Η κοινωνία προβληματισμένη όσο πότε άλλοτε, φλερτάρει με το επικίνδυνο φαινόμενο μιας ανεξέλεγκτης νευρικής κρίσης. Μιας κρίσης την οποία εκμεταλλεύονται με εγκληματική διάθεση τα άκρα και οι ακραίες συμπεριφορές.

Το Ποντίκι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ / ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 13 ΜΑΙΟΥ 2011

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ

Το πολλαπλό προσωπείο της βίας

[…] Η κοινωνία προβληματισμένη όσο πότε άλλοτε, φλερτάρει με το επικίνδυνο φαινόμενο μιας ανεξέλεγκτης νευρικής κρίσης. Μιας κρίσης την οποία εκμεταλλεύονται με εγκληματική διάθεση τα άκρα και οι ακραίες συμπεριφορές. […]

[…] Γίνεται προσπάθεια θηριοποίησής μας, ενεργοποίησης των εγκληματικών μας ενστίκτων. Πού αποβλέπουν αυτά τα όλο και αυξανόμενα κρούσματα βίας; Το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτικό· ωστόσο, στην αντιμετώπισή του απουσιάζει τελείως η πολιτική. Αντίθετα, επικρατεί η εγκληματική ηλιθιότητα και η προβοκάτσια, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από το σύνολο του παρωχημένου και ξεπερασμένου από τις εξελίξεις πολιτικού μας συστήματος. Ζούμε μια κατάσταση στην οποία κανένας δεν ακούει κανέναν. Απλώς ψελλίζουμε τα πλέον βλακώδη στερεότυπα από αυτά που μας βάζει στο στόμα η πολιτική μας τοποθέτηση. Η μεταπολιτευτική λογική του άσπρου – μαύρου, του καλού και του κακού, του προοδευτικού και του αντιδραστικού λειτούργησε διαβρωτικά στους νεοελληνικούς εγκεφάλους. […]

…………………………….

Το Ποντίκι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ / ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 15 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ

Οι Αμεσοδημοκράτες των σκηνών

Μια βασική αρχή της Δημοκρατίας, ακόμα και της Άμεσης, που πολύ φοριέται τελευταία, είναι η διαφορετική γνώμη. Δεν καταλαβαίνω την απαίτηση εκείνη που θέτει τους αγανακτισμένους εκτός κριτικής, εκτός ελέγχου. Θα ενοχοποιείται, θα λοιδορείται ή θα δέρνεται κάθε ένας που διατυπώνει διαφορετική γνώμη από τους περεπιδημούντες τις πλατείες; Πόσο γρήγορα ξεπέφτουν στους ολοκληρωτισμούς οι κ(ε)νοφανείς αυτοί αγανακτισμένοι αμεσοδημοκράτες; Θα τίθεται στο στόχαστρο τώρα με εμετικές ύβρεις κάθε ένας που έχει διαφορετική γνώμη με τους αγανακτισμένους των πλατειών; Τι αποτελούν οι αγανακτισμένοι; Θέσφατο; Άβατο; Υπέρτατο δόγμα; Γνωρίζουν τη μεγάλη αλήθεια; Ποια Δημοκρατία υπερασπίζονται όταν οι εκλεκτοί τους αποκαλούν όσους τολμούν να έχουν τις αντιρρήσεις τους στο πανήγυρι που έχει στηθεί στις πλατείες, Γκέμπελς; Από πού αντλούν αυτό το απαράδεκτο και άκρως φασιστικό δικαίωμα; Εκτός από τους αγανακτισμένους υπάρχουν και οι διαφωνούντες, αυτοί που αμφιβάλλουν, αυτοί που είναι επιφυλακτικοί, ακόμα και αυτοί που διαφωνούν ριζικά μαζί τους. Πώς νομιμοποιείται η προοδευτικότητα στη χώρα μας; Ποιος υπογράφει αυτά τα πιστοποιητικά του προοδευτισμού που δίνει το δικαίωμα στον κάθε πικραμένο ηλίθιο να αποκαλεί ελευθερόφρονες πολίτες ως Γκέμπελς;

Ακόμα και τις πλέον σοβαρές πολιτικές υποθήκες, όπως η άμεση Δημοκρατία, καταφέραμε και τις κάναμε γραφικές, τις αποδυναμώσαμε, ταυτίζοντάς τες με βρόμικους σκηνίτες που κατουράνε μέρα – νύχτα το γρασίδι επιτυγχάνοντας το μέγα επίτευγμα να κάνουν τσαντίρι την κεντρική πλατεία της χώρας και αυτό να το πουλάνε νταϊλίκι σαν προοδευτικό κίνημα. Συγγνώμη που δεν αγοράζουμε από το μαγαζί σας.

