Βέβαια, οι παραλήπτες το κάνουνε όπως με το δάχτυλο και το φεγγάρι. Αντί να κοιτάξουν το μήνυμα, κοιτάνε τον γάιδαρο στα δόντια και κάνουνε κριτική, τόσο στον ίδιο τον γάιδαρο όσο και ο ένας στον άλλο, επειδή δεν προηγήθηκε η κα­τάλληλη οδοντιατρική αγωγή και το ζωντανό δεν χρησιμοποίησε τα γκέμια του για οδοντικό νήμα. Έτσι του κάθεται καρότο στο μνημονιακό χαμόγελο. Και το καρότο αναγκάζει τον γαϊδαρούχο να κάνει απολογισμό της βιαιότητάς του γιατί πάει πακέτο με μαστίγιο. Είναι σαν την ανάπτυξη. Που πάει πακέτο με την ύφεση.

Μόνο που τώρα είναι προχωρημένη άνοιξη, εποχή ανανέωσης και αναπαραγωγής και ο γάιδαρος είναι σε οίστρο. Αν το ένστικτό του τού πει ότι τον παίρνει, μπορεί να τους φορέσει και το δάχτυλο και το μήνυμα στην εξάτμιση μέχρι να εκπυρσοκροτήσουνε και να γί­νουνε τα πρώτα δύο πρώην μεγάλα κόμματα που αναγκάστηκαν να δουν από πολύ κοντά το φεγγάρι. Θα δείξει.

Εμείς πάντως στο σπίτι μας, αγαπητό ημερολόγιο, είμαστε σε οί­στρο. Όση ενέργεια ήτανε να χάσουμε, τη χάσαμε τους περασμέ­νους μήνες, πριν από τις εκλογές. Τώρα δουλεύουμε με μετενέργεια chi, που λένε και οι Κινέζοι. Γενικώς, όταν τελειώσει το τσιτσί, μπο­ρείς να αρχίσεις να δουλεύεις με μεταμοντέρνα ενέργεια τσι… Συρίζει, ανάβει, γράφει κι απλουστεύει τη ζωή.

Και γίναμε κι αλεξικάναλοι. Δε μας σκιάζει καμιά απειλή. Τι να του πει το «τήρα μη σου…» εκείνου που ήδη «του»… όπως λέει ο παππούς μου. Όποιος έχει διαβάσει τα μνημόνια, παρακολουθεί αυτούς που τα υπέγραψαν και γελάει. Είναι σαν να βγάζουνε λόγο στο νεκροταφείο και κρούουν τον κώδωνα στους θαμώνες ότι σέρνεται θανατικό. Εκείνοι και τα αφεντικά τους είναι ακόμα ζω­ντανοί, στη σκηνή, σαν χαρντ ροκ συγκρότημα. Με τη Χρυσή Αυγή στα μπακ βόκαλς και κόκαλς… Εκείνοι έχουν να φοβούνται. Τους εαυτούς τους απειλούν. Εμείς, το πολύ – πολύ, να μείνουμε και χω­ρίς καντήλι. Σιγά…

Και τώρα, αγαπητό μου ημερολόγιο, σε αφήνω. Έχω να ενημε­ρώσω και το ημερολόγιο της Μπάρμπι που μου χάρισε ο νονός. Μη μασήσεις επειδή εκεί θα γράψω άλλα. Εσύ έχεις τα νον-πέιπερ. Σε σένα λέω τις αλήθειες μου. Απλώς εξασκούμαι στα δύο ταμπλό, στα δύο μέτρα και στα δυο σταθμά για να μπορώ να επιβιώσω ως τηλεθεάτρια. Ό,τι στο ένα ημερολόγιο είναι «σταθερότητα στις αρχές», στο άλλο θα το πω «αλαζονεία». Σε σένα, πίσω από τις λέξεις μπορεί να γράψω «Αλέξης», μια και προτιμώ κυβέρνηση τεκνοκρατών. Στο άλλο, θα το σώσω συμπληρώνοντας «ΠαπαΗellas»… Πού τον θυμή­θηκα; Ο καθένας μπορεί να θυμηθεί οποιονδήποτε στις περιόδους ακυβερνησίας προσωπικοτήτων…

[email protected]

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.