…………………………….

Το Ποντίκι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ / ΤΡΙΤΗ, 25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ

Τζάμπα νταϊλίκια

[…] Προφανώς έχουμε πρόβλημα και πολλά ελλείμματα, όπως διαπιστωμένα παρουσιάζουμε ελλείμματα σοβαρότητας, όταν κάποιοι προτείνουν λαϊκά δικαστήρια, μιλούν για νέο Γουδή και ζητούν κρεμάλες. Οι δημοκρατικοί θεσμοί σε αυτόν τον τόπο έχουν κατακτηθεί με αίμα και το αίμα όποιος το εμπορεύεται, το οικειοποιείται και κυρίως το κομματικοποιεί το λιγότερο είναι άξιος για την απόλυτη περιφρόνησή μας. Ας σταματήσουμε να παίζουμε με τους θεσμούς… υπάρχουν πολλές ακρογιαλιές με κουβαδάκια!

……………………………. 

Το Ποντίκι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ /ΤΡΙΤΗ, 01 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

ΞΕΝΟΦΩΝ Α. ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ

«Ανοιχτοχέρης» νεανίας

[…]  Η ταπεινής εμπνεύσεως χειρονομία του μαθητή προφανώς και θα βρήκε αναλόγου «ποιότητας» θαυμαστές. Αυτή η συνήθεια της προβολής του χυδαίου, του εύκολου και του τιποτένιου είναι σύμπτωμα βαθύτατης παρακμής και λειτουργεί σε βάρος κάθε σοβαρού επιτεύγματος των νέων που μένει στην εκκωφαντική αφάνεια της κοινωνίας και στην απουσία στήριξης και ανάδειξής του από τη μεριά εκείνων των «φωτισμένων» σκοταδιστών του προοδευτισμού στη χώρα μας! Όταν επικροτείται και επαινείται και ενθαρρύνεται η αχαλίνωτη χυδαιότητα και η απροσμέτρητη θρασύτητα, τότε ναι, η κοινωνία μας περνά οξύτατη πολιτισμική κρίση!

Το Ποντίκι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ / ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 04 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Μαγκιά, φραπεδιά… κι επανάσταση!

[…] Όσοι ακραιφνείς δημοκράτες θεωρούν ότι η Δημοκρατία κατακτιέται με μούντζες, μαθητικές παρελάσεις, γιαουρτώματα, μπουνιές και κλοτσιές… αγανακτισμένων, έχουν νηπιακή αντίληψη για την πολιτική. Όπου εκφράζουν χέρι – χέρι από κοινού αριστεροί και ακροδεξιοί τις… δυναμικές τους διαμαρτυρίες, στο όνομα της Δημοκρατίας, του λαού και του Έθνους, κινδυνεύουν άμεσα οι Δημοκρατίες, οι λαοί και τα Έθνη. Όσοι δαιμονοποιούν ένα πολιτικό πρόσωπο που μετέχει του πολιτικού συστήματος και όχι το πολιτικό σύστημα, είναι βαθιά νυχτωμένοι ό,τι κι αν πιστεύουν.

[…] Εδώ θα ήθελα να τονίσω και για το επεισόδιο στα Τρίκαλα και τον ενήλικα πλέον νεαρό άνδρα που επιτέθηκε ύπουλα και πισώπλατα εναντίον ενός βουλευτή, κτυπώντας τον στο κεφάλι, ότι κακώς – κάκιστα – ο βουλευτής δεν τον μήνυσε. Κάποτε πρέπει να μάθουμε να τηρούμε την τάξη και όχι την παλαιοκομματική ανομία που πηγάζει από την πελατειακή κομματοκρατία. Αυτή η νοοτροπία της ατιμωρησίας ενός κτυπήματος που κουκουλώνεται στην ουσία, νομιμοποιεί την ατιμωρησία του Τσοχατζόπουλου και των άλλων εκλεκτών του κλεφτοκρατικού κομματικού αεριτζίδικου καπιταλισμού της χώρας μας. Ο βουλευτής που δέχτηκε το κτύπημα δεν είναι ούτε ιερέας, ούτε απόστολος της αγάπης, για να… συγχωρεί. Ένα από τα ο καθήκοντά του είναι να παραμένει δίκαιος και να τηρεί τους θεσμούς μιας ευνομούμενης πολιτείας μέσα στην οποία ο τραμπουκισμός αποτελεί επικίνδυνο φαινόμενο. Ένα ακόμα επικίνδυνο σύμπτωμα είναι ότι δεν κινήθηκε κανείς εισαγγελέας αυτεπάγγελτα εναντίον του τραμπούκου που κτύπησε τον βουλευτή. Τέλος, το πιο λυπηρό και βαθύτατα ανησυχητικό, σε ό,τι αφορά στο άθλιο αυτό επεισόδιο, είναι η απαίτηση του πλήθους να αφεθεί ελεύθερος ο τραμπούκος που συνελήφθη. Αυτά τα φαινόμενα που καλύπτει ανεύθυνα μερίδα του πολιτικού κομματικού κατεστημένου προς χάριν ψιχίων εκλογικών ποσοστών είναι επικίνδυνα. Είμαστε της γνώμης ότι ο τραμπουκισμός κάτω από οποιοδήποτε πρόσχημα, δικαιολογία και περίσταση αποτελεί επικίνδυνο φαινόμενο, έστω κι αν έχει τα κομματικά διαπιστευτήρια της αριστεράς και της… προόδου! Η κρίση χρέους αντιμετωπίζεται· αυτό που δεν αντιμετωπίζεται με κανένα μέτρο είναι η κακή νοοτροπία και η ριζωμένη περιφρόνηση που έχουμε απέναντι στους θεσμούς. Ωστόσο Δημοκρατία δίχως θεσμούς δεν νοείται!

………………………………..

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ /ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ  ΠΕΜΠΤΗ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2011

Επένδυση στη χρεοκοπία

 

[…]Το περισσό μίσος (όχι η κριτική) στρέ­φεται ενάντια στον εαυτό μας. Είναι απλό. Οι κυβερνήσεις ανεβαίνουν για να κατέβουν, δεν είναι παντοτινές, αλλάζουν. Οι λαοί ωστόσο μένουν και πληρώνουν τα αποτελέσματα των επιλογών τους· με απλά λόγια, τους λογαριασμούς. […]

[…]   Γιατί, αν αποτελεί ο ψευτοτσαμπουκάς και τα γιαουρτώματα λύση στην κρίση που περνά η χώρα και τους υπαρκτούς κινδύνους που αυτή συνεπάγεται, τότε «εμπρός, σηκωθείτε να βγούμε στους δρό­μους», να δερνόμαστε και να αλληλογιαουρτωνόμαστε, ο καθείς κατά πολιτική συνείδηση.   […]

………………………………………………………………………………………………….. 

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ /ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ  ΠΕΜΠΤΗ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011

Επικίνδυνες αποκλίσεις…

[…] Από τη γένεση του «κινήματος των Αγανακτι­σμένων» επισημάναμε, μεταξύ άλλων, ότι ο χαρακτηρισμός «Αγανακτισμένοι» έχει βεβα­ρημένο παρελθόν και ανακαλεί δυσάρεστες μνήμες. Εννοούσαμε τους αλήστου μνήμης «αγανακτισμέ­νους πολίτες» που δρούσαν δήθεν υπέρ της πατρί­δος, της τάξης, σε γενικές γραμμές υπέρ των συμφε­ρόντων της κοινωνίας, προβαίνοντας σε απίστευτους τραμπουκισμούς και πράξεις βίας που προκαλούσαν τον αποτροπιασμό. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλά­δα η μνήμη μας, εκτός από επιλεκτική, είναι και κο­ντή, καλό είναι να θυμόμαστε πού και πού, όταν το καλεί η περίσταση.

[…] Οργανωμένοι τραμπούκοι και παρακρατικοί υπό τον μανδύα των «αγανακτισμένων πολιτών» ήταν αυτοί που του είχαν επιτεθεί και στη διάρκεια της Μαραθώνιας δι­αδρομής, λίγο πριν από τη δολοφονία του. Γενικά, στην ιστορική μνήμη του λαού μας, η λέξη «αγανα­κτισμένος» φέρνει σκοτεινές εποχές και ως εκ τούτου θεωρώ ατυχέστατο και ανιστόρητο τον χαρακτη­ρισμό του κινήματος των πολιτών που κατακλύζουν για ποικίλους λόγους τις πλατείες της χώρας. Μια μειονότητα από αυτούς τους λεγόμενους αγανακτισμένους έχει κάνει μόδα τον τραμπουκισμό.

[…] Βρισκόμαστε μπροστά στην αναβίωση ενός εφιαλτικού φαινομέ­νου, που καθίσταται εφιαλτικότερο όταν υπεύθυνες – υποτίθεται – και θεσμικές απόψεις ενθαρρύνουν εμμέσως πλην σαφώς παρόμοιες τακτικές. Αυτό το εξωφρενικό φαινόμενο είναι ακατανόητο: Από πού πηγάζει; Ποιος είναι ο σκοπός του, πέρα και πίσω από τα βαλλόμενα πρόσωπα, τα οποία λοιδορούνται με ακατονόμαστες και εξωφρενικές κατηγορίες;

[…] Στον κοινοβουλευτισμό, τον οποίο ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα του εκλογικού σώματος, αγανακτισμένων, ξυρισμένων, πλυμένων, ανατριχιασμένων και απαυδισμένων Ελ­λήνων, τα αδιέξοδα λύνονται με τις κάλπες και όχι με τις «προοδευτικές» καρπαζιές. Το απεχθές φαινό­μενο άρχισε με τα γιαουρτώματα, ως παίγνιο αισθη­τικής διαμαρτυρίας εκλεπτυσμένων ψυχών, τα οποία έτυχαν ευνοϊκής υποδοχής από μερίδα γιαουρτωμανών πληβείων αγωνιστών. Ακολούθησαν τα αισθη­ματικά φτυσίματα, οι επαναστατικές μπουνιές, κλο­τσιές κι όποιον πάρει ο χάρος, για να καταλήξουμε στα οργανωμένα γιουρούσια εναντίον ελεύθερων και κυρίως εκλεγμένων βουλευτών, τη συνείδηση των οποίων ελέγχουν ανώνυμοι ταραξίες που χτυ­πούν ανυπεράσπιστους ανθρώπους. Πολλοί εναντί­ον ενός: η γενναιοφροσύνη και ο πολιτικός διάλογος στο φόρτε του! Τι λοιπόν προσπαθούν να δηλώσουν με την εκρηκτική τους βία αυτοί οι τύποι; Είναι προ­φανές ότι κάποιοι επενδύουν στην πολιτική εκτροπή προκειμένου να λύσουν δικά τους πολιτικά αδιέξο­δα. 

ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ /ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ  ΠΕΜΠΤΗ 10 ΜΑΙΟΥ 2012

Η ανατολή της Χρυσής Αυγής

Τελευταία είχαν γίνει μόδα διάφοροι τραμπουκισμοί – από επαναλαμβανόμενα γιαουρτώματα, έντονες αποδοκιμασίες έως και ξυλοδαρμοί – τους οποίους νομιμοποιούσε η «δικαιολογημένη» αγανάκτηση πολιτών. Αυτές οι «αυθόρμητες» διαμαρτυρίες νομιμοποιήθηκαν ως «προοδευτικές» και γενικεύτηκαν έτσι ώστε πιτσιρικάδες στις παρελάσεις να γίνονται πρόσκαιρα λαϊκοί ήρωες επειδή μούντζωσαν τους κακούς επίσημους.

Ταυτόχρονα στην χώρα μας κάθε ακραία εκδήλωση προερχόμενη από την ευρύτερη προοδευτική Αριστερά έμενε στο απυρόβλητο, ενώ κάθε επαναλαμβανόμενο φαινόμενο «προοδευτικής» παραβατικότητας επικαλυπτόταν από μια σειρά ιδεολογικών συνηγοριών. Αυτά τα φαινόμενα βάραιναν ανισομερώς στην ελληνική κοινωνία: αλλεπάλληλες καταλήψεις και καταστροφές πανεπιστημίων έβρισκαν την αριστερή κοινοβουλευτική νομιμοποίησή τους.

Οι αγώνες του λαού συχνά έπαιρναν τη μορφή άγριων τραμπουκισμών σε συνδικαλιστικούς χώρους. Το κέντρο της Αθήνας παραδόθηκε άνευ όρων στις κομματικές καθοδηγούμενες διαδηλώσεις. Κανένας σε αυτή τη χώρα από τη μεταπολίτευση και δώθε δεν μπορούσε να εκφράσει μιαν αντίθετη ιδεολογική άποψη απέναντι σε φρικαλεότητες του διεθνούς και εγχώριου κομμουνιστικού κινήματος. Κανένας δεν μπορούσε να πει το προφανές, το αυταπόδεικτο, το αυτονόητο, δίχως να λοιδορηθεί και να περιθωριοποιηθεί ανηλεώς από το καθεστωτικό προοδευτικό κατεστημένο του τόπου.

Σε αυτή την Ελλάδα πορευτήκαμε με πανίσχυρα προοδευτικά ταμπού για να φτάσουμε στο σημείο η ανανεωτική Αριστερά να θεωρεί ως προοδευτική, αριστερή, καθαρή ιδεολογικά δύναμη το ακραίο δεδηλωμένο σταλινικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Αυτή η ιδεολογική τρομοκρατία για το τι είναι προοδευτικό και τι όχι, δημιούργησε ένα εξίσου ακραίο και επικίνδυνο αντίπαλο δέος, το οποίο δίχως καμιά προβολή, έλαβε το 7% του εκλογικού σώματος. Κατά τ’ άλλα χαιρετίζουμε μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό λαό την εκλογική επιτυχία της ανανεωτικής Αριστεράς!

Τώρα, οι ίδιες προοδευτικές δυνάμεις που συμμετείχαν σε αυτού του τύπου τις διαμαρτυρίες, καθιστώντας τες ιδιαίτερα δημοφιλείς στο λαϊκό κίνημα, ολοφύρονται για την είσοδο των τραμπούκων της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο. Αν δεν τους άνοιξαν οι ίδιοι την πόρτα του, σίγουρα την ξεκλείδωσαν. Επίσης εδώ πρέπει να τονίσουμε ευθαρσώς ότι η βία επιβραβεύτηκε ξεκάθαρα από τη λαϊκή ψήφο και όχι μόνο με την περίπτωση της Χρυσής Αυγής.

Ένα άλλο έντονο φαινόμενο των τελευταίων καιρών υπήρξαν οι εντός και εκτός Κοινοβουλίου χαρακτηρισμοί διαφόρων προσώπων ως δωσίλογων. Οι δωσίλογοι έδιναν κι έπαιρναν στο Κοινοβούλιο και ο όρος υιοθετήθηκε εύκολα από ανόητους κομματικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι τον αναπαρήγαγαν ορμώμενοι από τα αριστερά – πατριωτικά αισθήματά τους. Ξαφνικά η χώρα γέμισε δωσίλογους- και αγανακτισμένους τιμωρούς. Έτσι εμφανίστηκε και η Χρυσή Αυγή, που συγκινείται από παρόμοιες ορολογίες. Άκουσαν οι άνθρωποι για δωσίλογους πρωθυπουργούς, υπουργούς και πολιτικούς, για δίκες και Γουδιά – μια σειρά κολοσσιαίων ηλιθιοτήτων – και βγήκαν από το καβούκι τους για να… καθαρίσουν.

Τέλος, η Χρυσή Αυγή ήρθε να «καλύψει» ως αυτόκλητος τιμωρός την παντελή έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής. Η χώρα δεκαετίες τώρα κατάντησε χωματερή ψυχών, όπως ποιητικά χαρακτηρίζει τους λαθρομετανάστες η υπερβατική Αριστερά. Η χώρα καταγγέλθηκε ως ρατσιστική, ως άκαρδη, ως άντρο καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύριζες, Ανταρσύες και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις πρωτοστάτησαν αγωνιστικά στο να καταστεί η χώρα ξέφραγο αμπέλι, στο να κατασκηνώνουν όπου βολεύονται στο κέντρο της πόλης οι λαθρομετανάστες, στο να καταδυναστεύεται ο Έλληνας πολίτης από αυτή την ασφυκτική κατάσταση προκειμένου να κάνει υγιεινή επαναστατική γυμναστική ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιπές αδελφές συνιστώσες. Μαζί με την εκλογική δικαίωση του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε αναπόφευκτα και η δικαίωση των χρυσαυγιτών.

Οι ναζί με το ιλιγγιώδες ποσοστό του 7% νομιμοποιήθηκαν από τη λαϊκή εντολή, αλλά δημιουργήθηκαν από το αριστερό προοδευτικό μονοπώλιο της ιδεολογικής καθαρότητας και την εγκληματική αδυναμία του κράτους να παίξει επιτέλους τον θεσμικό του ρόλο προς όλες τις κατευθύνσεις!